Lobbus is het enige zomerkamp in Nederland waar zoveel kinderen gedurende drie weken terecht kunnen. En dat dat werkt is wel gebleken. Lobbus bestaat deze zomer 80 jaar. Opgericht in 1946, in Zeist, om een plek te creëren voor kinderen die tijdens de schoolvakanties in de economisch slechte tijd net na de oorlog, nergens terecht konden. Lobbus heeft door de jaren heen verschillende vormen gekend en staat sinds 2011 op zichzelf, als stichting. Het kamp wordt voor 100 procent georganiseerd, gerund én begeleid door vrijwilligers.

Silke Paap (35) is bestuurslid en een van de oudste vrijwilligers. Ze loopt, net als de meesten, al wat jaren mee. Inmiddels naast haar vaste baan en gezin met twee kids. “Dat is eigenlijk ook meteen wat Lobbus zo ontzettend uniek maakt. We hebben een vaste schil van ongeveer tachtig vrijwilligers, allemaal jongeren, die ieder jaar terugkeren. Inmiddels vinden meer kinderen ons dan we aankunnen en dus hebben we meer vrijwilligers nodig. Maar dat we al zo’n grote vaste groep hebben is gewoon heel bijzonder.” De doelgroep van Lobbus is dan ook tweeledig. Basisschoolkinderen in de eerste plaats, als deelnemers. Maar jongeren, als vrijwilliger, als tweede. “Lobbus is echt een community, een plek waar iedereen mag zijn, ongeacht waar ze vandaan komen. We zijn ook de enige in Nederland die dat zo aanpakt. Niet alleen omdat we het drie weken lang doen, maar ook omdat we zo extreem inclusief zijn en gericht op het feit dat dit kamp voor iedereen bereikbaar moet zijn. Ook als ze misschien geen kaartje kunnen betalen. Onze vrijwilligers zijn ook echt een belangrijke doelgroep. Het zijn jongeren die vaak, al dan niet via een officieel kanaal, net als sommige deelnemers een rugzakje meenemen. Wij willen voorzien in eventuele begeleidingsbehoeften. Ook bij de deelnemers. Kinderen met meervoudige beperkingen, AD(H)D, fysieke beperkingen, we bieden daar specifieke begeleiding voor. En dat doen we dus met alleen vrijwilligers. Daar is Lobbus altijd heel innovatief in geweest.”

Silke begon 15 jaar geleden in een organiserende rol binnen Lobbus. “Ik heb een achtergrond in social work, en we hebben ook bestuursleden met een onderwijs-achtergrond. Dat is fijn, want je bent verantwoordelijk voor niet alleen het plezier maar ook het welzijn van de kinderen.” Volgens Silke is het niet nodig om allemaal vrijwilligers te hebben met specifieke kennis en ervaring. “We merken dat jongeren eigenlijk gewoon heel veel kunnen. Of in elk geval kunnen leren. Ook vrijwilligers die misschien zelf wat kwetsbaarder zijn kunnen hier zichzelf zijn. Iedereen komt blanco binnen en dan kijken we samen naar wat je wilt, wat je kunt en wat je wilt leren. Dat levert in 99 procent van de gevallen vrijwilligersschap op waar iedereen wat aan heeft.”

Dat zoveel vrijwilligers ieder jaar terugkomen moet ook betekenen dat het werk heel leuk is. “De kinderen die deelnemen, soms wel meer dan 400, worden opgedeeld in leeftijdsgroepen. Per groepje vrijwilligers ben je dan verantwoordelijk voor een van die groepen. In de ochtend drinken we samen koffie, we doen een briefing en kletsen even, daarna vangen we de kinderen op en dan begint de dag. We beginnen met een dagopstart in de arena. Daar ontvouwt zich gedurende de week ook een verhaal, met ieder week een ander thema. We spelen spelletjes, tussen de middag lunchen we met zijn allen en in de middag is er, onder begeleiding, ruimte voor vrij spel. Je bent lekker buiten, je maakt vrienden en er is aan het einde van elke week feest, het is gewoon heel leuk.”

Inmiddels weten meer kinderen Lobbus te vinden dan het team aankan. En daarom zijn er meer vrijwilligers nodig. “We moeten ze natuurlijk iets bieden waardoor ze andere verleidingen van de zomervakantie links laten liggen. Maar ik denk dat het antwoord is dat je hier bij ons echt ergens onderdeel van bent. En dat je ondertussen lekker kunt zijn wie je bent. Je bevindt je even in een bubbel. Geen ouderlijk toezicht, begeleiders die niet meer dan 10, 15 jaar ouder zijn en waar je een leuke band mee krijgt. Het is gewoon heel chill. Er wordt hard gewerkt, maar zo voelt het niet. Ik kan het iedereen aanraden.”

Word je ook vrijwilliger bij Lobbus?
Check de website voor meer informatie en om je aan te melden.

Lobbus
10-28 augustus 2026
lobbus.nl
@stichting_lobbus

Tekst: Sanne Dijkgraaf
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Word vrijwilliger bij Lobbus verscheen eerst op UTRG magazine.

Patricia (38) spreekt kalm en helder, maar achter elke zin schemert een wereld die de meeste mensen nooit zullen kennen. Ze is een van de deelnemers van de Voiz Academie, een initiatief van de Tussenvoorziening, dat mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt helpt nieuwe stappen te zetten. Niet met een strak programma of harde deadlines, maar op eigen tempo, in een veilige omgeving en met echte aandacht.

