Heb jij ze allemaal gevonden? In deze editie van UTRG magazine hebben we een een aantal kleine, en soms lastige, veranderingen in onze zoek-de-verschillen-foto verstopt. Hieronder zie je de oplossing van deze editie. Scroll rustig door en kijk of jij ze ook allemaal had gespot!

Het bericht Opgelost! Zoek de verschillen verscheen eerst op UTRG magazine.

Iets verscholen achter buurtrestaurant Venster opent elke werkdag om tien uur ‘s ochtends een bijzondere plek haar deur. De Buurtwerkkamer is er voor iedereen: van een kopje koffie tot hulp bij ingewikkelde formulieren. “Het allerbelangrijkste is dat je tijd neemt voor mensen,” zegt Beatriz, teamcoördinator. Beatriz (52) weet uit eigen ervaring hoe belangrijk het is om gehoord en gezien te worden. Als Chileense kwam ze op jonge leeftijd naar Nederland, om hier als kind geadopteerd te worden. Dit gebeurde niet en ze groeide op in een pleeggezin. Ze leeft al sinds haar vijftiende zelfstandig. “Anderen hebben me erdoorheen gesleept, door alle moeilijke fases in mijn leven. Dat is heel bijzonder: niet alleen vrienden en bekenden, maar ook leerkrachten, docenten en psychologen die zeiden: we gaan je helpen en het komt goed.”

Een veilige haven

Die ervaring vormt de basis van haar werk bij de Buurtwerkkamer, waar ze al vijf jaar actief is. Samen met één andere vaste kracht en verschillende vrijwilligers, bewoners en stagiaires biedt ze een veilige haven voor kwetsbare mensen in de wijk. “We richten ons op iedereen die behoefte heeft aan ondersteuning, van hulp bij aanvragen tot gewoon een praatje maken.” Het concept is eenvoudig, maar krachtig: laagdrempeligheid staat centraal. Bezoekers kunnen aansluiten bij het gemeenschappelijke eten (twee keer per week voor vier euro), meedoen aan creatieve activiteiten of deelnemen aan praatgroepen. “Een kopje koffie is het allerbelangrijkste. Je kunt hier altijd binnenlopen voor een praatje.”

De Buurtwerkkamer werkt nauw samen met instanties als Lister en Altrecht, maar biedt wat het reguliere systeem vaak mist: tijd en persoonlijke aandacht. “Het systeem in Nederland wordt steeds ingewikkelder en drukker. Door personeelstekorten heeft niemand meer tijd voor een praatje. En dat is juist het allerbelangrijkste: de tijd nemen om met iemand te praten.” Ze ziet dagelijks hoe het huidige systeem bepaalde groepen in de steek laat.

“We werken bijvoorbeeld met mensen van de Tussenvoorziening die niet altijd goed begrepen worden. Hier oordelen we niet over wie je bent.” Tegelijkertijd merkt ze dat ‘rijkere’ bewoners, met problemen, vaak een drempel ervaren. “Er hangt taboe op hulp vragen. Helemaal wat betreft financiën. Door ons open te stellen, proberen we ook deze mensen te bereiken.”

Rijk, arm, jong en oud

Om verschillende lagen van de samenleving bij elkaar te brengen, organiseert Beatriz activiteiten zoals weggeefdagen en seizoensfairs op het plein.
“We maken het zo toegankelijk dat iedereen kan komen: rijk en arm, jong en oud. Niemand uitsluiten kost tijd en vertrouwen.” De uitdagingen zijn er ook. De Buurtwerkkamer ligt wat verscholen, waardoor veel potentiële bezoekers hen niet zien. En Leidsche Rijn blijkt soms lastig te activeren. Toch blijft Beatriz optimistisch. Na de zomer wil ze het gemeenschappelijke eten nog goedkoper maken en nieuwe activiteiten zoals bloemschikken aanbieden.
“Er zitten veel financiële problemen achter de voordeur. We werken veel met fondsen om dingen gratis aan te kunnen blijven bieden.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Het NUT: Nuttig theater met een boodschap

Pleingenoten van de Buurtwerkkamer zijn de creatieve en maatschappelijk bewuste makers van Het NUT. Het Nieuw Utrechts Toneel is het meest gastvrije theatergezelschap van Nederland. Ze maken theater over de strijd tussen toekomst en verleden. Theater is niet om naar te kijken, het is een aanleiding om met elkaar te praten. Het theater brengt beweging in wat vastzit en biedt houvast wanneer alles in beweging is.
Emma Burgers doet de Communicatie & Content voor het gezelschap: “Onze uitvalsbasis is aan het Berlijnplein. Dat is leuk, we zitten daar met onze studio en kantoor en soms ook met jonge makers. We zoeken en vinden bewust ook verbinding op het plein. Soms zien we ook een ander perspectief: vaak als we onderzoek doen naar het een, doen we tegelijkertijd ook onderzoek naar iets anders. Wat wij maken is meer dan alleen theater. Ons uitgangspunt is echt dat theater er niet is om naar te kijken, maar om over door te praten. Je verlaat het stuk – ook in de open lucht – geprikkeld. Zo doen we ook jaarrond onderzoek en proberen we echt de verbinding te zoeken met Leidsche Rijn. Die connectie met de buurt is heel belangrijk.”
Om een idee te geven van de soort voorstellingen die dit gezelschap maakt: begin juli stond het NUT nog op het Berlijnplein met de dubbelvoorstelling Belofte maak schuld en de Kapitalisten. In Belofte maakt schuld gingen Martin Rombouts en Greg Nottrot op zoek naar de betekenis van geld en verantwoordelijkheid. Kun je met 120.000 euro de wereld redden? Greg verzamelde overtollig kapitaal en onderzoekt hoe nu verder in een gesprek over geld, moraal en schuldgevoelens. Na een frietje mét schoof het publiek aan voor de Kapitalisten. Op Oerol spraken acht getalenteerde makers de visionaire vermogenden en experts over een nieuw kapitalistisch systeem: op het Berlijnplein zag je daar het resultaat van.

