Zodra ik ergens een vliegtuig uitstap en palmbomen zie, ben ik eigenlijk direct in vakantiemodus. Toch had ik niet verwacht tijdens dit korte tripje zo’n uitgerust, tevreden en voldaan vakantiegevoel te krijgen. Mallorca heeft me verrast. Met haar natuurlijke schoonheid en vriendelijke mensen. De echte Mediterraanse cultuur van het eiland maakt dat je dagen eindeloos duren en je Nederlandse ritme binnen no-time in de vergetelheid raakt.

‘Ieder spontaan horecabezoek op dit eiland is even succesvol’

Hoofdstad Palma is druk maar gemoedelijk. In tegenstelling tot veel grote Spaanse steden voelt het bijna dorps, maar barst het tegelijkertijd van de mooie winkels, lokale boetieks en gezellige cafés en restaurants. Ons hotel, Convent de la Missío, ligt middenin de hoofdstad. Het 17e-eeuwse pand is een voormalig klooster dat de hoteliers delen met een kerk en heeft een waanzinnige uitstraling. De eigenaren hebben het volledig architectonisch gerenoveerd (met toestemming uit Rome!) en de monniken mogen hun dagen slijten in een aparte vleugel met hotelkamers. Chef Marc Fosh is de eigenaar van het restaurant, dat een Michelinster bezit en waar ook het ontbijt wordt geserveerd. Ondanks de centrale locatie is het binnen doodstil. Ook boven op het dakterras met zwembadje is het enige dat je hoort, het geluid van de kerkklokken van Palma.

(tekst gaat verder onder de foto)

Torre de Canyamel

Het hotel is één van de vier adult-only hotels van de Torre de Canyamel Group. Deze groep is ontstaan vanuit een Mallorcaanse familie met maar één doel; hun erfgoed beheren en behouden met respect voor cultuur en tradities. Een bijzonder verhaal wat door elke medewerker met evenveel passie wordt verteld. Een familie met geld en erfgoed, waarvan de laatste generatie nog steeds nauw betrokken is bij het bedrijf, die zich intensief inzet voor het behoud van lokale kunst en cultuur. Voor de bouw en renovatie van de bestaande hotels (en degene in aanbouw) wordt er altijd gewerkt met lokale architecten, chefs en kunstenaars. Daarnaast organiseert de groep tentoonstellingen van lokale artiesten en concerten in de Torre de Canyamel; een 13e-eeuwse toren van de familie èn het hoofdkantoor van de groep

Niet voor niets kent de groep veel trouwe gasten die het eiland verkennen door een reis te maken langs de vier Canyamel hotels. Houd je van ongedwongen luxe en ondernemerschap waar het nog om echte verhalen draait, dan ben je hier aan het juiste adres. Palma stad is vriendelijk en gemoedelijk. We wandelen, winkelen, eten paella en drinken bijzondere cocktails. Wanneer we ongeveer een half uur richting de zee lopen komen we aan bij havenstadje Portixol. Hier verblijven we drie nachten in het gelijknamige hotel Portixol. Pal aan de haven, waar gezellige kajuitsboten afgewisseld worden door miljoenenjachten, bevinden we ons in een oase van rust. Het zwembad en de tuin, waar het terras van het restaurant zich bevindt, liggen verstopt en de kamers zijn groot, luxe en schoon. De gratis leenfietsen staan voor de deur, want zoals de locals het zelf zeggen; Mallorca is het best te bewonderen op twee wielen.