Patricia groeide op in Angola, vluchtte als klein meisje met haar ouders via Portugal naar Nederland, verloor haar vaste grond onder de voeten en belandde uiteindelijk in de opvang. Aan tafel bij een van de locaties van de Voiz Academie vertelt ze haar verhaal nu zonder schaamte. In Afrikaanse culturen is het een taboe om openlijk over drugs of trauma’s te praten. Het is makkelijker om te zeggen ‘ga naar de kerk’. Daarom vindt ze, als Afrikaanse vrouw die is opgegroeid in Nederland, het belangrijk om juist open te zijn hierover. Patricia woonde jarenlang in begeleide woonvormen van de Tussenvoorziening, een organisatie die in Utrecht mensen opvangt die nergens anders terechtkunnen. Vier kinderen, een verleden vol trauma en misbruik en een verslaving die haar langzaam van zichzelf vervreemdde: dat is wat Patricia meedraagt. “Ik kende cocaïne van films. Het begon onschuldig op feestjes. Maar het gebruik ervan liet me vergeten wat ik had meegemaakt. Het liet me vergeten dat ik me naar, verdrietig en vies voelde.”

Haar begeleiders bij de Tussenvoorziening merkten na verloop van tijd dat het misging. De verslaving bracht oude trauma’s naar boven en Patricia veranderde in iemand die ze zelf niet meer herkende. Ze loog, negeerde haar omgeving, had woede-uitbarstingen en bouwde een muur om zich heen. “Je kon gewoon niet binnenkomen bij mij.” Via haar begeleiders hoorde ze over de Voiz Academie. Interesse was er aanvankelijk nauwelijks. “Dat was mijn verslaving; het leven interesseerde me allemaal niet heel veel.” Maar ze ging toch. “Toen een docent tijdens een van de eerste lessen in het voortraject begon over het hebben van een rugzakje, klikte er iets. Hij legde uit hoe alles wat je meedraagt uit het verleden jouw dagelijks leven kleurt. Ik zag mijn rugzak voor me. Hij zat overvol. Met allemaal verschillende dingen: verslaving, misbruik, trauma. En toen begreep ik pas hoe zwaar mijn rugzak was.”

Voiz Academie
De Voiz Academie is een initiatief van de Tussenvoorziening voor mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt, bijvoorbeeld door dakloosheid, armoede, verslaving of psychische problemen. Deelnemers werken in een veilige omgeving stap voor stap richting leren, vrijwilligerswerk of betaald werk. Marleen Busscher is teamcoördinator bij team participatie, waar de Voiz Academie valt. Ze legt uit hoe het programma in elkaar zit. “De Voiz Academie bestaat uit twee verschillende onderdelen: een voortraject en een tweejarige mbo-2-opleiding medewerker facilitaire dienstverlening. Het voortraject bestaat uit cursusmodules die gericht zijn op talentontwikkeling, leefkracht en het voorbereiden op werken en leren. Naast het volgen van de cursus doen studenten vrijwilligerswerk. De mbo-2-opleiding tot medewerker facilitaire dienstverlening staat open voor studenten van het voortraject én voor zij-instromers met een ‘rugzak’. Die opleiding wordt gegeven door vakdocenten van het ROC Midden-Nederland, maar dan bij ons in het gebouw aan de Groeneweg in Utrecht. De docenten draaien al vier jaar mee en zijn echt betrokken bij deze doelgroep. Dat is bijzonder: maatwerk zoals dit vind je niet bij een reguliere opleiding.”

De overstap naar regulier onderwijs is voor veel studenten te groot. Te veel prikkels, te weinig ondersteuning en te weinig begrip voor wat iemand meebrengt. Binnen de Voiz Academie is er ruimte voor extra begeleiding als dat nodig is en de klassen zijn klein. Iedereen in de groep heeft zijn of haar eigen rugzak. Dat schept een band. Wat opvalt: voor de doelgroep van de Voiz Academie vormt de betaling van cursusgeld vaak een onoverkomelijke drempel in de wens voor persoonlijke ontwikkeling. Zowel het voortraject, als de mbo-2-opleiding worden daarom volledig bekostigd voor de student.

een rugzak vol verhalen

Eerste dag
Patricia herinnert zich haar eerste dag bij de Voiz Academie nog goed. Ze wist niet wat ze moest verwachten, maar zodra de lessen begonnen, raakten ze haar diep. Voor haar was het een openbaring om ook anderen te horen praten over struggles die voor haar maar al te herkenbaar waren. “Ik hoorde vergelijkbare verhalen. Dingen die ik altijd verstopt had. En daarbij kregen we van docenten uitleg over problematiek. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik had nooit zulke uitleg gekregen.” De confrontatie met haar trauma’s was heftig. Thuis kreeg ze een paniekaanval. “Alles kwam te dichtbij. Ik was niet meer de enige die met trauma’s liep. Als je die verhalen hoort, moet je er ook tegen kunnen.” In overleg met de begeleiders besloot ze het rustiger aan te doen. De opleiding tot ervaringsdeskundige waar ze naartoe wilde, was nog een stap te ver. “Ik moest eerst bouwen. Eerst herstellen.”

Vallen, opstaan en clean blijven
Tussen haar eerste stappen bij de Voiz Academie en nu liggen twee opnames bij klinieken, talloze gesprekken en meer dan een jaar clean zijn. De kliniek ‘De Hoop’ in Dordrecht, een christelijke instelling, gaf haar de structuur en de ruimte om echt te stoppen met het gebruiken. Het geloof speelde daarin een rol, net als de begeleiders die weigerden haar los te laten. Babette, een ervaringsdeskundige bij de Tussenvoorziening, was een van de mensen die bleef bellen. Ook als Patricia niet opnam. “Ze wilde iets in mij naar boven halen waarvan ze wist dat ik het in me had. Hell no dat ik mijn kinderen niet meer zou mogen zien. Of dat ze bij mij weggehaald zouden worden. Voor mijn kinderen wilde ik stoppen met gebruiken en doorgaan met leven. En ik haalde ineens veel meer kracht uit mezelf, kracht die ik niet kende.” Ook de gezinsbegeleider van de Tussenvoorziening die Patricia in die zwaarste periode bijstond, liet zich niet wegjagen. Ze bracht haar naar de Jellinek-kliniek en was er ook voor haar kinderen. “Het is ook echt de begeleider die je hebt. Zij liet zich niet wegjagen, hoe groot mijn mond ook was tegen haar. Praten helpt. Je kan je ei kwijt en hoeft niet met al je problemen naar bed. Door dingen te delen gaat het malen niet weg, maar het wordt wel minder.”

