Anke van den Bos – Lichtpuntjes spotten
Ken je dat? Alles om je heen voelt grauw. Kleurloos. Zwart. Je beste vriend pept je op met: ‘Gewoon positief denken.’ En jij denkt alleen maar: als het zo simpel was, had ik dat állang gedaan.

Soms is het leven gewoon sh*t (Pardon my French). Je lijf laat je in de steek. Iemand die je lief is, valt weg. Een relatie spat uit elkaar. Een kinderwens blijft onvervuld. Of misschien is er geen reden. Alleen dat knagende gevoel dat iets mist. Ik ken het. De helft van mijn leven vocht ik tegen mijn lijf door Pfeiffer en Lyme. En toen mijn hoofd zich vulde met een donkere wolk, werd het zwaar. Echt zwaar.

“Ik kreeg aanvallen waarbij ik niets meer kon. Bewegen, praten, het lukte niet meer ” Vanaf haar elfde was Anke ziek, o.a. door Pfeiffer en Lyme. Jarenlang ging ze door op wilskracht, tot haar lichaam niet meer kon. “Ik besefte: ik kan niet wachten tot ik beter word. Ik weet niet of dit ooit mogelijk is. Ik moet geluk vinden, juist nu het moeilijk is.” Ze herinnert zich nog goed een oudejaarsavond, toen ze begin twintig was. “Ik kon niet slapen van de pijn, maar ook niet uit bed komen.” En het enige dat ik herinnerde van het jaar was pijn. Mijn moeder kwam om middernacht binnen met de hond en gaf mij een knuffel. Dít, dacht ik, is een lichtpuntje.” Ze begon deze lichtpuntjes op te schrijven, om ze niet te vergeten. Een jaar later had ze – totaal onverwachts – 1.001 briefjes. “Ik voelde mij zóveel beter. Ja, ik was nog steeds ziek. Maar naast de pijn herinnerde ik mij ook al die lichtpuntjes.”

Nu is Anke niet meer doodziek, maar ziek gelukkig. Haar debuut is een praktisch boek om geluk te vinden in moeilijke tijden. Met kleine stappen, opdrachten en ook wat flauwe grapjes. “Lachen door de tranen heen helpt”, zegt Anke. Haar verhaal vormt de rode draad. “Ik wilde niet alléén mijn verhaal vertellen, maar juist anderen die het nu moeilijk hebben, steun, hoop en herkenning geven. Ik neem je mee uit het donker. Niet door te wachten tot het lichter wordt, maar door het zélf te vinden. Ik deel verhalen, praktische tips en inzichten van experts. Geen zweverige praat. Geen stoffige theorie, maar kleine stappen die helpen als geluk allesbehalve vanzelfsprekend voelt. Er is altijd licht te spotten.”

Lichtpuntjes spotten is uitgegeven door Palmslag en verkrijgbaar via de (online) boekhandel.

@ankevandenbos

Scherp onscherp – Fenna Riethof
Scherp onscherp is de debuutroman van de Utrechtse Fenna. Het is een literaire pageturner over de 33-jarige Louise die tijdens een roadtrip in de VS haar vriend in de steek laat. Ze trekt op met een vreemde, die er eigenzinnige denkbeelden op nahoudt. Terwijl ze dieper in de problemen raakt, hoopt ze op een bericht van haar beste vriendin, die haar al zeven maanden negeert. Een sprankelend verhaal over verlangen naar helder inzicht, vriendschap en complotten. Tragikomisch als het echte leven.

Scherp Onscherp is uitgegeven door Ambo|Anthos en onder andere verkrijgbaar bij de (online) boekhandel.

Gran Paradiso – Josine Pieters
Josine voelt zich nergens zo thuis als in de bergen. Na het uitkomen van haar debuutroman Monte di Neve in 2025, is ze nu terug met Gran Paradiso. Dit verhaal speelt zich af in een Italiaanse berghut in de jaren negentig: de tijd van grunge, houthakkershemden en metershoge eeuwige sneeuw op de bergen. Eva keert terug naar een afgelegen bergdorp om te werken in een berghut. Daar gaat ze met Julia, dochter van de huttenbaas, op in het onopgeloste mysterie rond de verdwijning van Julia’s moeder. Dan duikt Roel op, gevierd topklimmer en Paola’s vroegere klimpartner. Zijn heldenstatus blijkt niet zo onaantastbaar als hij zelf beweert.

Gran Paradiso is uitgegeven door Ambo|Anthos en onder andere verkrijgbaar bij de (online) boekhandel.

Het verbetertraject – Marjon Wiendels
Ruth is neurodivergent en zit middenin de overgang, terwijl ze tegelijk mantelzorgt, rouwt en verbouwt. Net op dat moment drijft de coronalockdown ook nog een wig tussen haar en haar twee beste vrienden. Haar nieuwe chef, vrouwonvriendelijk en met een broos ego, maakt het haar op het werk steeds moeilijker. Ruth vecht eerst met waardigheid voor haar baan, daarna met draaien en paaien. Het machtsmisbruik legt oude wonden uit haar jeugd weer open en ze belandt diep in de put, maar ze krabbelt met hulp van anderen weer overeind.

Het verbetertraject is het tweede boek van Marjon, na haar debuut Sappelen. Het is genomineerd voor de Hans Vervoort-prijs en de Literaire Parel en is verkrijgbaar bij de (online) boekhandel.

Roos de Utrechtse detectivepoes – Lisa de Bije
In Utrecht wonen duizenden katten en poezen. Roos is er één van, al is ze verre van een gewone poes. Ze is dé detectivepoes van de stad en lost alle grote raadsels en mysteries op. In vijf hoofdstukken trekt ze samen met haar dierenvrienden door de Utrechtse straten en laat ze jonge lezers zien dat samenwerken elk raadsel oplosbaar maakt. Schrijfster Lisa (1994) groeide op in de Utrechtse binnenstad, waar ze nog steeds woont. Geïnspireerd door de stad en haar nieuwsgierige poes schreef ze haar eerste kinderboek, vol verwondering en Utrechtse charme. De illustraties zijn gemaakt door Anita Farkas.