Ben je benieuwd naar het werk van het NUT? Van 4 t/m 21 september spelen ze Doekje voor het bloeden, een muzikale tragikomische voorstelling met driegangendiner, bij Podium Hoge Woerd. In deze voorstelling strijden vijf acteurs met de beste bedoelingen om jouw barmhartigheid. Niet voor zichzelf, maar om de dakloze Willem te redden. Het is een scherpe, humorvolle voorstelling over hulp, goede bedoelingen en de vaak bizarre verhalen achter armoede. Bij alle voorstellingen reist ook ‘The Giftshop’ mee: een museumwinkel waarin kunst wordt verkocht om schulden af te lossen van een ander. Hier koop je niet zomaar kunst en merchandise: je draagt direct bij aan het aflossen van andermans schulden. Het blijkt de leukste plek om te geven en te nemen, want na het eerste weekend Oerol staat de teller al over de 20.000 euro in afgeloste schuld.

De Buurtwerkkamer is geopend van maandag tot vrijdag, 10.00-17.00 uur. In de maand augustus is de locatie in Leidsche Rijn (Berlijnplein 522) gesloten, maar kun je wel contact opnemen via de mail. Meer informatie via buurtwerkkamerhartvoorleidscherijn.nl of mail naar beatriz@buurtwerkkamer.nl Voor meer informatie en kaartjes van Het NUT: het-nut.nl/voorstellingen

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Geert Snoeijer (Oerol Festival 2025) en Neeltje Kleijn

Het bericht Pleingenoten Berlijnplein helpen kwetsbare bewoners verscheen eerst op UTRG magazine.

Een tuinderij, lunchcafé, winkel, prachtige kas voor feesten en partijen, een terras, speeltuin en dierenweide. Terwijl kinderen hier hun hart ophalen in een speelwalhalla tussen het groen, geniet je als volwassen bezoeker van een koud drankje op het terras. Niet alleen eet en drink je hier biologisch en verantwoord, je draagt ook nog eens bij aan een heel bijzonder sociaal project. De Moestuin Utrecht heeft namelijk geen winstoogmerk en elke euro die je hier uitgeeft gaat voor 100% terug in de sociale onderneming. Maar liefst 100 mensen met een kwetsbaarheid hebben een plek bij De Moestuin. Geen dagbesteding, maar een echte doorstroomplek, waar met ieder individu wordt gekeken naar een plan om terug te treden in de arbeidsmarkt.

Bijzonder aan De Moestuin is dat het een zorgbedrijf en commercieel bedrijf aan elkaar verbindt. Zo wordt er een realistisch beeld van de arbeidsmarkt getoond, maar wel in een beschermde omgeving. Dat deze formule een succes is blijkt wel, want sinds zes jaar kan De Moestuin volledig zelfstandig de broek ophouden en is de organisatie niet langer afhankelijk van subsidies.

Bij De Moestuin kun je bovendien kinderfeestjes vieren met een educatief tintje en feesten of vergaderen in de prachtige kas De Oranjerie. Ook wordt er veel randprogrammering geboden, zoals het Oogstdiner 16 juli j.l., een nieuw concept waarvoor De Oranjerie voor een avond wordt omgetoverd tot restaurant en je geniet van een biologisch en vegetarisch driegangendiner.

Op de website vind je de volledige agenda, maar wij raden vooral aan om gewoon langs te gaan en met een schoon geweten van deze groene oase te genieten.

De Moestuin Maarschalkerweerd
Laan van Maarschalkerweerd 2, Utrecht
moestuinutrecht.nl
@moestuin_utrecht_

Fotografie: Lisanne Koopmans, Kijk om te zien fotografie

Het bericht Groene oase, sociale oogst bij De Moestuin verscheen eerst op UTRG magazine.

Francesco Baldi

Achter de toonbank voelt hij zich thuis. Getooid met hoed of pet op zijn hoofd helpt hij klanten uit binnen- en buitenland aan een passend hoofddeksel. Al drie generaties zijn de naam Jos van Dijck en hoeden onlosmakelijk met elkaar verbonden. Op hetzelfde adres in de binnenstad van Utrecht is de winkel al meer dan honderd jaar een begrip. Francesco is ook boven de zaak geboren en opgegroeid. “Toen mijn oma in 1923 in de Bakkerstraat begon, was zij de vijfde hoedenzaak in deze straat. Nu zijn er amper meer tien speciaalzaken in heel Nederland. De hoed was in die tijd een vast onderdeel van de outfit. Zeker voor mannen was het een dagelijks gedragen accessoire. Een man verliet zijn huis niet zonder hoed. Ook vrouwen complementeerden hun ensemble in die tijd met een modieuze hoed. Inmiddels zijn de tijden veranderd. Maar het gaat nog steeds in golfbewegingen. Op dit moment wordt de hoed of de pet bijvoorbeeld veel gedragen door hippe mensen in de muziekscene; dat merk je direct in de vraag. Prinses Beatrix, Prinsjesdag en succesvolle bruiloftsfilms zetten de hoed weer in de schijnwerpers. Het is meer een fashion statement geworden. Ook series als bijvoorbeeld Peaky Blinders geven een boost in de verkoop.”