Diploma als mijlpaal
Na het voltooien van het voortraject bij de Voiz Academie ontving Patricia een certificaat van deelname. Voor buitenstaanders misschien een bescheiden prestatie, maar voor haar was het een keerpunt. “Mezelf aankleden was nog niet zo heel lang geleden al moeilijk. Ik wilde niks aan mezelf doen. Maar ik moest naar het voortraject en als je niet kwam, werd je gebeld. Dat certificaat is daarom belangrijker dan elk diploma dat ik ooit heb gehaald.” Nu volgt ze de mbo-2-opleiding medewerker facilitaire dienstverlening bij de Voiz Academie, gegeven binnen de vertrouwde omgeving van de Tussenvoorziening. Hiervoor loopt ze stage bij het Ubuntuhuis aan de Vleutenseweg, een plek voor mensen die te maken hebben met dakloosheid, armoede, sociaal isolement of een leven zonder geldige verblijfsvergunning. Ze vertaalt Spaans naar Nederlands, beheert de tuin, maakt koffie en zorgt voor een huiskamergevoel. Een echte gastvrouw. “Mijn baas zegt heel blij te zijn, omdat de communicatie met de bezoekers nu veel beter gaat.”

Stap voor stap
Het doel is helder: na haar mbo-2-diploma wil Patricia de opleiding tot ervaringsdeskundige doen op mbo-4-niveau. Ondanks een eerder behaald mbo-diploma was de overstap van het voortraject naar niveau 4 iets te groot; ze heeft de afgelopen 10 jaar immers niet gewerkt of een opleiding genoten. Marleen herkent dit patroon bij meer studenten. “De overgang van niks naar werken en/of leren is vaak te groot. Met de Voiz Academie kom je er stap voor stap. Een aantal studenten wil uiteindelijk graag een mbo-4-diploma halen en de Voiz Academie biedt ook daar een opstap voor. Twee jaar lijkt dan een lange tijd, maar is voor onze doelgroep precies goed.” Patricia wil uiteindelijk werken in de GGZ of in een verslavingskliniek. Niet ondanks wat ze heeft meegemaakt, maar dankzij. “Ik wil moeders in de verslaving helpen. Ik kan er nu zo over praten, want de schaamte is weg. Jouw verslaving wil dat je je verstopt. Maar dat doe ik niet meer. Nee, ik ben nu open over wat mijn probleem was. Misschien kan ik er anderen mee helpen. Ik ga mij in juni verloven met mijn partner. Mijn vier kinderen wonen allemaal bij mij. Ik heb nu mijn eigen woning in De Meern, in de buurt van mijn ouders. De woning staat op mijn eigen naam. En elke ochtend sta ik op met kracht. Zonder de Tussenvoorziening zou ik nu op straat leven, denk ik. En waarschijnlijk verslaafd zijn aan iets veel sterkers. Iedereen heeft een beetje geholpen. Maar uiteindelijk moet je het zelf doen. Ik ben er nog niet. Maar ik ben wel onderweg.”

Over de Tussenvoorziening
De Tussenvoorziening is een Utrechtse organisatie die (crisis)opvang, begeleiding, (langdurige) ondersteuning, activering, participatie en wonen biedt aan mensen in kwetsbare situaties. Denk aan mensen die dakloos zijn, kampen met psychische problemen, verslaving of armoede en die zonder steun tussen wal en schip vallen. Het doel is altijd herstel en zelfredzaamheid: mensen helpen om uiteindelijk op eigen benen te staan, met een eigen woning en een plek in de samenleving. De Voiz Academie is een samenwerking van de Tussenvoorziening en (maatschappelijke) partners. Al vier jaar biedt deze academie een toegankelijk leer- en werktraject voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Het voortraject en de mbo-2-opleiding Facilitair Dienstverlener zijn voor deelnemers volledig kosteloos. Maar de daadwerkelijke kosten per deelnemer liggen tussen de 1300,- en 3500,- euro per jaar. Een groot deel daarvan gaat naar de intensieve begeleiding: de nabellende begeleiders, de gesprekken, de aandacht. Precies wat voor mensen zoals Patricia het verschil maakt. De Voiz Academie wordt mede mogelijk gemaakt door maatschappelijke én commerciële partners a.s.r. en de Rabobank. Daarnaast geven professionals, waaronder een aantal zzp’ers, op vrijwillige basis training in het voortraject. Door die samenwerking komen trainers in aanraking met de doelgroep en andersom. Een bijzondere uitwisseling tussen twee werelden die elkaar anders zelden ontmoeten.

De financiering van dit programma staat onder druk door krapper wordende gemeentelijke budgetten. De Tussenvoorziening is daarom altijd op zoek naar sponsoren en vrijwillige trainers. Wil jij bijdragen? Dat kan op twee manieren: door een training te verzorgen in het voortraject of door een student te sponsoren zodat de Voiz Academie toegankelijk blijft voor wie het het hardst nodig heeft. Kijk voor meer informatie op tussenvoorziening.nl

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Marike van Pagée

Het bericht Voiz Academie helpt Utrechters verscheen eerst op UTRG magazine.