Roos de Utrechtse detectivepoes is uitgegeven door Boekscout en te bestellen bij de (online) boekhandel. Het boek is geschikt voor kinderen vanaf ongeveer vijf jaar.

Tekst: Kylie Fletcher

Het bericht UTRG tipt: boeken van Utrechtse bodem verscheen eerst op UTRG magazine.

Wanneer ik het atelier van Leon en zijn partner Massina aan de Nijverheidsweg binnenstap knallen de kleuren van een gigantisch doek me tegemoet. Een foto maken van het kustwerk mag ik niet. Het heeft namelijk binnenkort zijn première in Miami. Het levensgrote schilderij, waar Leon zo’n drie maanden aan werkte, portretteert een jeugdig tafereel in knallende kleuren. Een vliegtuigje, een tol, een pop nog in de doos, een bootje, een smurf. “Ik heb een fascinatie voor vintage objectjes”, vertelt Leon. “Het liefst in de originele verpakking. Terug naar je kind zijn, die onbevangenheid, daar word ik blij van.”

Een standaard kunstenaar is Leon allesbehalve. Geboren aan de Koningsweg koos hij voor een HBO studie Toerisme in Breda. Al snel bleek dat hij liever wilde schilderen. “Ik begon met wat werk voor horecabedrijven. Stond een paar keer op de Horecava en haalde daar veel werk uit. In die tijd werd dat nog gedaan, nu werken horecaondernemers veel meer met interieurconcepten die ook weer makkelijk moeten kunnen wisselen. Maar ik leerde daardoor schilderen op alle soorten muren. De Winkel van Sinkel en locaties van Debuut. Ik was een tijdje de vaste decorateur voor Coca-Cola en Heineken. In Dikke Dries zie je nog steeds een Amstel logo van mijn hand op de muur.” Leon heeft altijd interesse gehad voor de toepassing van wiskundige formules. Lijnen moeten kloppen, maar hij wil ook vooral uitzoeken waaróm iets wel of niet klopt. “Ik vind het heel leuk om uit te vinden hoe iets werkt. Zo ben ik ook begonnen met 3D illusies op de grond. Tijdens covid mocht ik een schildering maken in het museum van Escher. Dat was echt een enorme puzzel, pure wiskunde. Daar ligt wel mijn kracht. Ik ben heel goed in perspectief schilderen.” Massina, de partner van Leon, werkt in hetzelfde atelier. Veel abstractere schilderijen, maar tegenwoordig ook vaste partner bij het maken van zijn muurschilderingen. “Ik heb me door de jaren heen de stijl van Leon eigen weten te maken. Die muurschilderingen zijn vaak gigantisch, het is leuk om daar samen aan te werken.” Leon voegt toe; “Ik werd vooral internationaal veel ingehuurd. Dan kwam ik terug van al die reizen met al die verhalen. En toen dachten we, dat moeten we gewoon samen doen.”

Streetart is kunst
De filmpjes die Massina maakt van de 3D straatillusies van Leon leveren miljoenen views op. Zijn werk ‘Lego Terracotta Army’, dat hij met vijf andere Nederlandse kunstenaars maakte op een festival in Sarasota, ging viral en zette hem op de kaart. “Wat Leon doet in 3D doet eigenlijk niemand zoals hij. Hij is een van de weinigen wereldwijd die dat op deze manier kan en hij is ook echt de beste”, vertelt Massina. “Dus mensen vinden hem en zijn werk.” Niet alleen in Nederland, maar dus ook wereldwijd. “Ik werk heel veel in het buitenland. Ik heb veel festivals gedaan in Amerika. Ik houd erg van de VS en blijkbaar houden ze van mij. Vooral in Miami doe ik het heel goed.” Volgens het stel is Miami dan ook het mekka van de streetart.

“Ik ben ook vanaf het begin overtuigd geweest van het feit dat streetart een echte kunstvorm is. Ik probeer andere kunstenaars dat ook mee te geven. In Nederland heeft het die naam niet altijd. Streetart, en vooral spuitwerk, wordt al snel gekoppeld aan illegale graffiti, tuig. Ik vind dat jammer dus ik maak me er wel echt hard voor. Maar dat blijft een strijd. In Miami heeft streetart een heel ander imago. Je hebt daar Wynwood Walls, een locatie die echt de grondlegger is in het presenteren van deze kunstvorm op zo’n manier. Een soort openluchtmuseum waar mensen van over de hele wereld naartoe komen.” Massina vult aan: “Je moet als kunstenaar ook gevraagd worden om daar iets te maken en dan heb je volledig vrije hand. Leon was als eerste en enige Nederlander gevraagd in 2017. Dat is wel echt heel bijzonder, je merkt dat andere kunstenaars daardoor ook anders naar hem zijn gaan kijken.”