Ziek van heimwee

De oma van Francesco komt uit een familie van Duitse textielondernemers. Dit waren van oorsprong katholieke boerenzonen die hier tussen 1850 en 1880 hun geluk kwamen beproeven. “Mijn familie bleef steken in Utrecht waar zij diverse textielzaken runden. De familie verkaste naar het oosten van Nederland, maar mijn oma kon daar niet aarden. Ze werd letterlijk ziek van heimwee en zo kwam ze terug naar Utrecht en begon de zaak. Zij ontmoette de Limburger Jos van Dijck, trouwde en zo werd hij ook onderdeel van de winkel. Hij werd de naamgever, maar mijn oma was de echte zakenvrouw. Zij had de wind eronder en legde het fundament voor wat nu nog steeds de hoedenzaak is. Al meer dan een eeuw is Jos van Dijck dus een bekende naam in Utrecht en verre omstreken. Dat is ook de redding geweest in magere jaren. Mensen kenden de naam en wisten ook dat de zaak in de Bakkerstraat gevestigd was. Dezelfde plek, dezelfde naam; die continuïteit zorgde voor een constante aanloop.”

Afweging elke generatie

“Een familiebedrijf is leuk, maar er moet natuurlijk ook een economische grond zijn voor de zaak. Kan je voldoende inkomen genereren? Elke generatie moet die afweging maken. Kan ik het bedrijf voortzetten? Mijn ouders hoopten natuurlijk dat ik het stokje van hen zou overnemen. Ik ben de derde in rij die in het bedrijf stapte. Hoe lang nog? Ik ben 58 en ga nog wel even door. Ik vind het nog leuk en ik hou van de retail. Ook hoeden en petten zijn zo verweven met mijn leven, dat ik me hier echt thuis voel.
Maar ik denk ook aan straks. We hebben een huis in Toscane waar we nu al regelmatig naartoe gaan. Dat zal alleen maar meer worden. De winkel is zeven dagen in de week open, dus dat is best pittig. Gelukkig doe ik het samen met een fantastisch team. Daarnaast hebben we een webshop waar uiteraard ook veel werk in zit. En die is 24/7 open…

Mijn grootouders legden het fundament, mijn ouders hebben de winkel fysiek groter gemaakt en gingen rechtstreeks inkopen bij de fabrikanten. Ik ontwikkelde de online winkel en zette een eigen atelier op waar we hoeden ontwerpen en kunnen repareren. Ik denk echt dat er voldoende basis is om de zaak in de toekomst succesvol en dus economisch rendabel voort te zetten. Innovatie zal daarbij zeker een rol spelen.
Mijn eigen twee kinderen zijn er nog niet uit of ze dat willen. Ik snap het ook wel. Een winkel is hard werken, weinig vrije tijd. Rustiger aandoen is geen optie. We staan dus eigenlijk op een kruispunt. Tuurlijk zou het pijn doen als het met mij ophoudt. Ik zou tranen met tuiten huilen. Maar ik accepteer het wel. Mijn kinderen zijn vrij om te kiezen. Ik wil die druk niet op hun schouders leggen. Zij moeten kunnen doen waar zij zich goed bij voelen.”

Hoedenzaak Jos van Dijck
Bakkerstraat 12-14
hoedenonline.nl / @hoedenzaakjosvandijck

Tekst: Anneke Gilsing
Fotografie: Marike van Pagée

Zin in meer Utrechts moois? In deze editie duiken we in vakantie in eigen stad; van festivals tot familietips. Bestel ’m hier of abonneer je hier.

Het bericht Het Utrechtse familiebedrijf: hoedenwinkel Jos van Dijck verscheen eerst op UTRG magazine.

Koffie en ondernemerschap op hoog niveau

“Eind 2013 begon ik al met ondernemen op de Nobelstraat.” Voor Cupp had ik namelijk Doppio Espresso. Een tijd was het leuk, maar het was een franchiseformule en ik wilde meer mijn eigen ding doen. Mijn eigen lijnen gaan bepalen.” Dat lukte: in 2019 opende Peter (39) in hetzelfde pand Cupp. “Ik dacht: het mooie wat koffie heeft, is dat je juist met bijzondere, verschillende smaken kunt werken. Ik wilde verder de diepte ingaan en mensen meenemen in de wereld van specialty coffee.” Ruim 2,5 jaar geleden werd die ambitie uitgebreid met de komst van Cupp nummer twee, aan de Kanaalweg.

De naam Cupp komt van ‘cuppen’ (of ‘cupping’ in het Engels). Het is een gestandaardiseerde methode om koffie te evalueren waarbij de kwaliteit wordt getest aan de hand van de cupping-methode en elf verschillende criteria. Maar wat is dan ‘specialty coffee’? Loïs Langenberg (26) legt uit: “Specialty coffee is koffie van een hoge kwaliteit, waarin je de meest interessante smaken en aroma’s ontdekt. Dit ‘kwaliteitskeurmerk’ krijgt een koffie dus niet zomaar.” Loïs werkt al 3,5 jaar bij Cupp en heeft verschillende functies gehad. Nu houdt ze zich vooral bezig met marketing en workshops. “We geven heel veel workshops waarbij we mensen echt mee willen nemen in het hele proces, vanaf ‘ik heb nog nooit een espressoapparaat aangezet’ tot hoogstaande latte art. Je hebt geen koffie-ervaring nodig om mee te kunnen doen. Al ons personeel heeft deze workshops zelf gevolgd, dus we weten dat iedereen het kan leren. Op aanvraag maken we ook workshops op maat; ideaal voor teams of vriendengroepen.”

Bij Cupp trainen ze zelfs concullega’s. “Ook de horeca kan bij ons terecht, op locatie of in onze workshopruimtes. Als wij een andere horecazaak een workshop of training kunnen geven, vinden we dat juist mooi. Het is belangrijk dat het personeel de kennis en het vertrouwen heeft om de ultieme koffie te serveren. We willen iedereen de best mogelijke ervaring met koffie geven,” legt Peter uit.

