Veel introductie heeft hij niet nodig, want publicist Arjan den Boer (1972) is voor heel wat Utrechters (en mensen van ver buiten de stad) geen vreemde. Onder andere zijn uitgebreide onderzoek, aansprekende publicaties in bijvoorbeeld DUIC en Oud Utrecht en de bijzondere boektitels die hij op zijn naam heeft zijn bij velen bekend. Arjan publiceert graag en regelmatig over Utrecht, maar hoe is dat zo gekomen? Maurice Hengeveld gaat met hem in gesprek.
Ik spreek Arjan begin september bij Meneer Potter in het monumentale bibliotheekgebouw en moet hem al gelijk bekennen dat ik weinig weet over zijn persoonlijke fascinatie voor de stad en hoe dat hem bracht tot wat hij nu doet. Succesvolle boektitels waar hij aan (mee)werkte zijn onder andere ‘Utrecht bouwt 1945-1975’, ‘Vergeten gebouwen in Utrecht 1850-1940’ en ‘Verdwenen horeca in Utrecht’, maar ook ‘150 jaar Nederlandse Spoorweg-affiches’ en ‘BRUUT, Atlas van het brutalisme in Nederland’. Niet alleen over Utrecht dus. Hoe verliep de weg die hij bewandelde? Arjan: “Om te beginnen ben ik niet geboren en getogen in Utrecht, maar in Nieuwerkerk aan den IJssel in Zuid-Holland. Ik kwam hier naartoe voor mijn studie Algemene Letteren, sinds 1999 Taal en Cultuurstudies. Mijn interesse in kunstgeschiedenis, architectuur, monumenten en erfgoed bracht mij via publicaties op mijn eigen weblog rond 2012 in contact met Michael Kroonbergs, destijds hoofdredacteur bij DUIC. Daar publiceerde ik mijn eerste reeks artikelen over ‘Vergeten Gebouwen’. Bestaande architectuur met een verhaal, maar bij veel Utrechters niet echt bekend. De reacties op INTERVIEW die bijdrages waren bijzonder positief en zo is het gaan rollen. Eerst op de website en later ook in de papieren krant. Van die eerste serie werden 30 van de 80 bijdrages gebundeld en in boekvorm uitgegeven. Met circa 5.000 verkochte exemplaren een behoorlijk succes. Ongeveer tegelijk kwam ook het boek ‘Utrecht Bouwt’ uit waar ik samen met architectuurhistoricus Bettina van Santen en architect Ronald Willemsen aan heb gewerkt.”
Speurwerk
Zo kwam er jaarlijks een nieuwe ‘verdwenen…’ serie in de DUIC krant. Inmiddels al een behoorlijke reeks waaronder ‘Verdwenen winkels’, ‘Verdwenen villa’s’, ‘Verdwenen horeca’ en momenteel de serie ‘Verdwenen schoolgebouwen’. Stuk voor stuk bijzonder informatieve en leuke verhalen over veel dingen in Utrecht die je niet wist of kende. Arjan: “Er zit uiteraard veel speurwerk achter die bijdrages. Leuk werk en ook voor mijzelf vaak bijzondere ontdekkingen. Ik ben regelmatig in Het Utrechts Archief te vinden, maar ook online is tegenwoordig veel informatie te achterhalen. Naast de ‘verdwenen’ series schrijf ik ook bijdrages voor het tijdschrift Oud Utrecht, voor De Architect en RAIL Magazine vanwege mijn interesse in spoorwegaffiches. Rond dat laatste heb ik ook tentoonstellingen mogen organiseren. Ook ben ik rondleider in verschillende musea, waaronder het Spoorwegmuseum, en monumenten.”
Gebouwen als tijdscapsules
Arjan woont en werkt aan de Oudegracht, middenin het centrum. De stad is in zijn ogen nog te overzien, maar wordt wel steeds voller, drukker én internationaler. “Onbetaalbaar ook voor veel mensen”, constateert hij. “Je zou kunnen spreken van veryupping. De combinatie oud en nieuw pakt op sommige plekken wel mooi uit en wat mij betreft zou er meer waardering mogen komen voor architectuur uit de naoorlogse periode, jaren ’60 tot jaren ’90. Het leuke aan gebouwen en woningen is dat het een soort tijdscapsules zijn met specifieke kenmerken uit de tijd waarin ze gebouwd zijn. Denk aan gebruik van materialen, geveltypes en inrichting.” Momenteel werkt Arjan aan twee nieuwe boeken. Één ervan is nog een verrassing en de ander gaat over de architect Petrus Johannes Houtzagers, bekend van diverse gebouwen in Utrecht waaronder de prachtige sociëteit Sic Semper op de hoek Trans-Nieuwegracht. “Genoeg te doen dus”, besluit Arjan. “En wat ik treffend vind is dat ook mijn inmiddels overleden vader in Nieuwerkerk aan den IJssel bekend stond als ‘lokaal historicus’. Bijzonder om me te realiseren en af en toe bij stil te staan!”
Tekst: Maurice Hengeveld
Fotografie: Sanders