Naast schilderen maakt Leon ook installaties, zoals zijn wereldwijd bekende ‘Ego Leonard’. Dit gigantische Lego poppetje heeft Leon sinds 2007 overal in de wereld op stranden laten ‘aanspoelen’. Niemand wist waar hij vandaan kwam of wie hem had gemaakt. Met hulp van vrienden over de hele wereld kreeg hij dit project van de grond en het werd door alle internationale media opgepikt. Leonard heeft zelfs in de running gezeten voor burgemeester van Utrecht en was aanwezig op grote festivals en evenementen. Van Dance Valley tot de Formule 1. Ook zat hij drie maanden in de gevangenis in Florida. Echt, met alles erop en eraan. Bloedserieus. En stond hij in Times Magazine. Het vrolijke poppetje brengt vreugde, maar het onbekende maakte mensen ook ongemakkelijk. Niemand wist wie erachter zat. “Ik wil laten zien dat je ook anders kunt denken en zien.” In al het werk van Leon zit een boodschap. “Het lijken vaak in eerste instantie gewoon vrolijke objecten, in felle kleuren. En dat is ook oké, als je alleen dat erin ziet en je wordt er blij van. Maar er zitten altijd wel degelijk boodschappen in. Maatschappelijk, sociaal maar vaak ook politiek. Ik zal nooit mijn visie op mensen opdringen. Ik ben er echt tot in mijn core van overtuigd dat iedereen’s mening oké is. Ook al ben je het niet met elkaar eens. Dat vind ik heel belangrijk. Daarom is mijn werk altijd vrij interpretabel. Het kan een vonk zijn om discussie op te wekken, het gesprek aan te gaan.”

Van Frankrijk tot Detroit
Dat Leon succesvol is staat buiten kijf. Wat de toekomst nog brengt? “We hebben een aantal jaar geleden ook een eigen app ontwikkeld, waarmee je mijn werken kunt scannen en dan komt de 3D schildering tot leven, heel vet. We waren een van de eerste die AR toevoegden op muurschilderingen. We werken samen Joost Spek, die heel goed is in 3D animaties. Die combi werkt goed, we krijgen veel aanvragen voor muurschilderingen met augmented reality. Zeker op festivals is dat leuk, het is super interactief. Verder staan er schilderingen op de planning in Zwitserland, Frankrijk, Detroit en Vancouver. Allemaal grote muurschilderingen. Ook komt er een show aan in Miami met schilderijen tijdens de Miami Art Week. Een soort mini solo tentoonstelling in samenwerking met een galerie, heel leuk.”
Er loopt op het moment ook een show in Brussel waar vijf nieuwe werken van Leon hangen, en een show in Nashville. “Mijn werk hangt ook in het science museum in Oklahoma. Ik krijg veel aanvragen van galeries maar dat is lastig. Ik heb geen voorraad, ik maak alles voor de plek of het doel. Ooit zou ik wel een hele eigen museum show willen hebben. Dat ik werk kan laten zien maar ook echt dingen kan uitleggen over perspectief. Mensen hebben in hun leven een perspectief en ook dat kun je veranderen. Een show met een maatschappelijk kritisch puntje waar mensen een discussie over kunnen krijgen. Dat lijkt me tof.”

Leon Keer
leonkeer.nl
@leonkeer

Tekst: Sanne Dijkgraaf

Het bericht Streetartist Leon Keer – Van het Hilton tot A$AP Rocky verscheen eerst op UTRG magazine.

De kunstwerken reageren op jouw bewegingen, ademhaling of creativiteit. Sommige installaties hebben jouw hulp nodig om tot leven te komen, andere dagen je uit om anders te kijken. Spelen en ontdekken staan centraal. Het resultaat? Een ervaring waarin jij als bezoeker centraal staat.

Druktemakers is te zien tot en met 15 oktober.

Museum IJsselstein
Walkade 2-4, IJsselstein
museumijsselstein.nl
@museumijsselstein

Het bericht De Druktemakers nemen Museum IJsselstein over verscheen eerst op UTRG magazine.

Gerard van Buiten heeft een prachtige functie. Hortulanus staat er achter zijn naam. Dit is het Latijnse woord voor tuinman. Gerard stuurt het tuinteam van de Botanische Tuinen Universiteit Utrecht aan. “De mooiste en meest veelzijdige baan van de wereld”, glundert hij. De Botanische Tuinen van Utrecht bevinden zich in het Science Park. Heel veel buitenruimte, met de meest uiteenlopende bomen en planten en natuurlijk ook de tropische kassen. Op dit moment zijn alle planten, bomen en struiken elders ondergebracht, omdat de kassen gesloopt worden en er een nieuw onderkomen gebouwd gaat worden. En die meer voldoet aan de hedendaagse eisen als het gaat om klimaatbeheersing en onderzoeksfaciliteiten. “Dat was een hele operatie”, vertelt Gerard. “We hebben natuurlijk een levende collectie. Ruim 3000 planten uitgraven en veilig verplaatsen is niet niks. Meer dan 20 vrachtauto’s zijn volgeladen in december en januari. Sommige planten zijn echt zeldzaam en komen in het wild bijna of helemaal niet meer voor. Unieke exemplaren die vanuit zaad, bijvoorbeeld meegebracht door een onderzoeker uit de vorige eeuw, hier in de kas groot geworden zijn. En de honderden gifkikkers die hier leefden hebben we met een groep vrijwilligers gevangen en elders een nieuw plekje gegeven. Ik schat dat ruim negentig procent van de planten het gaat overleven en over een paar jaar in de nieuwe kassen weer te zien zal zijn.”

Plakjes gerooide boom
Er is dus veel verkast, verhuisd en verplaatst de laatste tijd in de Tuinen. Wat nog wel in een kast bewaard wordt, zijn verschillende houtsamples. Dit zijn plakjes van gerooide of gesnoeide struiken of bomen die in de kassen groeiden. Bijzondere tropische exemplaren die in Nederland normaal gesproken niet voorkomen. Gerard: “Je moet je voorstellen dat er in de negentiende eeuw een ontdekkingsreiziger een tocht maakte ergens in Zuid Amerika. Om de sponsors in Nederland tevreden te houden, moest hij verslag doen van wat hij tegenkwam aan flora en fauna. Vaak maakte hij dan een herbarium. Blaadjes, bloemen en zaden werden gedroogd en tussen papier platgedrukt om later thuis te kunnen laten zien en de prenten te verkopen op een veiling. Zo ontstonden herbaria. Ons herbariummateriaal, gerelateerd aan onze plantencollectie, en de houtsamples stammen uit de jaren ‘60 t/m ‘90 uit de 20e eeuw. Dat ging er soms echt primitief aan toe. In de natte jungle werd er bij een gammel droogkacheltje geprobeerd om unieke planten te bewaren en mee naar huis te nemen. Dit is nog steeds de keiharde praktijk. Uit het DNA van die gedroogde planten kan je een eeuw later toch nog heel veel informatie halen.