Waarde toevoegen in elke stap

Wat maakt koffie nou zo bijzonder? Peter wordt enthousiast: “Het is bijzonder dat er uit zo’n klein boontje zoveel waarde komt. Voordat het in jouw kopje terecht komt, heeft de koffie veel stappen doorgemaakt. Van de boer tot de producent, tot de brander en de barista. Die hebben stuk voor stuk zo’n invloed op de smaak. Ja, zelfs de barista’s. Want als die hun werk niet goed doen, kunnen ze jouw bakkie alsnog compleet verpesten.”

(Tekst gaat door onder de foto)

Specialty coffee wordt aan de hand van de cupping-methode beoordeeld met punten. Hoe meer punten, hoe beter de koffie. Maar dat is niet het enige waar het om draait bij Cupp: “Het is ook heel erg de liefde en waarde die mensen in de hele schakel in het product stoppen; de community eromheen. Niet alleen in de landen van oorsprong, maar ook in Nederland willen we van elkaar leren en helpen. Er heerst geen concurrerende sfeer. Je wilt allemaal hetzelfde: de lekkerste koffie zetten en dat gevoel delen.” Dat voel je ook in de twee locaties, al hebben ze elk hun eigen karakter. “Op de Nobelstraat ben je heel erg direct in contact met gasten en koffie,” zegt Peter. “Dat is het leuke aan een kleine koffiebar, dat je zoveel verschillende mensen in een zaak ziet, waaronder veel vaste gasten waar je dagelijks je praatje mee hebt.” De Kanaalweg is natuurlijk een stuk groter opgezet. “Met de ruimte die we hebben, is een hele andere vorm van werken, maar ook dat heeft zeker zijn charme,” aldus Peter.

De zaak werkt met een doordacht systeem van koffiebonen. “We hebben twee vaste huiskoffies, die we elk half jaar wisselen: een uit Ethiopië en een uit Peru. Dat heeft met de oogst te maken: zo hebben we altijd verse koffie. Deze worden speciaal voor ons gebrand door Keen Coffee en dus ook alleen bij ons te proeven. Dit zijn koffies waar we heel trots op zijn. We zijn ook langdurige relaties aangegaan met de koffieboeren waar deze koffies vandaan komen. Hun harde werk, passie en liefde is terug te proeven. Op de tweede molen en filter wisselen we wekelijks qua bonen. Daarnaast hebben we elke maand een andere gastbrander, uit heel Europa,” legt Peter uit.

Duurzaamheid

Duurzaamheid staat hoog op de agenda bij de koffiezaak. Loïs: “Dat uit zich op verschillende manieren, zo kijken we hoe we onze ‘waste’ zo klein mogelijk kunnen houden. De melk komt van een boerderij uit Cothen en wordt geleverd in emmers. Dit scheelt heel veel verpakkingen. Onze koffieresten worden opgehaald door een bedrijf dat het gebruikt om paddenstoelen te kweken. Van lege havermelkverpakkingen maken we draagtrays.” Peter vult aan: “Als het kan, willen we zo veel mogelijk bijdragen aan een betere wereld. Ik zou het gek vinden als wij hier nog een gaskachel zouden hebben staan. Dat hoort gewoon niet meer in deze wereld thuis. Ik vind dat je daar als ondernemer een verantwoordelijkheid in hebt.”

Meer dan een koffiebar

Cupp biedt veel meer dan alleen koffie. “Wij hebben natuurlijk hele lekkere koffie. Het is daarnaast een combinatie van niet alleen koffie, maar ook ontbijten, lunchen en op de Kanaalweg kun je zelfs een borreltje doen. We zijn meer dan alleen een koffiebar.” Het werk van de ‘cuppers’ is zelfs bekroond: ze doen regelmatig mee aan Nederlandse koffiekampioenschappen. Zo heeft Peter recent meegedaan aan de Nederlandse Barista Kampioenschappen en is tweede geworden en heeft de Louis Claus Trofee gewonnen (hoogste nieuwkomer), is Loïs zesde geworden bij de Nederlandse Latte Art Kampioenschappen en heeft Laurens (Hoofdtrainer bij Cupp) meegedaan met de Dutch Cup Tasters Competitie (koffie proeven). Peter: “We willen zelf altijd meer leren over koffie en onze koffieskills verbeteren. Onze deelname aan zulke wedstrijden laat passie, liefde en toewijding voor koffie zien. Die kennis en skills delen we graag met ons team, onze gasten en deelnemers van onze workshops!”

Goed om te weten: de locatie op de Kanaalweg kun je ook afhuren. “We hebben aparte ruimtes, waar we in het weekend verschillende workshops organiseren. Doordeweeks verhuren we ze graag voor vergaderingen en heidagen. Maar je kunt bij Cupp ook terecht voor lanceringen, verjaardagen en babyshowers. Zelfs een bruiloft is hier mogelijk! Koffie is fantastisch,” zegt Peter tot slot. “We willen dat iedereen dat gevoel ervaart. Soms zeggen mensen: koffie is toch gewoon koffie? Nee, dat is echt niet zo. Het is en kan altijd anders. Kom het maar proeven bij Cupp!”

Cupp Utrecht
Nobelstraat 239 | Kanaalweg 59
cupp.nl
@cupputrecht

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Zin in meer Utrechts moois? In deze editie duiken we in vakantie in eigen stad; van festivals tot familietips. Bestel ’m hier of abonneer je hier.

Het bericht Speciaal cuppje koffie bij Cupp verscheen eerst op UTRG magazine.

