Wanneer ik dit zit te typen duurt het nog iets meer dan vijf weken voor 2026 begint. Ik ben gek op de decembermaand en dit seizoen gaat me ook altijd veel te snel. Het benauwd me dan ook dat we nog naar twee weken hebben om dit magazine af (en financieel rendabel) te krijgen. Tegelijkertijd kijk ik ook uit naar een nieuw jaar. Misschien wel meer dan ooit. Tijdens de lancering van de editie hiervoor vierde ik mijn 40e verjaardag en in precies dezelfde week tien jaar ondernemerschap. Misschien is dit een nieuwe fase. Ben ik toe aan een nieuw jaar met nieuwe kansen, grotere stappen, volwassen keuzes en een nóg professioneler bedrijf. 2025 was fantastisch. Ik stapte in het huwelijksbootje met mijn lief, maakte een waanzinnige huwelijksreis (en liet de business voor het eerst drie weken écht los) en lanceerde vier prachtige magazines. Ik werd in de zomer samen met twee teamleden en goede vriendinnen uitgenodigd bij Joost de Villebois in Sancerre (lees erover op pagina 114 in UTRG #9) en ervaarde weer eens de benefits van ons beroep. Ik genoot in de zomer weer ultiem van onze regio. Van bootje varen door de gracht, genieten van een koud glas wijn op het terras en fietsen zonder jas, tot met blote benen op mijn paard door het Panbos van de zon genieten en samen met onze hond pootje baden in de Voorveldse Polder.
De afgelopen weken werden de bomen steeds kaler en begonnen er in Utrecht meer lichtjes te branden. Kinderen met mutsjes en rode wangen, ijzige straten en spontane zin in glühwein (of warme chocolademelk). De stad maakt zich op voor oud en nieuw. Een nieuw jaar, een nieuw Utrecht. Het thema van deze editie past Utrecht. Bij uitstek een stad waar oud en nieuw samenkomen. In haar bewoners, architectuur en ondernemerschap. Van een familiebedrijf als Grit Optiek, opgericht in 1934 en inmiddels gerund door de vierde generatie (pagina 86) en Utrechters die al vijftig jaar in hetzelfde huis wonen (pagina 78) tot vernieuwingen en innovatie in de monumentale Werkspoorfabriek (pagina 56) en Bright O. Richards die zich inzet voor nieuwe Utrechters (pagina 12). We gingen op pad voor reportages over Utrechtse architectuur (pagina 60), Merwede (52) en het Berlijnplein (pagina 54). Doken in het archief van de beroemde fotograaf Thomann (pagina 18) en portretteerden vrouwen die een onverwachte carrièreswitch maakten (pagina 70). Ook mocht ik voor een bijzonder persoonlijk verhaal langs het Helen Dowling Instituut waar ik twee mensen sprak over de invloed die de kanker van hun partner op hen had (pagina 96) en besloot schrijver Anneke het achterste van haar tong te laten zien in een artikel over haar dik-zijn (pagina 76).
Dat het ons steeds weer lukt om 120 pagina’s met Utrechtse verhalen te maken vind ik best een prestatie. Dat helemaal zelf doen, zonder subsidies, steun vanuit gemeentes of geldschieters lukt ook steeds een beetje beter. Maar het blijft jammer, want organen als gemeente Utrecht en Utrecht Marketing zouden toch best trotser mogen zijn op wat we doen. Maar ik waardeer ook de keerzijde. Want wat leer ik veel van het runnen van mijn bedrijf. Met een klein, steeds hechter wordend team, zijn we volledig onafhankelijk. We maken wat we willen, hóe we het willen. En dat doen we goed. Onze expertise is steeds breder bekend in de stad en er komt steeds meer op ons af. Alles wat we doen, doen we met Utrecht, voor Utrecht. Hyperlokaal, hyper gemotiveerd. Ik verheug me op 2026. Ik verheug me op de grote dingen waarvan ik nu nog niet weet dat ze gaan komen. Kansen die we gaan grijpen, prachtige covers die fotografe Marike gaat maken maar waarvan we nu nog geen idee hebben hoe ze eruit gaan zien. Ik verheug me op alle mensen die we gaan ontmoeten, de nieuwe ondernemers die zich in onze stad gaan vestigen en de gave initiatieven die er ongetwijfeld gaan komen. En ik verheug me vooral op nog een jaar UTRG. In ons Utrecht.
Sanne Dijkgraaf, uitgever & hoofdredacteur
Fotografie: Sophie Bijsterbosch