Bijzondere verzamelingen
De Botanische Tuinen in Utrecht zijn internationaal bekend bij wetenschappers, docenten en plantenliefhebbers. Als bijzondere bomen gesnoeid of geveld worden is het voor de universiteit belangrijk dat er nog een stukje boom bewaard blijft. “Zeker van die soorten die in het wild zijn verzameld en hier opgekweekt. Met zo’n sample hebben we dan, samen met het oorspronkelijke herbariummateriaal, de locatiegegevens, eventuele zaden, foto’s en stek een heel volledig beeld van het materiaal. Al jaren hebben we contact met een internationale groep verzamelaars die graag houtsamples van ons snoeihout willen hebben. Ze maken een collectie van bijvoorbeeld speciale boomsoorten of -families. Of flora uit een bepaald werelddeel. Toen we hier gingen verhuizen hebben we hen ook benaderd. Veel bomen en struiken hebben we gesnoeid voor ze vertrokken naar hun tijdelijke onderkomen. Er was dus heel veel bijzonder hout voorhanden. Wij hebben daar zelf natuurlijk samples van gemaakt, en de verzamelaars zijn ook komen uitzoeken. Het blijkt een kleine en selecte groep internationale fanatieke liefhebbers te zijn die geïnteresseerd is in deze stukjes hout. Heel bijzonder.”

Lianen groeien naar het licht
Gerard: “Er is veel te zien aan hout. Het is eigenlijk een soort vingerafdruk. Elke soort ziet er anders uit als je de stam doorsnijdt. Jaarringen, mergstralen; het zegt allemaal iets over de manier waarop de plant groeit. Neem nou de lianen, daar hebben we veel samples van. Die hebben een gelobde stamopbouw. Dat is een houtachtige maar flexibele stam, omdat lianen zich om een andere stam slingeren en dus beweeglijk moeten zijn. Ze beconcurreren elkaar in de tropen op licht en klimmen dus naar de zon. Bovenin moeten ze kunnen meebewegen met de wind. De houtsample van de Tetrastigma voinierianum op de foto is daar ook een voorbeeld van. Deze exotische Kastanjedruif is een unieke klimplant uit de tropische regenwouden van Azië en Noord-Australië. Deze plant, die familie is van de druif, kenmerkt zich door zijn spiraalvormige tentakels en forse, behaarde bladeren die doen denken aan een kastanje. En de houtsample die we in ons depot bewaren is prachtig met de bijzondere tekening die veel zegt over deze specifieke tropische druif in onze kas.”

De Botanische Tuinen van de Universiteit Utrecht
Het is de grootste academische tuin van Nederland met een oppervlakte van 10 hectare. Het groene museum heeft een levende collectie van ruim 10.000 plantensoorten van over de hele wereld. De Tuinen, waaronder de tropische kassen, zijn een levende onderzoeks- en onderwijslocatie van de Universiteit Utrecht. Om essentieel onderzoek te blijven doen naar onder andere biodiversiteit en om de tropische plantencollectie uit Midden- en Zuid-Amerika te behouden, zijn nieuwe kassen onmisbaar. Vanwege de verbouwing zijn de kassen voor langere tijd gesloten. De rest van de Botanische Tuinen is vanaf 1 maart weer
geopend voor publiek.

De Botanische Tuinen
Budapestlaan 17
uu.nl/botanischetuinen

Tekst: Anneke Gilsing
Fotografie: Marike van Pagée

Het bericht Uit het depot: Botanische Tuinen verscheen eerst op UTRG magazine.

Schweigman& maakt voorstellingen die je niet zomaar vergeet. Er is geen gesproken tekst en geen verhaal in de traditionele zin, maar een totaalervaring waarbij het lichaam het vertrekpunt is. “We zitten op de grens van theater en dans,” vertelt Boukje. “Het gaat echt over de beleving van de mens en het lichaam. Hoe beleeft die de wereld om zich heen?” Voor ‘Klei’ werkt ze samen met beeldend kunstenaar Zoro Feigl en geluidskunstenaar Gemma Luz Bosch. Tijdens de voorstelling gaan drie spelers en twee muzikanten de confrontatie aan met klei als materiaal. “Ze worden uiteindelijk zelf klei. Er is zoveel ruis in deze tijd, waar zijn we allemaal mee bezig? We zijn gewoon mensen op aarde. Je wordt geboren in een lichaam. Ik voelde de behoefte om helemaal terug te gaan naar die essentie, en klei is waanzinnig daarvoor.” Het maakproces begon anderhalf jaar geleden met een eerste proef in het EKWC, een keramisch onderzoekscentrum in Brabant. “Ik weet nu ineens alles over klei. Het is zwaar, traag, weerbarstig. Maar ook dragend en vol potentie. Je kan het niet afdingen. Het onthaast je. Er zit een veld van zindering in, van groeikracht. Soms geef je je over aan de klei, soms ga je er tegenin. De strijd die de spelers leveren, herken je als mens. Omdat het zo’n basaal materiaal is, zit er zoveel associatie in.”

Een landschap dat leeft
Het kleilandschap in de voorstelling is geen decor op de achtergrond. Het ademt, beweegt en reageert. “Zoro laat het kleilandschap trillen, vollopen, bulderen. Je kan bijna de spatters op je gezicht voelen als je ernaar kijkt.” Het geluid is even wezenlijk als het beeld. Geluidskunstenaar Gemma Luz Bosch doet al jaren onderzoek naar de klanken van klei en maakte speciaal voor deze voorstelling keramische instrumenten. “De gebakken klei maakt hoge geluiden, gecombineerd met het geluid van water. Het wordt bespeeld door slagwerkers van HIIIT. De klanken komen volledig voort uit het materiaal zelf.”