Steeds vaker schijnt vakantie in eigen land en regio ook voor mensen met kids populair te zijn. De hysterische prijzen in het hoogseizoen dragen daar aan bij, maar misschien is een nieuwe waardering voor het moois van dichtbij ook wel een trend. Een terechte wat mij betreft. Niet alleen onze stad maar ook de regio heeft zoveel meer te bieden dan we ons wellicht realiseren. Natuurlijk is een uitje in de zomervakantie leuk, maar ga vooral ook eens op ontdekking in je eigen provincie. Geef je vakantiegeld uit bij lokale ondernemers en ontdek de vele pareltjes die nog verborgen zijn.

In deze editie van UTRG magazine focussen we precies hierop: vakantie in eigen regio. Met het thema ‘groot & klein’ leggen we daarbij nog eens extra nadruk op het Utrechtse kroost. Voor mij persoonlijk een nieuwe markt. En wát is er veel te doen voor klein en groot. We zochten uit bij welke horeca je ultiem kunt genieten met je gezin en wat je deze zomer allemaal kunt ondernemen met de kids. En we vertellen je ook waar je terecht kunt als je liever géén kleintjes om je heen hebt terwijl je een koud biertje drinkt. Maar we gingen ook op pad voor diepte-interviews rondom dit thema.

Want het is nogal een onderwerp: kinderen krijgen. Wel kinderen willen en ze niet (kunnen) krijgen, kinderen hebben en ze verliezen, het niet willen en ze toch krijgen. Ongewenste zwangerschappen, donortrajecten, ingevroren eitjes, IVF behandelingen, abortussen, adopties, het zijn niet de lichtste onderwerpen. Maar ze zijn wel heel relevant. Mijn nichtjes en neefjes zijn de allerliefsten, en toch heb ik eigenlijk altijd geweten dat ik zelf geen kinderen wil. Dat betekent overigens niet dat ik altijd me altijd even zeker voelde over die keus. Eigenlijk wel over mijn eigen gevoel, maar niet over het feit dat ik daar toch maar eens goed over na moest denken want een gezin willen is nou eenmaal de norm. Nog steeds overigens is de vraag ‘waarom dan niet’ of de opmerking ‘komt nog wel’, mij niet vreemd. Dat ik bijna veertig ben en met mijn man (toen net-vriend) al wel eens voor die keus heb gestaan en er dus écht wel goed over heb nagedacht doet er dan blijkbaar niet toe. Gelukkig leef ik in een maatschappij waar ik zelf de keus kon maken. Een waar ik overigens nog steeds achter sta. Ik geniet ervan om een beetje egoïstisch te zijn. Uit te slapen, te doen waar ik zelf zin in heb, spontaan op vakantie te gaan met mijn vent of weekendjes weg met vriendinnen zonder teveel geregel.

Ik heb dan ook een enorm respect voor al die ouders om me heen met hun engelengeduld. Het leven wat lang niet altijd meer om hen draait, de financiën, de vroege ochtenden, het eeuwige geregel, opgeruim en de enorme druk van het opvoeden van een persoon. Ik vind het knap. En ik denk ook echt dat ik het niet meer zou kunnen. Ik hecht teveel waarde aan mijn luie ochtenden en spontane etentjes die per ongeluk tot diep in de nacht duren. Tegelijkertijd kan ik me dus niets voorstellen bij het gevoel van een ongewenst kinderloos leven. Maar ik weet wel dat het allesoverheersend kan zijn. Ik ben super trots op de Utrechters die hun verhaal wilden doen in dit magazine en de open en eerlijkheid waarmee zij ons te woord stonden.

Niet alles in deze editie draait overigens om kids, want dit thema is veel breder. We belichten bijvoorbeeld kleine initiatieven met een grote impact en bezochten ondernemers in het Werkspoorgebied. We gingen in gesprek met chef’s, (horeca-)ondernemers en de eigenaar van familiebedrijf Jos van Dijck. We spraken Utrechtse auteurs en maakten een fantastische lijst met leestips en verwelkomden twee nieuwe columnisten.

Veel leesplezier!

Sanne Dijkgraaf,
Uitgever & hoofdredacteur

Je bestelt deze nieuwe editie van UTRG magazine hier, en een abonnement hier.

Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Zomer in de stad verscheen eerst op UTRG magazine.

Ja, je leest het goed. De eerste editie van Lowlands vond plaats hier, in Utrecht. De tweede overigens ook. Wat begon als een idealistisch popfestival, georganiseerd door kunstenaar Bunk Bessels en de Utrechtse tegencultuur, groeide uit tot een mijlpaal in de Nederlandse muziekgeschiedenis. Met 8.000 bezoekers en een sfeer van vrijheid, poëzie en psychedelica was het een daverend succes.

Tijdens het festival in augustus brengt Jaarbeurs een muzikaal eerbetoon met optredens van onder andere de Haagse psychedelische rockband Supersister, die bij de tweede editie in 1968 ook aanwezig was. Aanleiding is de lancering van het boek: ‘Van Flight naar Lowlands’ van auteur Patrick Bakkenes. Rondom het festival is er van 22 augustus tot en met 14 september ook een tentoonstelling in TivoliVredenburg en een boekpresentatie bij de Kargadoor over deze bijzondere oorsprong van de Nederlandse festivalcultuur. In dit boek duikt Bakkenes in het verhaal van de twee allereerste Lowlands festivals in Jaarbeurs. Op basis van tientallen interviews, foto’s en uniek archiefmateriaal brengt het boek de opkomst van een nieuwe generatie muziekliefhebbers, vrijdenkers en culturele vernieuwers tot leven en hun blijvende invloed op de Nederlandse festivalcultuur. Op 30 augustus transformeert Koninklijke Jaarbeurs tot een uniek muziekfestival dat de geest van 1967 nieuw leven inblaast.

UTRG magazine sprak met auteur Patrick Bakkenes en festivalorganisator Jasper Peeters. Je leest het interview binnenkort hier op de website.