Vanaf Portixol loopt een kilometerslang fietspad langs de zee, waarbij je onderweg zandstrandjes, cafés en restaurants, botenverhuurders en hippe beachclubs tegenkomt. Ieder spontaan horecabezoek op dit eiland is even succesvol en ook een uurtje jetski konden we niet weerstaan. Wanneer je over het bijna Caribisch blauwe water vaart kun je de waanzinnige kliffen en grotten van het eiland bekijken. Vanaf een afstandje keken we omhoog naar de meest dromerige hotels die bovenop deze kliffen gebouwd zijn. Met eigen trappen en privé strandjes. Niet dat ik deze hotels van te voren niet online heb bekeken, maar die bewaar ik voor als ik een keer de loterij heb gewonnen. Van een afstandje is het uitzicht niet minder adembenemend. Sowieso kun je op Mallorca je geld wel kwijt. Het zorgt voor een leuke mix aan publiek en je hebt wat te bekijken. Want waar we al dachten het jacht van Jef Besos in de verte te herkennen, bevestigde de dame van ons hotel later dat hij daar graag komt en met zijn ‘bijboot’ aanmeert in Portixol. Leuk detail; deze bijboot heeft 35 man personeel. Ik vermoed dat Jeff in een hotel op een klif overnacht.

Twee wielen en een motor

Omdat Mallorca het beste op twee wielen te bewonderen schijnt te zijn maar het ook 35 graden was besloten we de volgende dag een Vespa te huren. We maakten een prachtige tocht door de bergen waarbij we aan een piepklein baaitje belandden. Tien mensen, nul toeristen en een bord verse vis voor weinig. Via een volgende bergpas besloten we richting het populaire stadje Port de Soller te rijden, waar we een duik namen in de zee en cocktails dronken tot de zon onderging.

Terug in Portixol vonden we vlakbij ons hotel het moderne restaurant Izizi Nunnak waar we zonder problemen om half elf nog terecht konden voor drie gangen. Het eten was fantastisch. Ik houd van de Mediterranen. We realiseren ons al snel dat Mallorca wellicht een klein eiland is, maar dat je hier prima een aantal weken kunt vertoeven. Het feit dat wij maar vijf dagen hebben zorgt al snel voor lichte FOMO als het om de Mallorcaanse horeca gaat. Ik heb een enorm zwak voor alles wat met eten, drinken en slapen te maken heeft en ik wil het liefst overal geweest zijn. Ach, soms moet je wat te wensen houden…

De cultuur op je bord

‘Tien mensen, nul toeristen en een bord verse vis voor weinig’

Op de laatste avond besloten we onszelf te verwennen met een diner bij Quadrat, het restaurant van hotel Sant Francesc. Het hotel, wat huist in een 19e eeuws landhuis in het oude centrum van Palma, telt 32 kamers en 10 suites. Het typisch Mallorcaanse gebouw was een familievilla en stamt uit 1860. Het is volledig architectonisch gerenoveerd en alleen al de entree is museumwaardig. Restaurant Quadrat, wat gebouwd is in wat vroeger de stallen waren, heeft een prachtige binnentuin waar je, ook al zit je wederom middenin de stad, niks dan vogels en stilte ‘hoort’. De maître d’ raadt ons het ‘tasting menu’ aan, waar chef Àlvar Albaladejo je in 15 gangen meeneemt in de Mallorcaanse cultuur. Het menu wordt geserveerd in vier fases; ‘Natura’ (from the earth to the table), ‘Cultura’ (Tradition of Mallorca), ‘Família’ (our inheritance) en ‘Emocions’ (stimulates the senses).

(tekst gaat verder onder de foto)

De chef vertelt ons dat het gebruik van lokale producten en klassieke recepten voor hem prioriteit heeft. Hij maakt er zijn missie van om mensen kennis te laten maken met al het lekkers dat het eiland te bieden heeft. En dat doet hij goed. Quadrat komt zonder twijfel op het lijstje van meest unieke smaakbelevingen. Van een botanisch likeurtje als amuse en een inktvis beignet tot een lamskoteletje met auberginecrème, gegrilde watermeloen met sardines en een Mallorcaanse bonbon. Het keukenteam is zichtbaar trots wanneer we onze complimenten komen brengen. Die trots op je lokale onderneming en de impact die het heeft op mensen van buitenaf, ken ik maar al te goed. En ik val er steeds weer voor; ondernemende mensen met een verhaal. Liefde voor het vak, welk vak dat dan ook is, en trots op je eigen regio. Wat mij betreft verdient dat een podium. Ik geniet van andermans passie en verhalen maar ben nog altijd even trots wanneer mijn voeten de Utrechtse grond weer raken. Hoe hard het ook regent.