De rivierklei is afkomstig van de Maas uit gebieden die worden uitgegraven. “Als we klaar zijn met spelen, wordt de klei gebruikt voor dakpannen. Een duurzame oplossing dus.” Maar het werken met tien ton klei brengt ook uitdagingen mee. “Klei droogt uit. We hebben daarom ook een kleimeester nodig. Het moet worden omgespit en we moeten aan klimaatbeheersing doen. Het is veel ingewikkelder dan we dachten. Maar dat is ook precies wat ik mooi vind aan dit werk: het onmogelijke mogelijk maken.”

Voor de nieuwsgierige mens
Dat de voorstelling niet gewoon in het theater plaatsvindt, is geen toeval. Boukje zocht bewust naar een plek die iets met je doet, nog voordat je binnen bent. “Ik wilde de stedelijke mens in contact brengen met iets natuurlijks. Steck ligt aan de rand van de stad, vlakbij de snelweg en het groen. Een soort grappige, groene oase. Je ontdekt een plekje in de stad dat je misschien nog niet kende. Dat vind ik prachtig. En aan het begin van het maakproces heb ik gezegd: Als we de klei trouw willen zijn, kan deze voorstelling niet in het theater.” Voor wie is deze voorstelling? “Je moet geen musical verwachten. Maar het is een voorstelling voor iedereen, in ieder geval voor de nieuwsgierige mens. Dit vind je niet zomaar op de bank, voor de tv of in het theater.” Ze grinnikt. “Willen we niet allemaal dat soort driedimensionale ervaringen meemaken?”

KLEI
9 mei t/m 27 juni nop het terrein van Steck
Schweigman.org
@schweigman_

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Schweigman&/ Maarten Mooijman (portret)

Het bericht Geef je over aan 10 ton klei verscheen eerst op UTRG magazine.

The Art of Banksy reist al meer dan tien jaar langs wereldsteden als Londen, Melbourne en Toronto en nu is Utrecht aan de beurt. Vanaf 2 april opent de expositie in het Beatrixgebouw van Jaarbeurs en vindt plaats in de nieuwe culturele ruimte op de eerste verdieping. Deze locatie is speciaal ontwikkeld voor kunst- en fototentoonstellingen en biedt een bijzondere ervaring voor kunstliefhebbers, cultuurtoeristen, families en studenten. Bezoekers zien meer dan 150 authentieke werken, van iconische prints zoals ‘Girl With Balloon’, canvassen, screenprints, sculpturen en unieke werken uit de periode 1997–2008. Alle werken zijn gecertificeerd en afkomstig uit privécollecties.

Didi Steen, bekend van Greetings from Utrecht en haar street art-tours, werd benaderd door Manager Business Innovation Marieke Groot van Jaarbeurs om een echte Utrechtse ruimte te cureren. “Ik ben benaderd omdat ik de scène goed ken. Ik geef al acht jaar street art-tours in de stad en heb persoonlijke banden met de kunstenaars. Ik voel me vereerd dat ik dit mag organiseren. Jaarbeurs geeft mij de vrije hand. Het is bijzonder: de ruimte voor ‘mijn’ tentoonstelling bevindt zich in de grote hal vóór de Banksy-tentoonstelling. Hier zaten vroeger winkeltjes. Het zijn dus allemaal losse ruimtes. In een van die ruimtes komen Utrechtse kunstenaars exposeren. Het zijn echt kunstenaars die op straat kunst maken, die je kunt kennen uit de graffitiscene en van muurschilderingen uit de stad. Ik heb zo’n twaalf kunstenaars verzameld.”

Wat speciaal is: alle Utrechtse kunst is rechtstreeks te koop via een QR-code, zonder tussenpersoon. “En de kunstenaars krijgen honderd procent van dit bedrag. Er zit niemand tussen. Het is een enorm gul gebaar van Jaarbeurs. Voor de kunstenaars is het een unieke kans om hun werk aan een groot publiek te tonen.” Kunstenaars die meedoen zijn Philipp Jordan (Teddies in Space) en Brick, die naast de expo ook de originele rolluiken van de voormalige winkeltjes gaan beschilderen. Verder doen onder andere mee: JanisdeMan (bekend van de Jandarijnen), Munir de Vries (bekend van zijn werk aan de Croeselaan), Nana de Jong (actief in Wijk C/Nieuwekade) en Bunbun (bekend van zijn kleine beeldjes en mozaïekjes). Waarom je volgens Didi deze tentoonstelling niet mag missen? “De expositie toont diverse kunstenaars die de muren van onze stad mooier maken. Heel bijzonder om ze nu samen te zien op een plek. En je hebt ook nog de kans om een werk aan te schaffen voor thuis.”

De tentoonstelling The Art of Banksy is van 2 april tot en met 31 mei 2026 te bezoeken. 

The Art of Banksy
theartofbanksy.nl.
@theartofbanksy_utrecht

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Archief Didi Steen/ Jaarbeurs

Het bericht Wereldprimeur: The Art of Banksy verscheen eerst op UTRG magazine.