Bij Eyeconic draait duurzaamheid niet om hypes of groene slogans, maar om levensduur, pasvorm en service. De filosofie is simpel: liever één bril kopen waar je verliefd op blijft, dan drie die in de lade verdwijnen. De collectie bestaat uit tijdloze ontwerpen, transparante monturen en lichte metalen van merken die je misschien niet direct herkent, maar waarvan je de kwaliteit onmiddellijk kunt voelen. Door slim te kiezen en combineren (bijvoorbeeld met gekleurde glazen), wijzen de mannen je op een keuze die het hele jaar de juiste is. Dit zorgt niet voor een extra koopmoment, maar wel voor blije klanten. “We wijzen ze op wat er allemaal mogelijk is,” legt Frank uit. “We hebben merken die mensen in eerste instantie niet zullen kennen. Herkennen doe je onze merken misschien niet meteen, maar de kwaliteit ervan zíen… dat zeker. We hebben afgelopen jaar al een hoop mensen blij gemaakt met een mooie kwaliteitsbril.”

Kwaliteit die je herkent
Die aanpak vraagt om de tijd nemen, beter meten en beter adviseren. Maar het werkt. Want mensen herkennen die kwaliteit, ook als ze geen kenner zijn. Frank: “De pasvorm van deze brillen is ook beter en de kleuren zijn mooier. Er is over alles nagedacht en dat merk je. Ik zie het bij elke bril die langs mijn handen gaat. Maar ik merk dat nu ook elke nieuwe klant die kwaliteit gaat herkennen. Dat is mooi om te zien.” Eyeconic maakt bewust
geen promotie met merknamen; ze laten de bril voor zich spreken. Dit eerste jaar ondernemen leerde de mannen ook wat dat écht inhoudt. “De grootste les en tip voor mensen die willen starten: ondernemen is een goed idee hebben en het gewoon gaan doen,” zegt Frank. “Je krijgt een kans om het tot uitvoering te brengen. Dus doen.” Dat ze elkaar goed aanvullen, bleek al snel. Daan: “Je hebt allebei een bepaalde visie en een idee. Als je na een kwartaal merkt dat iets niet werkt, ga je bijsturen, zonder dat je je kern verliest.” Zo begon Eyeconic aanvankelijk zonder de verkoop van lenzen, maar dat veranderde al snel toen bleek dat daar wel degelijk vraag naar was.

Community
Naast de winkel is er ook een community ontstaan, met inmiddels een heuse runclub. Een community van mensen met een gedeelde smaak voor kwaliteit en een groene levensstijl. “Het is een leuke mix van mensen, op de een of andere manier gelinkt aan onze zaak,” zegt Daan. “Eyeconic is een plek geworden waar je ook even binnenloopt, een koffie drinkt en een praatje maakt.” Er was van tevoren geen businessplan, geen moodboard, geen collage. “We hebben heel snel geschakeld. Vrijwel meteen gezien welke mogelijkheden de winkel gaf. En die hebben we maximaal benut,” aldus Frank. “De meters die we het afgelopen jaar hebben gemaakt, hebben vooral laten zien wat we níet hadden gewild. We zijn echt op de goede weg.” Meerennen met runclub Vous? Dat kan! Kijk voor meer info op het Instagram-account: @voussociete

Eyeconic
Oudkerkhof 31
eyeconicoptiek.eu
@eyeconicoptiek

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Duurzame kwaliteit bij Eyeconic verscheen eerst op UTRG magazine.

“Naast een neushoorn lopen blijft indruk maken”

De liefde voor dieren zat er bij de in Zeist geboren en getogen Mariska altijd al in. Na de opleiding tot dierenartsassistente in Barneveld kwam ze erachter dat ze graag wilde werken met wild. Een studie ‘Wildlife Management’ in Leeuwarden volgde. In Ouwehands Dierenpark belandde ze op de Afrika-afdeling, waar ze zeven jaar heeft gewerkt. Tijdens een stage via de universiteit bij het Cheetah Conservation Fund in Namibië groeide de liefde voor het land. “Het beviel me daar zo goed. Ik heb veel contacten opgedaan en begon te bedenken dat ik er misschien wel wilde blijven.” Werken in het veld in Afrika is niet makkelijk. “Er worden hele hoge eisen gesteld, ook als dat soms in onze ogen niet nodig is. Je hebt voor veel banen een PhD nodig.” Mariska volgde een Master Forest and Nature Conservation aan de universiteit in Wageningen.

“Tijdens alle stages en thesissen die volgden zorgde ik er altijd voor dat ik in Namibië belandde. Ik heb mijn laatste stage bij het Rhino Momma Project gedaan. Ulf Tubbesing kwam daar om de neushoorns te onthoornen. Dat was zo bijzonder om mee te maken. De dieren werden door hem gedart vanuit de helikopter, en ik stond dan ineens naast dat gigantische dier dat onder sedatie was. Dat gevoel was onbeschrijflijk.”

Adrenaline
De samenwerking met dokter Tubbesing klikte en hij bood haar een baan aan. “Ik had net promotie gemaakt binnen Ouwehands en zou over een paar maanden panda’s mogen gaan ophalen in China. Dus ik sloeg het af. Maar mijn vriendin uit Namibië verklaarde me voor gek. ‘Je mag die baan niet afwijzen, je bent echt gek als je dat doet.’ Dat gesprek is inmiddels negen jaar geleden maar ik ben nog elke dag dankbaar dat ze me heeft overtuigd.”