The Flight Revisited
30 augustus 13:00 – 21:00 uur
Tickets vanaf €17,50 (early bird)
Koninklijke Jaarbeurs
theflightrevisited.nl

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Supersister

Het bericht ‘The Flight to Lowlands Paradise’ terug in Jaarbeurs verscheen eerst op UTRG magazine.

‘Gekozen voor Utrecht’

Beiden jong. Beiden studerend. Beiden reislustig en nieuwsgierig. Vivienne uit Nederland en Giorgi uit Georgië ontmoetten elkaar in Almere tijdens een uitwisseling in het kader van het Europese Erasmus Plus programma, waar ze beiden mee werkten. Vivienne was niet op zoek naar een relatie. Giorgi zocht ook geen liefde in Almere, maar het overkwam hem wel. “De beroemde bliksemschicht, de vlam in de pan. Echt liefde op het eerste gezicht. We hadden zo’n bijzondere klik, dat voelde ik meteen. Maar ik wist ook dat zij daar niet direct voor open stond. Zij was op dat moment niet beschikbaar. Daar had ik uiteraard respect voor”, herinnert Giorgi zich. “Ik heb me wel uitgesproken toen. Gewoon, omdat ik vond dat zij moest weten hoe ik over haar dacht.” Vivienne voelde ook dat er iets was, maar had daar toen geen ruimte voor. Enkele maanden later won haar nieuwsgierigheid en boekte ze een ticket naar Georgië. “Het was een andere wereld daar. Het land had net een revolutie meegemaakt en er was veel onrust en dreiging. Mijn vader was er niet gerust op dat ik die kant op ging. Maar ik wilde uitzoeken hoe het zat tussen ons. Eenmaal geland kon ik er niet meer omheen. Dit was ‘m!”

Ontheemd als kind

Het stel is inmiddels 18 jaar bij elkaar. Wonend in Utrecht, trotse ouders van zoon Nika. Beide werkend, het leven op de rit. Maar dat had nog wel wat voeten in de aarde. Giorgi: “Ik hou van mijn land. Ik heb altijd graag willen reizen en een tijdje in het buitenland willen studeren, maar echt emigreren? Dat is toch iets anders. Maar steeds heen en weer reizen en overal en nergens wonen is ook niet ideaal. Als kind ben ik al ontheemd geraakt door de oorlog in mijn land. Wij woonden in Abchazië en moesten vluchten toen ik 8 jaar oud was. We leefden vanaf toen in hotels en op logeerplekken. Dat doet wat met je.”

Gastvrijheid is legendarisch

Toen Vivienne die eerste keer naar Georgië kwam was ze meteen overdonderd. Door het land, de schoonheid, de gastvrijheid, de warme ontvangst door zijn familie en vrienden en vooral door Giorgi zelf. “Hij raakte me. Wat een passie, wat een grote gebaren, wat een leuke man! Ik moest eerst dealen met wat vooroordelen over zijn gouden horloge en zijn oude BMW, maar dat waren dingen aan de buitenkant. De zielsverwantschap, de diepe connectie was er direct. Hij was terecht trots op zijn land en wilde me die liefde ook laten ervaren.

‘Er is bij mij altijd eten en drinken voor iedereen’

Samen spraken we Engels, maar met zijn ouders bijvoorbeeld communiceerde ik met handen en voeten. Ik heb me vanaf het begin heel welkom gevoeld daar. Georgische gastvrijheid is legendarisch.” Giorgi verbaast zich nog steeds over de afsprakencultuur hier in Nederland. “Een afspraak maken met vrienden over twee weken? Ondenkbaar. En voor het eten iemand de deur wijzen? Er is bij mij altijd eten en drinken voor iedereen die langskomt.”

Verlies van identiteit

Tijdens het eerste bezoek aan Georgië was het duidelijk; ze hielden van elkaar. Maar hoe nu verder? Giorgi kwam verschillende keren langer naar Nederland op een studentenvisum. Ze woonden periodes samen op een studentenkamer van zes vierkante meter met een hoogslaper. Vivienne: “Niet ideaal. Toen vroeg ik me wel af; is dit het allemaal waard? Is de liefde sterk genoeg? Ik had toen ook, achteraf geredeneerd, vreselijke bindingsangst.” Giorgi had geen twijfels. “Dit was mijn vrouw, mijn grote liefde. Laten we trouwen en de rest van ons leven samen doorbrengen.”

Vivienne was bang door een huwelijk haar eigen identiteit te verliezen. “Ik wilde niet dat er mij iets werd opgelegd. Me laten dopen of trouwen in de kerk vond ik hypocriet. Ik wilde geen compromissen sluiten. Dat was natuurlijk niet helemaal eerlijk…” Na wat soulsearching kwam er in 2013 toch een huwelijk. In Nederland voor de wet en in Georgië in de Georgisch orthodoxe kerk. Met veel vrienden en familie die bleven voor een kennismaking met het land. Giorgi: “Twee werelden kwamen hier samen; onvergetelijk!”