Wie video’s van haar shows en optredens ziet komt in gedachten precies daar terecht waar Julie haar publiek graag ziet. Denk aan het Parijse nachtclubleven, waarin Julie dwalend door de stad tijdens haar studie in Parijs zelf ook verzeild raakte en wat op haar een onuitwisbare indruk maakte. Stijlvol borrelen en dineren en met optredens van werkelijk geweldige artiesten. Julie: “Aandacht tot in detail voor alles wat bij de avond of nacht hoort. Net als het showmanschap, wat ik tijdens mijn latere verblijf in New York leerde kennen, wil ik dat graag ook zelf uitdragen. Mooi als mijn publiek zich daardoor verliest in de sfeer van de avond.” En dat overkomt je al snel tijdens de indrukwekkende shows die Julie met haar inmiddels vaste band weet te brengen. Met net zoveel aandacht voor hoe zij zichzelf presenteert als onderdeel van die shows, verschijnt ze ook op onze afspraak in een prachtige blauwe jurk, een chique bontjas en op witte pumps. “Ik hou van een verzorgd en stijlvol uiterlijk en heb een zwak voor vrouwelijke filmsterren uit oude Hollywoord films!”

Haar liefde voor zang heeft ze niet van een vreemde. Haar vader is de in 2018 overleden Franse chansonnier Fernand Huard en als kind ging Julie al vaak mee naar theaters waar hij optrad. Zijn indrukwekkende muzikale carrière was een inspiratie voor de jonge Julie. Af en toe vroeg hij haar tijdens zijn optredens ook het podium op om mee te zingen. Julie: “Ik was een echt vaderskindje, wilde niet dat wat hij muzikaal betekende stopte na zijn overlijden en besloot me volledig op muziek te gaan richten.” Dat bleek niet zonder succes. Julie won in 2019 de prestigieuze Liesbeth List prijs en eind 2021 de Europese Artist of the Year Award. Ze startte haar eigen YouTube kanaal en werd opgemerkt door de Grammy-winnende band van Lady Gaga en Tony Bennet. Een uitnodiging om met hen op te treden in New York volgde en daarbij wist Julie de harten van veel Amerikanen te veroveren. Als klap op de vuurpijl kreeg ze een podium aangeboden in New Yorks meest toonaangevende jazzclub: Birdland.

Een miljoen volgers
“Alles bij elkaar ben ik dus nog helemaal niet zo lang bezig met mijn band”, licht Julie toe. “Succes vraagt om een duidelijke visie, discipline, hard werken en zelfverzekerdheid. Geloven in wat je doet. Dat begon bij mij na het overlijden van mijn vader en kreeg een boost tijdens de coronacrisis. Toen kwamen veel dingen stil te liggen en besloot ik om mijn YouTube kanaal te starten waarop ik video’s van mijn songs en optredens kon delen. En via social media bereik je tegenwoordig al gauw veel mensen in zowel binnen- als buitenland.” Haar account telt inmiddels ruim 1 miljoen volgers. De live versie van ‘Die With A Smile’, een cover van Lady Gaga en Bruno Mars, die Julie op 1 november 2024 op haar YouTube account postte, leverde 1.119.946 likes op. Dat mag je gerust een enorm succes noemen. Internationaal scoorde Julie met haar single ‘Danse, Danse, Danse’ uit 2023, vijf maanden op rij onafgebroken op de eerste plek in de Duitse en Italiaanse Latin-hitlijsten. Een bijzondere vermelding waard is ook ‘La Petite Femme’, één van de prachtige chansons van haar vader, waarvoor Julie in 2020 een video opnam in Parijs. Andere chansons die ze in navolging van haar vader zingt, geeft Julie een geheel eigen interpretatie. En ze beperkt zich niet alleen tot chansons: ook voor big bands en swingmuziek heeft Julie een enorme voorkeur. Dat begon al op jonge leeftijd. Julie: “Ik breng songs van bijvoorbeeld Frank Sinatra, Louis Armstrong en Edith Piaf en combineer die met muziek van de huidige generatie zoals Lady Gaga, Teddy Swims en Sabrina Carpenter. Zo hoop ik een brug te slaan tussen de verschillende werelden die ik heb ervaren in New York en Parijs. Wel altijd in een eigen jasje en ook instrumentaal geven we nummers graag een nieuw geluid. Poppy, maar wel met een dikke knipoog naar de jazz- en swingtijd. ‘Glampop’ is hoe ik het
zelf vaak noem!”

Na een recent optreden op nationale televisie toerden Julie en haar band de afgelopen maanden door Nederland met de theatershow ‘Let’s Go Paris!’, vol eigen songs en liedjes van zowel bestaande als voormalige artiesten in een eigen versie. Op 17 januari verzorgde Julie het Nieuwjaarsconcert ‘The Grand Soirée’, een avondvullend evenement met een meergangendiner in kasteel de Wittenberg in Wassenaar.

Julie Huard
juliehuard.nl
@juliehuardchante

Tekst: Maurice Hengeveld
Fotografie: Manny Fontanilla

Het bericht UTRG’s talent: Julie Huard verscheen eerst op UTRG magazine.

Ik spreek Arjan begin september bij Meneer Potter in het monumentale bibliotheekgebouw en moet hem al gelijk bekennen dat ik weinig weet over zijn persoonlijke fascinatie voor de stad en hoe dat hem bracht tot wat hij nu doet. Succesvolle boektitels waar hij aan (mee)werkte zijn onder andere ‘Utrecht bouwt 1945-1975’, ‘Vergeten gebouwen in Utrecht 1850-1940’ en ‘Verdwenen horeca in Utrecht’, maar ook ‘150 jaar Nederlandse Spoorweg-affiches’ en ‘BRUUT, Atlas van het brutalisme in Nederland’. Niet alleen over Utrecht dus. Hoe verliep de weg die hij bewandelde? Arjan: “Om te beginnen ben ik niet geboren en getogen in Utrecht, maar in Nieuwerkerk aan den IJssel in Zuid-Holland. Ik kwam hier naartoe voor mijn studie Algemene Letteren, sinds 1999 Taal en Cultuurstudies. Mijn interesse in kunstgeschiedenis, architectuur, monumenten en erfgoed bracht mij via publicaties op mijn eigen weblog rond 2012 in contact met Michael Kroonbergs, destijds hoofdredacteur bij DUIC. Daar publiceerde ik mijn eerste reeks artikelen over ‘Vergeten Gebouwen’. Bestaande architectuur met een verhaal, maar bij veel Utrechters niet echt bekend. De reacties op INTERVIEW die bijdrages waren bijzonder positief en zo is het gaan rollen. Eerst op de website en later ook in de papieren krant. Van die eerste serie werden 30 van de 80 bijdrages gebundeld en in boekvorm uitgegeven. Met circa 5.000 verkochte exemplaren een behoorlijk succes. Ongeveer tegelijk kwam ook het boek ‘Utrecht Bouwt’ uit waar ik samen met architectuurhistoricus Bettina van Santen en architect Ronald Willemsen aan heb gewerkt.”