Het leven van Mariska in Namibië is onvoorspelbaar en vol adrenaline. “De organisatie waar ik voor werk, en inmiddels ook deels eigenaar van ben, Wildlife Vets Namibia, houdt zich bezig met wildbeheer voor boeren in Namibië.” Heel veel van het land in Namibië is van lokale boeren. En daar leeft groot wild. “Wij gaan waar we nodig zijn. Veel van ons werk is management werk. Als ergens een hek omheen staat, moet je het managen. We kunnen opgeroepen worden omdat er een dier gewond is, maar het kan ook zijn omdat jonge mannetjes verplaatst moeten worden. Als er ergens teveel dieren zijn, moet je ze verplaatsen. Maar we worden ook ingezet voor het onthoornen van neushoorns of het opzetten van onderzoeksprojecten.” Wildlife Vets Namibia werkt met alle diersoorten en door het hele land, met zelfs uitstapjes naar Angola en Democratische Republiek van Congo (DRC).

“Namibië is zo groots en weids opgezet. Het kan zijn dat we zes uur moeten rijden voor een klus. Een sociaal leven opbouwen is dus wel een uitdaging. Wanneer ik iets leuks plan met iemand worden we altijd opgeroepen.”

APK voor dieren
De rush van haar werk gaat volgens Mariska nooit vervelen. “Ulf en ik zijn een team van twee, hij is de dierenarts, ik ben Wildlife para-professional. Daarnaast hebben we drie mannen die ons ondersteunen. Want een olifant verplaatsen kan niet met zijn tweeën.” De dierenarts dart een dier vanaf de grond of vanuit de helikopter en Mariska staat achterop een open jeep om achter het dier in kwestie aan te racen. “Je kunt niet beschrijven hoe dat voelt. Namibië is zo machtig, de grote open landschappen. Je gaat in een hoge snelheid achter het dier aan, dwars door het landschap heen, om er meteen bij te zijn als hij neerzakt.” Mariska is ervoor verantwoordelijk dat het goed gaat met het dier. “Hydratatie, vitaminen, anti-teken behandeling. Ik monitor ze, een soort APK voor dieren. En dan ben ik degene die ze wakker mag maken. Ik zorg dan dat ze wel al zelf kunnen lopen, maar nog te suf zijn om te vluchten. Dan loop je ineens naast een wilde neushoorn om hem te begeleiden naar een krat om in vervoerd te worden. Dat blijft magisch.”

“Ook al werk je twee klussen achter elkaar met dezelfde diersoort, ze reageren altijd anders. En het werken met dokter Ulf is fantastisch. Hij is echt een oude rot in het vak, die man is een wandelende encyclopedie. Dat is te gek.” Naast het behandelen en verplaatsen van dieren houden Ulf en Mariska zich ook bezig met het adviseren van boeren en het opzetten van grote projecten. “We zijn sinds vorig jaar bezig met een project voor het herintroduceren van olifanten in Angola. Die leven daar in sommige gebieden niet meer waardoor die plekken enorm overgroeid zijn. Vroeger liepen er grote herbivoren om de natuur in check te houden, maar hele stukken zijn overwoekerd, er groeit geen gras meer. Hier in Namibië hebben we teveel olifanten, dus wij zien een win-win situatie. Je kunt je voorstellen dat een kudde olifanten verplaatsen een gigantisch project is. Daar heb je een enorm team voor nodig, en de hele logistiek is heel kostbaar. Daar komt een hoop donorgeld bij kijken en de mensen in Angola moeten het ook willen. Daar hebben we een lange adem voor nodig maar we hopen het dit jaar te realiseren.”

Hoe de toekomst voor Mariska eruit ziet? “Iedere twee jaar is het weer met geknepen billen hopen dat mijn visum wordt verlengd. Maar ik zie mezelf hier niet meer snel weggaan. Ik  vind mijn functie zoals hij is te gek. Ik heb wel genoeg gestudeerd in mijn leven, dus ik hoef niet verder te groeien. Ik mis soms het sociale leven, en de aansluiting met vriendinnen in Nederland. Onze realiteiten liggen best ver van elkaar af. Ik bouw geen pensioen op in Nederland dus als ik ooit terug wil, kom ik echt wel voor uitdagingen te staan. Maar dat is geen reden voor mij om een andere keus te maken. Ik heb een huisje net buiten Windhoek. Dichtbij de stad genoeg voor een boodschap, maar toch lekker buiten, in de rust. Er lopen zo af en toe wrattenzwijnen en kudu’s in mijn achtertuin, dat zou ik voor geen goud meer willen ruilen.”

Benieuwd naar het werk van Mariska?
wildlifevetsnamibia.com
@wildlife_vets_namibia

Tekst: Sanne Dijkgraaf
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Mariska werkt met wild in Namibië verscheen eerst op UTRG magazine.

The Art of Banksy reist al meer dan tien jaar langs wereldsteden als Londen, Melbourne en Toronto en nu is Utrecht aan de beurt. Vanaf 2 april opent de expositie in het Beatrixgebouw van Jaarbeurs en vindt plaats in de nieuwe culturele ruimte op de eerste verdieping. Deze locatie is speciaal ontwikkeld voor kunst- en fototentoonstellingen en biedt een bijzondere ervaring voor kunstliefhebbers, cultuurtoeristen, families en studenten. Bezoekers zien meer dan 150 authentieke werken, van iconische prints zoals ‘Girl With Balloon’, canvassen, screenprints, sculpturen en unieke werken uit de periode 1997–2008. Alle werken zijn gecertificeerd en afkomstig uit privécollecties.