Hotel Convent de la Missío, Torre de Canyamel Group
www.conventdelamissio.com / www.torredecanyamel.com

Hotel Portixol
www.portixol.com

Restaurant Quadrat, Hotel Sant Francesc
www.hotelsantfrancesc.com

Tekst: Sanne Dijkgraaf
Fotografie: Jean-Marc Blommendaal / Hotel Portixol / Johanna Gunnberg Photography

Het bericht Het andere Mallorca verscheen eerst op UTRG magazine.

Normaliter ga ik nooit mee met persreizen. Wanneer ik een artikel schrijf over een tripje buiten de Utrechtse grenzen doe ik dat altijd op eigen initiatief. Ik zoek partijen die bij ons passen en iets te vertellen hebben. Samen met 16 Nederlandse hoofdredacteuren op dezelfde berg naar de horizon turen en vervolgens allemaal in nét andere bewoordingen schrijven over dat ‘oh zo mooie uitzicht’, daar pas ik voor. Toch ben ik gezwicht toen ik (niet voor het eerst overigens) een uitnodiging kreeg van een in Salzburg gevestigd PR-bureau voor een wel heel bijzonder reisje. De bestemming was het Tiroolse Sint Anton am Arlberg, waar ik op zondagavond na een tergend lange treinreis (dank Deutsche Bahn) arriveerde in het mooie ‘Ski und Spa Resort Zürserhof’. Dit vijfsterren familiehotel straalt aan alle kanten klassieke luxe uit zoals je dat alleen in Oostenrijk ziet. De verwarming staat in elke ruimte minstens vijftien graden te hoog, het personeel draagt formele en net te oude kostuums en de gastvrijheid is ongekend authentiek en grenzeloos. De combinatie van luxe, gastronomie en een beetje kneuterigheid is misschien wel wat ik zo heerlijk vind aan Oostenrijk.

Onder het genot van een welkomstcocktail heet de familie Skardarasy, derde generatie, ons persoonlijk welkom en vertelt over de zestig jarige geschiedenis van het hotel. Wie mijn verhalen vaker leest weet dat ik een enorm zwak heb voor de horeca en ook absoluut voor familiebedrijven. Opgroeien in het hotel van je opa, waar je vader werkt en dat in je volwassen leven overnemen heeft iets romantisch. De werkelijkheid is natuurlijk een onmenselijk werkschema, heel hard lopen voor weinig geld en gasten voor wie je het zelden goed doet. Een vak wat je alleen kunt uitoefenen met een flinke dosis passie. Ook bij de familie Skardarasy straalt die passie ervan af. Het echtpaar leidt ons rond door het enorme complex. De sportzaal (compleet met tennisbaan), het restaurant, de bar met live muziek, de gigantische spa met haarsalon, skiruimte met verwarmde lockers en natuurlijk de eigen skischool en -winkel. In de laatste worden ons perfect aangemeten spullen overhandigd, waarmee we de volgende ochtend de piste op kunnen.

Christmas Carols in de bar

‘Hij woont in een suite en zingt elke avond liedjes’

Mijn kamer heeft de omvang van een groot Utrechts appartement. De open haard voor mijn bed staat aan en mijn tas staat netjes in de kledingkamer. Ik fris me op en kleed me, op zijn Oostenrijks, om voor het diner. Het eten is goed, de wijn is beter. Maar met honger naar bed ga je hier zeker niet. Ook de chef en sommelier, die al jaren voor de familie werkzaam zijn, vertellen gepassioneerd over hun vak. Na het eten drinken we een cocktail in de bar waar we genieten van live (kerst)muziek. De man die zichzelf begeleidt op de piano zit netjes in smoking en heeft een waanzinnige stem. Als ik met hem aan de praat raak vertelt hij dat hij al 25 jaar ieder wintersportseizoen in dit hotel werkt. Hij woont in een suite en zingt elke avond liedjes. Tussen neus en lippen door laat hij vallen dat hij best carrière heeft gemaakt en te horen is op platen van Sade en Simply Red, om er maar een paar te noemen.