Speurwerk
Zo kwam er jaarlijks een nieuwe ‘verdwenen…’ serie in de DUIC krant. Inmiddels al een behoorlijke reeks waaronder ‘Verdwenen winkels’, ‘Verdwenen villa’s’, ‘Verdwenen horeca’ en momenteel de serie ‘Verdwenen schoolgebouwen’. Stuk voor stuk bijzonder informatieve en leuke verhalen over veel dingen in Utrecht die je niet wist of kende. Arjan: “Er zit uiteraard veel speurwerk achter die bijdrages. Leuk werk en ook voor mijzelf vaak bijzondere ontdekkingen. Ik ben regelmatig in Het Utrechts Archief te vinden, maar ook online is tegenwoordig veel informatie te achterhalen. Naast de ‘verdwenen’ series schrijf ik ook bijdrages voor het tijdschrift Oud Utrecht, voor De Architect en RAIL Magazine vanwege mijn interesse in spoorwegaffiches. Rond dat laatste heb ik ook tentoonstellingen mogen organiseren. Ook ben ik rondleider in verschillende musea, waaronder het Spoorwegmuseum, en monumenten.”

Gebouwen als tijdscapsules
Arjan woont en werkt aan de Oudegracht, middenin het centrum. De stad is in zijn ogen nog te overzien, maar wordt wel steeds voller, drukker én internationaler. “Onbetaalbaar ook voor veel mensen”, constateert hij. “Je zou kunnen spreken van veryupping. De combinatie oud en nieuw pakt op sommige plekken wel mooi uit en wat mij betreft zou er meer waardering mogen komen voor architectuur uit de naoorlogse periode, jaren ’60 tot jaren ’90. Het leuke aan gebouwen en woningen is dat het een soort tijdscapsules zijn met specifieke kenmerken uit de tijd waarin ze gebouwd zijn. Denk aan gebruik van materialen, geveltypes en inrichting.” Momenteel werkt Arjan aan twee nieuwe boeken. Één ervan is nog een verrassing en de ander gaat over de architect Petrus Johannes Houtzagers, bekend van diverse gebouwen in Utrecht waaronder de prachtige sociëteit Sic Semper op de hoek Trans-Nieuwegracht. “Genoeg te doen dus”, besluit Arjan. “En wat ik treffend vind is dat ook mijn inmiddels overleden vader in Nieuwerkerk aan den IJssel bekend stond als ‘lokaal historicus’. Bijzonder om me te realiseren en af en toe bij stil te staan!”

arjandenboer.nl

Tekst: Maurice Hengeveld
Fotografie: Sanders

Het bericht De stad leren kennen met Arjan den Boer verscheen eerst op UTRG magazine.

Op vrijdagavond 7 november gaat de zesde editie van Nacht van de Wijn van start. In de imposante Werkspoorkathedraal komen wijnmakers van over de hele wereld samen en transformeert de bijzondere hal in een waar wijn-walhalla. Ontstaan uit de koker van Milan Gennissen als passieproject, is het wijnfestival inmiddels niet meer weg te denken uit Utrecht. Volgens Sanne, een van de partners van het evenement, is Nacht van de Wijn “gewoon echt een feestje voor iedereen die van wijn houdt”. En dat kunnen wij alleen maar beamen. “We nodigen wijnmakers uit alle hoeken en gaten uit”, vertelt Sanne. “We willen mensen ook echt verrassen, zodat ze nieuwe dingen kunnen proeven. Wijn uit Marokko, een bubbel uit Brazilië, echt onalledaagse dingen. Maar het is natuurlijk ook de juiste plek als je gewoon zin hebt om een dikke Bourgogne te drinken en te genieten van de gezelligheid.” En gezellig wordt het. Want naast een heleboel wijnmakers en culinaire verrassingen (zei iemand oesterbar?), kun je ook lekker dansen bij de silent disco of de muziek van de DJ, luisteren naar de lekkerste live muziek en van alles leren over wijn. “Je kunt echt eindeloos beleven. Dat is ook het gave van de locatie. Je kunt alle kanten op met de Werkspoorkathedraal en heel makkelijk op- en afschalen. Daardoor kunnen we steeds weer nieuwe dingen verzinnen en mensen blijven verrassen.”

De populariteit van Nacht van de Wijn is dan ook de reden dat er dit jaar wordt uitgebreid naar de zondag. Met een heuse Boozy Brunch met onbeperkt wijncocktails en een heerlijk menu door de gastronomische partner van dit jaar: Léo Léo. Aansluitend is er een wijn-inspired pubquiz, ideaal voor de druilerige zondag. En helemaal leuk; vanaf een uur of zes organiseert het team een lege-flessen-borrel. Mooie wijnen voor een heel leuk prijsje, zodat de organisatie niet met halve flessen achterblijft, en zodat jij tóch die bijzondere, net te dure, wijn kunt bestellen. 

Klinkt als een feestje? Dat wordt het ook. Tickets gaan hard, dus koop ze snel hier.