Deel van mijn hart

Giorgi: “Ik woon en werk hier. Mijn zoon gaat hier naar school. Ik ben hier thuis, maar Georgië is nog steeds mijn vaderland. Mijn vrienden wonen daar, mijn familie. Ze spreken mijn moedertaal en mijn geschiedenis, mijn identiteit, ligt daar. Die band blijft en een deel van mijn hart zal altijd daar zijn.” Zeven jaar geleden kochten Vivienne en Giorgi samen een huis in Utrecht. Dat was een duidelijke keuze voor een plek en een bevestiging van hun keuze voor elkaar. Het leven leek in een wat rustiger vaarwater te komen, maar het liep anders. Vivienne raakte zwanger en de pandemie brak uit. Vivienne: “Voor ons beiden een zware tijd. Giorgi kon niet naar zijn familie en voelde zich afgesloten van zijn vaderland. Hij miste het contact. Ik zat thuis met een kleintje en voelde me ook opgesloten. Ik worstelde met het moederschap, verwachtingen en onze verschillende achtergronden. Ik kon hem niet helpen met deze eenzaamheid en dat deed pijn.” Giorgi: “Ik vroeg me toen echt af, wat doe ik hier? Behalve de liefde en natuurlijk mijn zoon, was er niets dat mij bond. Er lag veel druk op Vivienne om mijn vrienden en familie te vervangen. Dat was voor ons beiden een moeilijke periode.” Vivienne vond het pijnlijk te horen dat haar partner ongelukkig was. “Ja natuurlijk; hij was nooit in Nederland gaan wonen als het niet voor mij was. Maar ik kon het niet oplossen. Ben ik genoeg? Wil hij terug? Allemaal vragen die me bezighielden. En hoe goed we ook in het Engels kunnen communiceren; je diepste emotionele overwegingen vertel je toch het liefst in je moedertaal. Daarin kan je alle nuances goed verwoorden. Het heeft dus flink geschuurd in die periode, maar de liefde was sterker dan alle obstakels.” Giorgi vult aan: “Het vertrouwen in elkaar en in de toekomst was sterker dan de twijfel.”

Meer Utrechter worden

Inmiddels is de pandemie verleden tijd en kan Giorgi weer regelmatig terug. “Voor mij is de ideale combinatie; twee maanden hier en daarna twee weken naar Georgië. Wat ik hier mis? Allereerst het eten… En daarna echt mijn vrienden en familie. Ik ken hier inmiddels ook veel mensen maar de meeste contacten zijn via Vivienne. Deze relaties gaan toch minder diep dan met mijn vrienden in Georgië. Het is ook lastig uit te leggen aan mensen die niet ontheemd zijn geweest of geen oorlog hebben meegemaakt. Dat vormt je en bepaalt je wereldbeeld. Ik heb met Nederlandse vrienden geen gezamenlijk verleden. Zij kennen mij, ondanks alle goede bedoelingen, nog steeds niet helemaal. Maar the next step is dat ik wat meer een Utrechter wil worden en me meer wil verbinden met de stad en de inwoners.”

Vivienne en Giorgi hebben dus wel wat hobbels overwonnen en zeggen nu volmondig ja tegen Utrecht en elkaar. “Hier ligt onze toekomst, met misschien straks nog een klein huisje erbij ergens in de bergen van Georgië voor langere vakanties… Zo kan onze zoon ook een band opbouwen met dat land en zijn vele neefjes en nichtjes.”       

Tekst: Anneke Gilsing
Fotografie: Marike van Pagée

In deze editie met thema Hartsie van ons land lees je alles over hart, liefde en trouwen.
Bestel UTRG Magazine #6 hier en een jaarabonnement hier.

Het bericht Voor de liefde naar Utrecht: Vivienne & Giorgi verscheen eerst op UTRG magazine.

Niessing staat bekend om haar vele verschillende kleuren goud, zoals ‘Rosewood’ en ‘Supra Grenadine’, die je bij geen enkel ander juwelenmerk tegenkomt. Je kunt je ringen dus volledig op jullie eigen wensen afstemmen. Niessing bestaat al ruim 150 jaar en wordt inmiddels wereldwijd geroemd om haar naadloze trouwringen. De designers en goudsmeden van Niessing werken nauw met elkaar samen, zodat stellen precies die verlovingsring en precies die trouwringen vinden die bij hen passen en die hun eigen verhaal vertellen. Naast een verlovingsring met traditioneel gezette diamant, kun je voor het aanzoek ook kiezen voor de iconische Niessing spannring. Deze innovatieve ring, waarbij door de optimale spanning in het materiaal, de diamant gezet kan worden zonder verdere toevoegingen, wordt ieder jubileum opnieuw ontworpen.

Omdat er bij Niessing niet alleen te kiezen valt uit veel verschillende kleuren, maar ook vormen, stenen en zettingen, werkt het merk met de zogenaamde Niessing configurator voor trouwringen. Hiermee kunnen twee mensen intuïtief en volgens hun persoonlijke wensen en behoeften zelf hun trouwringen vormgeven. Daarnaast biedt Niessing bruidsparen een wel heel bijzonder en interactief gastenboek. De Niessing ‘love wall’ bestaat uit een wand waar gasten koperen plaatjes, die ze zelf kunnen beslaan, ophangen. Gasten stempelen lieve wensen, berichtjes of afbeeldingen in koper – groot en klein kunnen hun fantasie en creativiteit grenzeloos uitleven. Bij Niessing wordt al sinds 1873 met traditionele goudsmeedtechnieken, zoals het ponsen, gewerkt. Nu kunnen je gasten deze techniek ook zelf ervaren en jullie een tijdloos en uniek aandenken meegeven.

Ben je benieuwd of een Niessing ring bij jullie past? Loop gerust eens vrijblijvend bij JWLS Utrecht naar binnen. De winkel is geopend van woensdag tot en met zaterdag vanaf 11:00 uur.

JWLS Utrecht
Mariastraat 30
jwls-utrecht.nl
@jwlsutrecht

Tekst: Sanne Dijkgraaf
Fotografie: Marike van Pagée

Het bericht Made with love: de ringen van Niessing verscheen eerst op UTRG magazine.