Didi Steen, bekend van Greetings from Utrecht en haar street art-tours, werd benaderd door Manager Business Innovation Marieke Groot van Jaarbeurs om een echte Utrechtse ruimte te cureren. “Ik ben benaderd omdat ik de scène goed ken. Ik geef al acht jaar street art-tours in de stad en heb persoonlijke banden met de kunstenaars. Ik voel me vereerd dat ik dit mag organiseren. Jaarbeurs geeft mij de vrije hand. Het is bijzonder: de ruimte voor ‘mijn’ tentoonstelling bevindt zich in de grote hal vóór de Banksy-tentoonstelling. Hier zaten vroeger winkeltjes. Het zijn dus allemaal losse ruimtes. In een van die ruimtes komen Utrechtse kunstenaars exposeren. Het zijn echt kunstenaars die op straat kunst maken, die je kunt kennen uit de graffitiscene en van muurschilderingen uit de stad. Ik heb zo’n twaalf kunstenaars verzameld.”

Wat speciaal is: alle Utrechtse kunst is rechtstreeks te koop via een QR-code, zonder tussenpersoon. “En de kunstenaars krijgen honderd procent van dit bedrag. Er zit niemand tussen. Het is een enorm gul gebaar van Jaarbeurs. Voor de kunstenaars is het een unieke kans om hun werk aan een groot publiek te tonen.” Kunstenaars die meedoen zijn Philipp Jordan (Teddies in Space) en Brick, die naast de expo ook de originele rolluiken van de voormalige winkeltjes gaan beschilderen. Verder doen onder andere mee: JanisdeMan (bekend van de Jandarijnen), Munir de Vries (bekend van zijn werk aan de Croeselaan), Nana de Jong (actief in Wijk C/Nieuwekade) en Bunbun (bekend van zijn kleine beeldjes en mozaïekjes). Waarom je volgens Didi deze tentoonstelling niet mag missen? “De expositie toont diverse kunstenaars die de muren van onze stad mooier maken. Heel bijzonder om ze nu samen te zien op een plek. En je hebt ook nog de kans om een werk aan te schaffen voor thuis.”

De tentoonstelling The Art of Banksy is van 2 april tot en met 31 mei 2026 te bezoeken. 

The Art of Banksy
theartofbanksy.nl.
@theartofbanksy_utrecht

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Archief Didi Steen/ Jaarbeurs

Het bericht Wereldprimeur: The Art of Banksy verscheen eerst op UTRG magazine.

Carolien Rutgers is eigenaresse van bloemenwinkel Rood&Bloem (Springweg14). Ze was net vertrokken van de zaak om haar kinderen van school te halen toen de explosie plaatsvond. Haar collega Anne belde haar in paniek vanuit de winkel. “Ze durfde het pand aanvankelijk niet te verlaten. Ik ben als een gek teruggefietst.” Wat ze aantrof, was overweldigend. “Je staat op een afstand en dan zie je pas hoe groots het is. Hoeveel brand- weer en hulpdiensten er waren. Dan zie je pas echt wat het is. Ik verstijfde gewoon. Je leven staat echt even stil.” Toch schakelde ze snel over op wat ze zelf haar ‘regelstand’ noemt. “Ik dacht alleen maar: die zaak moet weer gaan draaien.” Drie dagen later hoorde ze dat ze weer naar binnen mocht. Ze ging meteen aan de slag. “Achter de winkel is gewoon alles weg. De kelder stond door het bluswater onder water.”

Twee weken dicht
Rood&Bloem bleef uiteindelijk twee weken gesloten. “Je zit in een rampgebied; later
werd dat beetje bij beetje afgeschaald. Er was al snel een bijeenkomst met de burgemeester. Chapeau voor haar.” De schade in de winkel was groot: kostbare houten meubels uit Frankrijk die elk jaar met kerst een plek krijgen in de winkel, vele dure vazen: de hele voorraad was aangetast door de explosie en het bluswater. “De kelder is leeggepompt. Daar zijn we negen uur mee bezig geweest. Maar er staan nu nog apparaten in om het vocht eruit te halen. In de keuken staat een apparaat voor de geur. En overal verse planten natuurlijk. Dat maakt het begaanbaarder.” Meteen na de heropening werd er geverfd. Carolien koopt nu kleiner in dan voorheen. “Voorraad kost gewoon geld en ik heb ook even geen opslagruimte. Maar ik heb wel iets meer rust. Meer overzicht.” Het contrast met andere ondernemers in de straat is groot. “Andere ondernemers, zoals mijn buren van kledingzaak Zolamanola en kapper Absalom, zijn nog dicht. We hebben goed contact en iedereen is druk met z’n eigen zaak. Maar we willen samen ook de verandering aangaan.”

Warmte uit de stad
Wat haar het meest bijblijft, is de solidariteit. Buren die eten kwamen brengen, pak-
ketjes die werden opgestuurd uit heel Utrecht, zelfgemaakte bordjes die voor de winkel werden neergelegd. “Hulp kwam echt uit onverwachte hoek. Niet alleen uit de wijk, maar uit de hele stad. Heel warm. De warmte die je krijgt is onvergetelijk en zo waardevol in deze wereld.” Utrecht is voor haar een stad gebleken die ook als groot dorp kan functioneren. “Dat zie je pas door al die ellende. Het is heel mooi hoe het werkt.” Te midden van alles staat er ook iets moois te gebeuren. “Ik ga trouwen eind mei. Ik kijk er heel erg naar uit en geniet nu ook extreem van de winkel. Ik ben vooral heel trots op en dankbaar voor mijn bedrijf. Er komt zoveel liefde naar je toe, dat overheerst vooral. Het was een pittige ervaring, maar ik ben heel erg dankbaar dat er niemand is overleden.”

