Het huis van Frederieke en haar partner staat vol. Niet ongeorganiseerd, geen stapels, geen troep, maar wel vol. Vol met minihuizen, -meubels, -accessoires. Allemaal gericht op poppenhuizen uit de jaren zestig, zeventig en begin tachtig. Een prachtige vintage verzameling. De inrichting van het huis van Frederieke zelf, is meer mid-century-modern. “De huizen zijn niet echt om mee te spelen. Ik wil ze met name inrichten; zorgen dat alles bij elkaar past. De meubels, de tapijten, het behang. De accessoires, de kleuren, de stoffen. Mijn uitdaging is de poppenhuizen compleet te maken. Ze zo te maken als ons huis er vroeger uitzag, toen ik opgroeide. En dan weet ik precies wie er wonen. Wat het verhaal is van de bewoners.”
Frederieke van Olffen was een jong meisje eind jaren zestig en begin jaren zeventig. “Ik was een soort punkprinsesje. Droeg fifties baljurken, petticoats en Doc Martens. Had zwart piekhaar, zong in een punkband en hield van die muziek. Maar was ook dol op zoete poppenhuizen en mooie spulletjes voor daarin. Die twee dingen waren prima te combineren vond ik. De woonstijl van die jaren is bij me blijven hangen. Ik hou nog steeds van die kleuren, de patronen en de materialen. Word er vrolijk van… Als meisje was ik ook altijd al bezig met ontwerpen. Ben opgegroeid met design en kon eerder Pastoe zeggen dan papa. Ik hield van rommelmarkten, kringloopwinkels. Nog steeds trouwens. Mijn oudere zus kreeg in 1962 een poppenhuis gemaakt door opa en bij Gods gratie mocht ik daar af en toe mee spelen. Ik vond het geweldig! De bijbehorende poppen boeiden me minder; de meeste vond ik eng. Maar het huis zelf? Dat bleef boeien. En die fascinatie heb ik altijd gehouden. In 1980 woonde ik in Oudwijk en kocht bij De Arm mijn eerste eigen poppenhuis en toen is het verzamelen begonnen. Toen was alles nog gewoon te koop. Nu ben ik vaak aangewezen
op beurzen, verzamelsites, Marktplaats en Vinted.”
Keurig op schaal en in detail
De totale collectie van deze verzamelaar bestaat uit ruim twintig poppenhuizen, die overigens niet allemaal uitgestald staan. “Nee, daar heb ik geen ruimte meer voor. Ik denk dat ik er vijftien in de kamer heb staan. Maar die zijn ook wel helemaal ingericht en compleet. Verder heb ik natuurlijk nog veel meubels, kleedjes, spiegels, schilderijtjes, keukenaccessoires, serviesjes, badkamermeubilair, radio’s, teeveetjes en alle mogelijke spullen waarmee mensen in die tijd hun huis ingericht hadden. Alle denkbare artikelen zijn namelijk toen ook in mini-formaat geproduceerd. Keurig op schaal en met alle kleine details helemaal perfect uitgewerkt. Volgens mij had bijna iedereen in die tijd een poppenhuis. Er waren in die jaren ook een aantal speelgoedfabrikanten die zich helemaal toelegden op die huizen en de inrichting ervan. Het is nu mijn ‘sport’ om die allemaal te verzamelen. Inclusief de mooie verpakkingen waarin zij toen verkocht werden. Natuurlijk tegen een zo laag mogelijke prijs; dat is het leukste! Vandaag kwam er met de post een klokje, waar ik al lang naar op zoek was. Uiteindelijk gevonden via Vinted voor drie euro; hoe leuk!”
Minder verdrietig
Frederieke is chronisch ziek en kan helaas niet meer werken. “Dat was een domper. Ik hield van mijn werk; was journalist en schreef veel over wonen en design. Ik moest dus ook echt leren omgaan met dat verlies en heb flink gerouwd om dat verloren leven. Maar ik ben ook een positief ingesteld mens; ik zie graag de zon. Dus de poppenhuizen en de wereld eromheen zijn ook mijn redding. Ik ben minder verdrietig en geniet iedere dag van mijn verzameling. Als ik wakker word, kijk ik naar mijn lievelingshuis tegenover mijn bed en ik zie direct een verhaal. Het spelen bestaat voor mij uit het inrichten; het design van de kamers tot in detail uitdenken. Ik speel ook graag met rollen. In mijn poppenhuis stofzuigt de man en ligt de vrouw op het terras in de ligstoel. Ik heb ook een huis waarin drie vrouwen samenwonen. Vaak denk ik na over nieuwe tegeltjes, een ander behang of tapijt. Door mijn ziekte kan ik niet zo goed meer echt fröbelen, maar ik heb de tijd. In mijn huizen hangt ook echte kunst. Mijn ouders verzamelden mini-schilderijtjes, geschilderd door echte kunstenaars. Die erfstukjes hangen nu hier te pronken. Ook een werkende
jukebox en lampen die het doen maken de huizen compleet. En het leuke is… een huis
is nooit af, dat evolueert mee. Mijn partner doet ook veel. Hij restaureert de meubeltjes en zorgt ervoor dat alles technisch werkt. En eerlijk… hij vindt het ook leuk dat alles thuis een vintage-vibe heeft. Hij geniet mee!”
Curator eigen collectie
Toen Frederieke en haar partner een aantal jaren geleden gingen verhuizen en kleiner gingen wonen, heeft ze flink geschift. “Niet alles kon meer uitgestald. Ik moest selecteren. Ik werd de curator van mijn eigen collectie. Dat is best pittig. Eigenlijk ben ik aan alles
gehecht. Maar moet je vijf exemplaren hebben van hetzelfde stoeltje? Het eerlijke antwoord is nee. Dus met die gedachte heb ik veel ruimte gemaakt. Het is nu best een mooie en kostbare verzameling geworden. Dat mag ook wel na bijna vijftig jaar verzamelen. En het kostbare zit niet perse in het financiële stuk. Voor mij is de emotionele waarde onbetaalbaar. Het is een deel van mijn leven.”
Tekst: Anneke Gilsing
Fotografie: Marike van Pagée