De naam van het gebied verwijst naar de Werkspoorfabriek, die in de vorige eeuw een belangrijke rol speelde in onze industriële geschiedenis. Hier huisde de Koninklijke Nederlandsche Fabriek van Werktuigen en Spoorwegmaterieel. Ofwel: Het Werkspoor. Vroeger werkten hier dagelijks duizenden fabrieksarbeiders aan de productie van treinwagons, bruggen en andere staalconstructies. Na de sluiting in 1983 raakte het terrein in verval. Inmiddels is het in opmars. Het behoud van het authentieke, ongepolijste karakter speelt hierin een sleutelrol. Het bedrijventerrein Cartesius – het Werkspoorkwartier – is de afgelopen jaren getransformeerd tot een toonaangevend vestigingsgebied in Utrecht voor creatieve, circulaire maakbedrijven, horeca en startups. En deze transformatie gaat verder: er is een meerjarenplan gemaakt voor de transformatie van het Werkspoorkwartier naar het werklandschap van de toekomst. Vanuit de nieuwe gebiedsorganisatie voor het Werkspoorkwartier worden thema’s zoals verduurzaming, innovatie en het behoud van betaalbare werkruimte gezamenlijk opgepakt. Deze transitie wordt ook gesteund door HUB-IN, een door de EU gefinancierd project gericht op het revitaliseren van historische stedelijke gebieden in Europa. Het doel? Het Werkspoorkwartier ontwikkelen tot een ‘cultureel en circulair maakgebied’ waar het rauwe karakter behouden blijft.

De drijvende krachten: Bedrijvenkring Cartesius

De Bedrijvenkring Cartesius (BKC) speelt een cruciale rol in de ontwikkeling van het Werkspoorkwartier. Met meer dan 140 leden zet deze ondernemersvereniging zich al ruim tien jaar in voor het verbinden van traditionele bedrijven, creatieve makers en de gemeente.

Ramona van Silfhout is namens de BKC verantwoordelijk voor de communicatie en community building van het gebied. Ze benadrukt het belang van verbinding: “Dit gebied is al heel lang in transitie. Het Werkspoorkwartier is divers, met bedrijven van architecten tot IT-bedrijven, productiebedrijven, horeca, koffiebrander, autogarages, muziekstudio’s, schoonmaakbedrijven, een fietsenmaker tot een kunstenaar die in opdracht kunst maakt. We organiseren evenementen zoals ‘Pitch Your Project’ om ondernemers samen te brengen en plannen te realiseren.”

Roderik van Lith is als nieuwe directeur-ontwikkelaar van BKC verantwoordelijk voor de gebiedstransformatie. “Op weg naar de volgende stap in de transformatie is het nodig dat het gebied zich nog beter organiseert. Het eigenwijze en unieke karakter van Werkspoor als werklandschap van de toekomst moet nog steviger worden neergezet. Gebiedsbrede thema’s zoals verduurzaming, innovatie en het behoud van betaalbare werkruimte moeten gezamenlijk opgepakt worden. Dit alles vraagt om een actieve gebiedsorganisatie met een stevige visie. Wij zijn daarom gestart met het inrichten van een werkorganisatie om deze ontwikkelingen op professionele wijze aan te kunnen pakken. We werken aan praktische zaken zoals mobiliteit, vergroening en verbeterde fietsverbindingen. Maar ook aan de ontwikkeling van nieuwe plekken en voorzieningen. We willen van het Werkspoorkwartier een plek maken waar zowel bedrijven als bezoekers zich thuis voelen.”

De missie van Ramona en Roderik is om ondernemers in het gebied te verbinden en gezamenlijk richting te geven aan de ontwikkeling. Dit doen ze met behulp van verschillende pijlers en werkgroepen. Ramona leidt de inspanningen om ondernemers dichter bij elkaar te brengen via community building. Van gezamenlijke koffiemomenten tot het organiseren van evenementen zoals het Werkspoor Festival, waarbij iedereen in het gebied wordt betrokken. Daarnaast worden praktische zaken zoals veiligheid, beheer en parkeeroplossingen ook opgepakt. Maar ook gebiedstransformatie is een pijler: het verbeteren van de infrastructuur, zoals wandelpaden en voorzieningen, en het stimuleren van circulariteit en duurzaamheid in het gebied. “Ons doel is om het gebied verder te ontwikkelen en ondernemers te helpen zich hier thuis te voelen, ongeacht of ze uit de creatieve of traditionele sector komen,” zegt Ramona.

Blik op de toekomst

Met de groei van omliggende wijken zoals Leidsche Rijn komt het Werkspoorkwartier steeds meer in het hart van de stad te liggen. De ambitie is om het gebied verder te ontwikkelen tot een stadsgericht bedrijventerrein, met behoud van de unieke rauwe charme. “Het blijft een organisch proces,” zegt Roderik. “Door intensieve samenwerking kunnen we het gebied blijven verbeteren en nieuwe functies toevoegen. Het is prachtig om te zien hoe bestaande en nieuwe bedrijven, makers, creatieven en bewoners samen werken aan de toekomst van het Werkspoorkwartier. Aan de toekomst van Utrecht!”

Hoor het Werkspoor

Ramona tipt de gratis audiotour ‘Hoor het Werkspoor!’. Met deze tour wandel je langs de parels van het Werkspoorkwartier. Het is een speelse audiotour vol verhalen over de herinneringen en toekomstdromen van het gebied. Ze voert de luisteraar al wandelend via muziek, soundscapes en persoonlijke, intrigerende verhalen langs verschillende plekken in het Werkspoorkwartier. Deze tour is tot stand gekomen met financiële steun van de gemeente Utrecht, de Provincie Utrecht, Prins Bernhard Cultuurfonds, het KF Hein Fonds en het Ondernemersfonds Utrecht.

Ben je nieuwsgierig geworden naar Werkspoor? De audiotour kun je hier gratis beluisteren via hoorhetwerkspoor.nl.

Werkspoorkwartier
Schaverijstraat 11
werkspoorkwartier.nl
meetwerkspoor.nl

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Nieuw rauw hart van de stad: Werkspoorkwartier verscheen eerst op UTRG magazine.