(tekst gaat verder onder de foto)

Na een enigszins oververhitte maar heerlijke nacht (ik ben een uur bezig geweest de knop van de verwarming te vinden om dat kreng uit te zetten) en een veel te luxe douchesessie begeef ik me naar het ontbijt. Nadat we met een te volle maag van tafel gaan staan de privé skileraren voor ons klaar. Aangezien het voor mij al even geleden is en de meeste aanwezige journalisten voor gespecialiseerde wintersportmedia schrijven besluit ik met twee anderen het kneuzenklasje te vormen. Geen slecht idee, want met z’n drieën begeven we ons op een nog onaangeraakte piste, waar we met onze leraar volledig alleen zijn. Als ik vanuit de lift de afdrukken van dierenpoten in de verse sneeuw zie, ben ik even terug in mijn jeugd. Echte kneuzen zijn we niet volgens onze meester, en met mijn techniek zit het wel goed. Valt me dan weer mee. Het seizoen is nog niet geopend en dus zien we in de paar uur dat we op de piste spelen, geen enkel ander mens. Wat een genot. Na een dikke, echte (sorry pap) schnitzel met een goed glas wijn in het hotel breng ik de rest van de middag door in de bijna 2.000 vierkante meter spa. Ik krijg een massage, geniet van de sauna en het zwembad en terwijl ik onder een dekentje bij de open haard van een kop thee geniet van het uitzicht vallen mijn ogen dicht.

De liefde is terug

Na een wederom weldadig diner slaap ik als een baby om het geheel de volgende dag eens dunnetjes over te doen. Dit keer met een strakblauwe lucht en stralende zon. Mijn jeugdliefde is terug. De lege piste met de warme zon op mijn snoet brengen me terug naar fijne herinneringen met mijn familie. Ik snap de liefde voor wintersport. De twee vrienden die ik heb gemaakt vergezellen me ook deze tweede dag en samen dalen we uren van de mooiste pistes af. Met wederom niemand anders in zicht. Op reis met andere professionals blijkt helemaal niet zo stom. De laatste avond geniet ik extra van het eten, de ambiance en het gezelschap. De liefde kriebelt weer. Tegelijkertijd realiseer ik me dat het in deze setting ook wel makkelijk verliefd worden is. Ongeopend seizoen en dus maagdelijke pistes. Zon, fijn gezelschap en een plek met ongekende luxe die ik mijzelf op eigen houtje waarschijnlijk nooit kan permitteren. Natuurlijk is het heerlijk om jezelf in de watten te laten leggen en je onder te dompelen in overdaad. Aan de andere kant zijn reisjes zoals deze alleen weggelegd voor ‘the Lucky few’. Dat werd maar weer duidelijk toen ik met mijn trolley op zondagavond op station Ulm belandde omdat er een defect aan de trein was. (The Lucky few kiezen niet voor de goedkoopste route.) Hoe ik thuis kwam moest ik zelf uitzoeken en koffie? Dat hebben we hier niet na 17:00 uur. Terug op aarde. Toen ik in het holst van de nacht over de intercom hoorde dat het volgende station Utrecht centraal was voelde ik me opgelucht. Thuis, in de stad waar ik nog altijd het meest van hou. Natuurlijk word je wel eens verliefd op een ander, maar laten we eerlijk zijn; geen enkele plek haalt het bij UTRG.