Nacht van de Wijn

Vrijdag 7 november   16:00-01:00 uur
Zaterdag 8 november  14:00 – 01:00 uur
Zondag 9 november   12:00 – 20:00 uur

GRATIS KAARTEN WINNEN?

UTRG magazine geeft regelmatig kaarten weg. Houd onze Instagram in de gaten om mee te doen!

Het bericht Nacht van de Wijn – Proeven, dansen, beleven  verscheen eerst op UTRG magazine.

Frederieke van Olffen was een jong meisje eind jaren zestig en begin jaren zeventig. “Ik was een soort punkprinsesje. Droeg fifties baljurken, petticoats en Doc Martens. Had zwart piekhaar, zong in een punkband en hield van die muziek. Maar was ook dol op zoete poppenhuizen en mooie spulletjes voor daarin. Die twee dingen waren prima te combineren vond ik. De woonstijl van die jaren is bij me blijven hangen. Ik hou nog steeds van die kleuren, de patronen en de materialen. Word er vrolijk van… Als meisje was ik ook altijd al bezig met ontwerpen. Ben opgegroeid met design en kon eerder Pastoe zeggen dan papa. Ik hield van rommelmarkten, kringloopwinkels. Nog steeds trouwens. Mijn oudere zus kreeg in 1962 een poppenhuis gemaakt door opa en bij Gods gratie mocht ik daar af en toe mee spelen. Ik vond het geweldig! De bijbehorende poppen boeiden me minder; de meeste vond ik eng. Maar het huis zelf? Dat bleef boeien. En die fascinatie heb ik altijd gehouden. In 1980 woonde ik in Oudwijk en kocht bij De Arm mijn eerste eigen poppenhuis en toen is het verzamelen begonnen. Toen was alles nog gewoon te koop. Nu ben ik vaak aangewezen
op beurzen, verzamelsites, Marktplaats en Vinted.”

Keurig op schaal en in detail
De totale collectie van deze verzamelaar bestaat uit ruim twintig poppenhuizen, die overigens niet allemaal uitgestald staan. “Nee, daar heb ik geen ruimte meer voor. Ik denk dat ik er vijftien in de kamer heb staan. Maar die zijn ook wel helemaal ingericht en compleet. Verder heb ik natuurlijk nog veel meubels, kleedjes, spiegels, schilderijtjes, keukenaccessoires, serviesjes, badkamermeubilair, radio’s, teeveetjes en alle mogelijke spullen waarmee mensen in die tijd hun huis ingericht hadden. Alle denkbare artikelen zijn namelijk toen ook in mini-formaat geproduceerd. Keurig op schaal en met alle kleine details helemaal perfect uitgewerkt. Volgens mij had bijna iedereen in die tijd een poppenhuis. Er waren in die jaren ook een aantal speelgoedfabrikanten die zich helemaal toelegden op die huizen en de inrichting ervan. Het is nu mijn ‘sport’ om die allemaal te verzamelen. Inclusief de mooie verpakkingen waarin zij toen verkocht werden. Natuurlijk tegen een zo laag mogelijke prijs; dat is het leukste! Vandaag kwam er met de post een klokje, waar ik al lang naar op zoek was. Uiteindelijk gevonden via Vinted voor drie euro; hoe leuk!”

Minder verdrietig
Frederieke is chronisch ziek en kan helaas niet meer werken. “Dat was een domper. Ik hield van mijn werk; was journalist en schreef veel over wonen en design. Ik moest dus ook echt leren omgaan met dat verlies en heb flink gerouwd om dat verloren leven. Maar ik ben ook een positief ingesteld mens; ik zie graag de zon. Dus de poppenhuizen en de wereld eromheen zijn ook mijn redding. Ik ben minder verdrietig en geniet iedere dag van mijn verzameling. Als ik wakker word, kijk ik naar mijn lievelingshuis tegenover mijn bed en ik zie direct een verhaal. Het spelen bestaat voor mij uit het inrichten; het design van de kamers tot in detail uitdenken. Ik speel ook graag met rollen. In mijn poppenhuis stofzuigt de man en ligt de vrouw op het terras in de ligstoel. Ik heb ook een huis waarin drie vrouwen samenwonen. Vaak denk ik na over nieuwe tegeltjes, een ander behang of tapijt. Door mijn ziekte kan ik niet zo goed meer echt fröbelen, maar ik heb de tijd. In mijn huizen hangt ook echte kunst. Mijn ouders verzamelden mini-schilderijtjes, geschilderd door echte kunstenaars. Die erfstukjes hangen nu hier te pronken. Ook een werkende
jukebox en lampen die het doen maken de huizen compleet. En het leuke is… een huis
is nooit af, dat evolueert mee. Mijn partner doet ook veel. Hij restaureert de meubeltjes en zorgt ervoor dat alles technisch werkt. En eerlijk… hij vindt het ook leuk dat alles thuis een vintage-vibe heeft. Hij geniet mee!”

Curator eigen collectie
Toen Frederieke en haar partner een aantal jaren geleden gingen verhuizen en kleiner gingen wonen, heeft ze flink geschift. “Niet alles kon meer uitgestald. Ik moest selecteren. Ik werd de curator van mijn eigen collectie. Dat is best pittig. Eigenlijk ben ik aan alles
gehecht. Maar moet je vijf exemplaren hebben van hetzelfde stoeltje? Het eerlijke antwoord is nee. Dus met die gedachte heb ik veel ruimte gemaakt. Het is nu best een mooie en kostbare verzameling geworden. Dat mag ook wel na bijna vijftig jaar verzamelen. En het kostbare zit niet perse in het financiële stuk. Voor mij is de emotionele waarde onbetaalbaar. Het is een deel van mijn leven.”

Tekst: Anneke Gilsing
Fotografie: Marike van Pagée

Het bericht Frederieke verzamelt poppenhuizen verscheen eerst op UTRG magazine.