Willemijn de Koning is een van de vier goudsmeden van Atelier 224 op Springweg 22. Ze was samen met collega Karin aan het werk toen de explosie plaatsvond. “Zo’n harde knal: je voelde het echt in je hele lijf. Je kan het met niets vergelijken. Dit is een bom, dacht ik meteen.” De dames keken elkaar aan met een blik van ‘dit is echt helemaal mis’. Willemijn stond op, er volgde een tweede explosie en de winkelruit klapte eruit. Ze liep naar de deuropening en hoorde al snel van haar buurvrouw Sylvia dat het waarschijnlijk een explosie in de steeg was. Haar eerste gedachte was praktisch. “Ik dacht: we moeten gaan opruimen, alles moet in de kluis, want iedereen kan hier zo naar binnen stappen.” De hele winkelruit lag eruit. “Je kon van buiten zo naar binnen stappen; het was zo’n chaos op straat.” Willemijn bleef zo lang mogelijk in de zaak. Ze haalde de etalage leeg en probeerde sieraden en materialen te pakken om in de kluis te leggen. “Ik was meer in een soort trance-modus. Er kwamen nog mensen om brandblussers vragen, maar die werden niet veel later weer teruggebracht, omdat dat natuurlijk geen nut had. Ik dacht niet aan mijn eigen veiligheid: ik probeerde alles op te ruimen in de zaak.” Pas toen hulpdiensten haar nog geen kwartier later wegstuurden, verliet ze het pand. “Het is echt je kindje. Het voelt
heel gek om dat achter te laten in zo’n staat.”

Buiten, achter het lint bij het Springhaver, drong alles langzaam tot haar door. “Ik dacht: er moeten minstens een paar mensen zijn overleden. Ik had een steen in mijn buik.” Alle betrokkenen werden vrij snel en goed opgevangen in Hotel Karel V, vertelt ze. Snel daarna kwam de burgemeester. “Ze stelde iedereen gerust. Het was een heel duidelijk, informatief verhaal. Ze stond er echt als een soort burgermoeder. Heel menselijk, zonder wollig taalgebruik.” De avond van de explosie mochten ondernemers het pand niet meer in. “Dat
kwam pas de volgende ochtend. Maar die avond mochten Karin en ik om de beurt en onder begeleiding van brandweer en politie zoveel mogelijk sieraden veilig opbergen.” De ME reed rond om toezicht te houden. “Dat gaf geruststelling.” Pas zaterdagmiddag konden de ondernemers van Atelier 224 echt terug het pand in, omdat het veilig genoeg was. “Dat was een heel fijn moment. Omdat we zagen dat onze werkbanken nog intact waren.” De kelder stond ondertussen wel blank door bluswater. “Dertig centimeter grachtwater is
uiteindelijk weggepompt door de gemeente. Door dit water moesten we veel uit de opslag
weggooien.”

Wonder
Atelier 224 was 2,5 week dicht. Inmiddels is er een nieuwe ruit en is deze ook opnieuw bestickerd met het logo. “We’re back in business.” Maar de impact is er nog wel. “We hebben nog een dof gevoel. Mijn collega hoort nog iets in haar oor. We merken dat we wat schichtig zijn. Dat zal tijd nodig hebben.” Wat haar het meest bezighoudt, is het besef hoe anders het had kunnen aflopen. Haar fiets stond in de steeg. Ze zag hem later terug op het
journaal. “Ik loop daar heel vaak. Voor hetzelfde geld had iemand daar net gelopen. Het is gewoon niet zo gegaan. Het is echt een wonder.” Ze heeft tijdens de chaos bewust niet gefilmd of gefotografeerd. “Het voelde niet goed. Ik wilde het niet.” En ze relativeert. “Spullen zijn vervangbaar, mensen niet. Daarom is het eigenlijk redelijk banaal dat ik me zo druk maakte over spullen.”

Jeroen Den Hartog van kapsalon Absalom (Springweg 12) was net een dag op de piste in Oostenrijk toen hij hoorde van de explosie. De volgende ochtend brak hij de wintersport af en reed hij terug naar Utrecht. Wat hij aantrof voelde als een filmset. “De Mariaplaats zag er heel raar uit. Overal stonden bouwketen met allerlei hulporganisaties. Ik kon de zaak niet zien; wij mochten er niet bij.” De timing kon nauwelijks slechter. Jeroen was twee jaar eerder voor zichzelf begonnen op de Springweg, na twaalf jaar samen met een partner twee locaties en tien man personeel te hebben gerund. “Ik wilde niet groter. Ik merkte dat ik daar steeds geïrriteerder van werd.” Hij begon opnieuw, op zijn eigen manier. “Niet meer cateren naar iedereen, gewoon alles zoals ik het zelf wil.” Na anderhalf jaar was alles eindelijk zoals hij het wilde. Zijn rooster op orde, mensen die een stoel huurden, rust. “Het voelde als in een kalme zee ronddobberen. Ik was even klaar met onrust en het oplossen van problemen die ik niet zelf veroorzaakte.” En toen kwam de explosie.