(tekst gaat verder onder de foto)

Grand resort Zürserhof am Arlberg

Het 5-sterren ‘Luxury resort’ Zürserhof heeft een geschiedenis van meer dan 60 jaar. De luxueuze Aureus Spa, de fitnessruimte, tennisbaan en de gastronomie maken een verblijf tot een complete beleving. Voor families wordt in alle gemakken voorzien, want zowel de ‘kids club’ voor de kleintjes als ‘teenage world’ en het ‘children’s evening meal’ ontlasten de aanwezige ouders op alle mogelijke manieren. Vanaf de piste ski je tot aan de voordeur, waar je je spullen in lockers in verwarmde ruimtes kwijt kunt. Met meer dan 300 kilometer aan skigebied is deze omgeving niet voor niets populair onder liefhebbers. Alle pistes zijn op ski’s bereikbaar dankzij het uitgebreide liftennetwerk. Wie het zelf wil ervaren moet de portemonnee trekken. Kamers starten in het seizoen rond de 750 euro per nacht en lopen al snel op tot 1.000 euro en ver daarboven. Tel daar je eten, drinken, spabehandeling en skipas bij op en je zit al snel op vijf cijfers voor de komma. Voor wie niet schrikt van zulke bedragen is Zürserhof absoluut een aanrader. Écht Oostenrijks, met gastvrijheid die grenzeloos is. Geen grote luxe keten, maar een gepassioneerde familie die er hard aan werkt om het resort in ere te houden.

Zürserhof
Zürs 75, Zürs am Arlberg
www.zuerserhof.at

Het bericht Zürs: de liefde is terug verscheen eerst op UTRG magazine.

Wie denkt dat de Fransen of Italianen begonnen met wijn maken heeft het mis. Georgië is het oudste wijnland ter wereld. En het feit dat dat niet bij iedereen bekend is, is misschien wel de reden dat de lokale bevolking zo vreselijk trots is op de wijncultuur. Een artikel over Georgië ligt al een tijdje op de plank. Ik heb namelijk het geluk er al meerdere keren te zijn geweest. Mijn schoonzus is tien jaar geleden getrouwd met Giorgi, die geboren is in Abchazië en opgroeide in Tbilisi. Voor Vivienne verhuisde hij naar Utrecht maar zijn cultuur is sterk verweven in onze familie. Een cultuur die voornamelijk draait om eten en drinken. En laat dat nou toevallig het soort cultuur zijn waar ik dol op ben.

In de tien jaar dat Gio hier woont is er waanzinnig veel in zijn thuisland veranderd. Waar mijn lief tijdens zijn eerste bezoek nog lopend de berg op moest om de Gergeti Trinity Church in Kazbegi te bekijken, kon dat een jaar later al met een 4×4 en kun je inmiddels gewoon via een geasfalteerde weg. Hotels en restaurants zijn in grote getale opgezet en het toerisme heeft een enorme vlucht genomen. Georgië is er niet minder authentiek om geworden maar wie graag een beetje luxe reist zit hier tegenwoordig helemaal niet verkeerd. Ook al kun je voor witte zandstranden en palmbomen beter ergens anders naartoe, in de Zwarte zee is het prima zwemmen of watersporten en in Batumi zijn leuke beachclubs en resorts. Wie wil skiën vertoeft juist in Gudauri of Bakuriani prima. Kilometers lange pistes als in Oostenrijk vind je hier niet, maar wel alles wat je nodig hebt en dat voor een fractie van de prijs. Toch kiezen wij het liefst voor de Oostkant van Georgië; Kakheti. Je raadt het al, het wijngebied.

Roadtrip

Georgië is een land dat zich bij uitstek leent voor een roadtrip en als je door Kakheti rijdt wordt je rijkelijk beloond door moeder natuur. Zo stopten we ooit spontaan om een duik te nemen in een prachtig turquoise meer. Gewoon, omdat we het zagen liggen en we wel wat verkoeling konden gebruiken. Langs de weg vind je hier en daar een eettentje, waar je authentieke kchachapuri (een soort kaasbrood, verkrijgbaar in verschillende varianten, onder andere met een ei erin) en khinkali (gevulde traditionele dumpings – nooit met bestek eten!) eet. Altijd vergezeld door Georgische salade (tomaat, komkommer en rode ui). Wijnhuizen kom je onderweg genoeg tegen. Variërend van de grote resorts (die wij over het algemeen vermijden, want vaak in het bezit van niet-Georgiërs en een stuk commerciëler dan de rest) waar het natuurlijk prima en luxe vertoeven is, tot de soms eeuwenoude traditionele huizen. Georgiërs zijn ongekend gastvrij, al kunnen ze op het eerste gezicht soms wat nors overkomen, je kunt overal rekenen op een maaltijd en wijn.

Ons laatste bezoek aan het land was vorig jaar september. We reden heerlijk door de wijnlandschappen in onze huurauto. Raampjes open, de zon op onze toet en een graad of 25. Na een bezoek aan een middeleeuws wijnhuis besloten we een chauffeur te regelen voor de rest van de middag. De dame achter de receptie van ons kleinschalige boetiekhotel kende wel iemand. Er werd wat heen en weer gebeld en de ‘chauffeur’ stond binnen no time voor onze neus. Het volgende wijnhuis dat we bezochten is het oudste van Georgië: Chateau Eniseli. We kregen een lesje geschiedenis en een proeverij. Onze hostess, Nini, belde haar goede vrienden zo’n twintig minuten verderop, want daar moesten we even langs. Chauffeur Jaba bracht ons naar het kleinschalige huis (Chubini Wine Cellar) waar het jonge stel alleen authentieke, en meestal ongefilterde, Qvevri-wijn maakt. Dit is hoe Georgische wijn in principe wordt gemaakt, in kleipotten onder de grond; Qevri’s.

Tegenwoordig wordt er ook veel wijn op de Europese manier geproduceerd omdat de rest van Europa het graag zo drinkt. Wil je hier échte wijn proeven, kies dan altijd voor een fles waar ‘Qvevri’ op het etiket staat. Het echtpaar liet ons trots zien wat ze hebben opgebouwd en besloot dat we bleven eten. Onze chauffeur bleef stellig bij de auto staan maar na drie kwartier aandringen sloot hij toch aan. We zaten aan een lange tafel in de weelderige groene tuin en genoten van al het lekkers dat er van de barbecue kwam. De glazen bleven gevuld tot we onze gastheer en -vrouw ervan overtuigden dat we écht genoeg hadden gehad. Een flesje huisgemaakte ChaCha (ook wel Georgische wodka genoemd) moest met ons mee. We rekenden 30 euro af en werden teruggebracht naar ons hotel.

Het hele verhaal over Sanne’s reis naar Georgië lezen? Dat doe je in UTRG Magazine #4.

Een abonnement bestel je al voor 35 euro per jaar (voor 4 edities). De losse editie #4 bestel je hier.

Het bericht Welkom in wijnland Georgië verscheen eerst op UTRG magazine.

Het opzetten van dit magazine en het stadsmerk UTRG is ontstaan vanuit de liefde voor onze stad. ‘Lokaal’ is het sleutelwoord in alles wat we doen en we geloven met hart en ziel in de kracht van lokale samenwerkingen en verbinding. Één van die samenwerkingen is een wel hele leuke. En waar je het bij een reisspecialist misschien niet zou verwachten, draait het ook bij Christel van Bree van Dimsum Reizen om lokaal.

Al bijna 25 jaar runt Christel haar reisbureau aan de Minrebroederstraat. Ontstaan vanuit het gevoel dat ze iets meer zou kunnen bieden dan alleen ‘vakantie’ en dat blijkt te kloppen. Met haar compagnon Wim en hun inmiddels tienkoppige team stelt ze bijzondere reizen op maat naar Azië. En wat die reizen nou zo bijzonder maakt is onder andere de samenwerking met locals. Niet alleen in Azië zoekt Christel die samenwerkingen op, maar ook gewoon hier, in Utrecht. En misschien is dat wel waarom we het zo goed met elkaar kunnen vinden. Zo koppelde Christel me ooit aan een jonge vrouwelijke ondernemer in Teheran met wie ik acht dagen door Iran reisde.

Het ondernemerschap in twee zulke verschillende culturen zorgde voor eindeloos veel gespreksstof terwijl de dame in kwestie, mij haar waanzinnige land liet zien. Ook mocht ik in Tokyo op stap met Dustin, die niet alleen uit Utrecht komt, maar opgroeide op zo’n 700 meter afstand van mijn ouderlijk huis. Hij trouwde met een Japanse en startte zijn gezin in Tokyo. Met Christel werkte hij samen als gids en vier dagen lang vertelde hij alles over het land en de cultuur, en vooral de verschillen, waar hij in zijn huwelijk, zelfs na tien jaar, nog dagelijks mee te maken heeft. Die ‘inside info’, al klinkt het misschien cliché, maakt zulke samenwerkingen zo leuk. Je leert direct van de lokale bron.

(tekst gaat verder onder de foto)

Een unieke ervaring die gecombineerd gaat worden met het moderne Japan en haar ongekende gastronomie

De reis naar Tokyo maakte enorm veel indruk op me. De cultuur en de mensen absoluut. Maar vooral; dat eten. Ik realiseerde me in een klap dat ik nog nooit echte sushi had gegeten. Op de visafslag zag ik dingen die ik nooit eerder had gezien. Coquilles zo groot als de palm van mijn hand en tonijn met het gewicht van een volwassen paard. Waar je in Italië bij het meest aftandse tankstation nog goede koffie krijgt, geldt dat in Japan voor vis. De eetcultuur is waanzinnig. Niet voor niets heeft Tokyo meer dan 200 restaurants bekroond met 1 of meer Michelinsterren. Volgens Christel is de Japanse eetcultuur er een die je, als je het je kan veroorloven, zeker zou moeten ervaren. Reden voor ons om, als Utrechtse ondernemers, iets heel bijzonders op touw te zetten.

Christel: “We hebben zitten brainstormen over iets wat we kunnen doen speciaal voor UTRG-lezers. Ik vind het tof om zulke samenwerkingen op te zetten. “Ik werk al jaren samen met Sanne. Ik vind het elke keer weer fantastisch dat ik door haar geschreven artikelen steeds opnieuw de mogelijkheid kan bieden aan Utrechters om in contact te komen met mensen met eenzelfde passie aan de andere kant van de wereld. We kozen deze keer de Japanse eet- en drinkcultuur, iets wat heel dicht bij me ligt omdat ik hierover YOKO, het kookboek, schreef.”

UTRG naar Japan

Tijdens covid bracht Christel dit kookboek uit, samen met Yoko Inagaki, met wie ze al jaren samenwerkt. “Yoko is een fantastische kok en met het boek hebben we samengewerkt om de lezers een inkijkje te geven in de Japanse keuken en cultuur. Niet alleen met lekkere gerechten, maar ook mooie verhalen over het moderne Japan door de ogen van Yoko.” Met

het boek bracht Christel de Japanse eetcultuur naar de Utrechtse keukens. “Maar in de samenwerking met Sanne hebben we besloten een stapje verder te gaan, en UTRG naar Japan te brengen.” Het resultaat? Een mega exclusieve wijn & spijsreis naar het authentieke Japan. Onder begeleiding van onder andere Yoko, die de gasten meeneemt naar de plekken buiten de gebaande paden. Dankzij contacten van een van Christel’s andere goed bevriende locals Takoko wordt er een bezoek gebracht aan mensen thuis in een dorpje aan het Biwa meer, om te zien en ervaren hoe zij miso maken en sake brouwen.

Een unieke ervaring die gecombineerd gaat worden met het moderne Japan en haar ongekende gastronomie. “Deze wijn & spijsreis naar Japan stikt van het lokale contact, dat is juist waar we voor gaan. De gemeenschap op het platteland is hier hecht, alleen door een dorpsbewoner te kennen gaat de voordeur open en dan zijn de mensen allerhartelijkst. Ik kan niet wachten om de lezers van UTRG dit te laten ervaren!”

Dimsum Reizen
Minrebroederstraat 5
dim-sum.nl

Mee met UTRG naar Japan? Meer informatie vind je op deze pagina.

Het bericht Wijn & Spijsreis naar Japan verscheen eerst op UTRG magazine.