Acht regels
De kapsalon werd hard geraakt. Alle ruiten en spiegels sprongen en de zaak ligt in puin. Maar de grootste klap kwam niet op de dag zelf. Die kwam digitaal, anderhalve week later, via de mail. Zijn huisbaas schreef hem slechts acht regels: dat hij ging renoveren, wanneer Jeroen zijn spullen kon ophalen, dat de opslag van spullen niet vergoed werd, en dat hij, als het klaar was, tegen dezelfde huur mocht terugkomen. Geschatte duur: negen tot tien
maanden. Jeroen is woest. “Er was geen verdere uitleg, niks. En toen dacht ik: maar hallo, zo werkt dit niet.” Hij stuurde een stevige mail terug, mede namens een jurist. De huisbaas reageerde niet. “Dit is echt absurd. Ik ben een goede huurder, ik zit er al dertien jaar; zelfs langer dan dat het pand van hem is. Het gaat echt helemaal nergens over.” Wat hem het meest steekt, is het gebrek aan respect. “Voor hem ben ik gewoon een kleine kruimel, maar dit is mijn leven. Dit werk is mijn leven en hij gaat daar aan voorbij. Je kan ook gewoon vertellen dat je me eruit wil hebben.” Ondertussen werkt Jeroen vanuit een tijdelijke ruimte boven It’s a Present op de Lijnmarkt. De eigenaar bood hem twee dagen na de explosie de ruimte aan. “Ik ben daar ontzettend dankbaar voor, maar het voelt niet goed. Het zou niet moeten hoeven. Het voelt voor mij nu een beetje als thuiskapper meets kapsalon. Het is net voldoende, een 6. Ik ga daar heel slecht op, want ik ga altijd voor een dikke 8 of 9. Als ik hier nog een paar maanden zit, ga ik het kappersvak niet zo leuk meer vinden, denk ik.” Zijn vriend zette ondertussen een crowdfunding op. “Dat geeft mij zeker wat rust en lucht.” Hij nam ook zijn medewerker Fleur mee in de tijdelijke situatie. “Dat ben ik niet verplicht, want ze huurt een stoel bij mij, maar het is wel fijn. We zijn nu nog hechter, nog meer een team.”

Lief zijn
De emoties komen en gaan. “Soms is er veel irritatie en vermoeidheid. Het allerzwaarst is dat ik weet dat het komende jaar helemaal in het teken staat van die explosie, hoe snel het ook wordt opgelost.” Huilen lukt nog niet. “Er is nog zoveel onduidelijk. Gelijk hebben is anders dan gelijk krijgen. Links- of rechtsom gaat het pijn doen.” Maar opgeven is geen optie. “Dit is mijn kindje. Ik heb twee jaar geleden twintig mille geïnvesteerd. Je kan ook gewoon even lief zijn.” De komende tijd komt er hopelijk meer duidelijkheid voor de ondernemer: een gesprek met de huisbaas is toegezegd.

Voor dit artikel spraken we slechts drie van de getroffen ondernemers aan de Springweg. Bij Mannenkledingzaak Cris (Springweg 7a), De Bruijn Haarmode (Springweg 20), AudioZaal Hi-Fi (Springweg 15) en bakkerij Keek (Springweg 16) was ook veel schade, maar de zaken zijn weer open. Kledingzaak Zolamanola (Springweg 10) is nog altijd gesloten en heeft enorme schade. Het is onduidelijk wanneer de zaak weer open gaat.

Rood&Bloem
@roodenbloem

Atelier 224
@atelier_224utrecht

Absalom
@absalom.hair

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Bas van Setten (explosie beelden)

Het bericht Leven na de explosie: ondernemen aan de Springweg verscheen eerst op UTRG magazine.

Elize verdiende haar geld als jonge vrouw met hetgeen haar als meisje eenzaam en verdrietig maakte. Haar lange rode haar. “Vroeger werd ik ermee gepest, ik was een makkelijk target. Ik was dus niet blij met de kleur van mijn haar. Ik voelde me een buitenbeentje en dat is nooit leuk als je opgroeit.” Elize studeerde social work, werkte tien jaar in Utrecht met daklozen en werd ‘op latere leeftijd’ door een agency gescout. Ze nam ontslag, werd model en verdiende daar een goede boterham mee. “Ik heb mezelf nooit als mooi gezien. Het is dus even wennen als anderen je wel zo kwalificeren. Door dat werk heb ik de hele wereld gezien, woonde en werkte ik op veel mooie plekken en ontmoette ik ook interessante mensen. Maar het begon toch steeds meer te knagen. Fast fashion, vliegen, kinderarbeid, uitputting van de aarde… Allemaal aspecten van het werken in de modewereld. Wilde ik daar nog wel aan meewerken? Letterlijk het gezicht zijn van merken die de wereld geen betere plek maken? En ik voelde steeds duidelijker: NEE, dat wil ik niet. Het roer moest dus om.”

‘Ik zet stapjes naar een betere wereld’

Leven tussen de dieren
Elize groeide op in Elburg. Een landelijk gebied, tussen de velden en de dieren werd zij groot. Woonde op een boerderij waar niet meer actief geboerd werd. “Van vroeger herinner ik me vooral de ruimte om ons huis, het buiten zijn en de vele dieren. Ik vond dat zalig! We hadden 15 teckels in de schuur en daar was ik dol op. De natuur was ook het enige dat er was in Elburg dus ik wist niet beter. Eenden, kippen, geiten en konijnen. Ik verzorgde ze voordat ik naar school ging. Toen is mijn bewustzijn voor de natuur ontstaan. Het leven toen was mooi maar hard. Dieren die niet gezond waren, werden afgemaakt. Ik zag dieren die verstoten werden door hun moeder, of opgegeten door soortgenoten. Het ging er niet altijd zachtzinnig aan toe. Dus ik weet ook wat de realiteit is bij boeren.”

Liefde voor product ontbrak
Het leven als model is pittig. “Ik shootte elke dag. Dagelijks transformeren, op je best zijn. Lang wachten, veel reizen. Van een stad zag je vaak niet meer dan je hotelkamer. Ik wil zeker niet zielig doen, want het is ook heel bijzonder. Maar je staat wel elke dag ‘aan’ en je wordt geleefd. Ik was vaak moe. Tijdens de corona-periode kwam dat hectische leven ineens tot stilstand. In ons huis begonnen we noodgedwongen een eigen studio en gingen zelf shoots produceren. Dat was heel leuk! Ik ging toen ook steeds meer nadenken over mode-shoots. Iedere week een nieuwe collectie; hoe dan? Er is zoveel kleding op de wereld… De liefde voor het product ontbrak bij veel merken. Het was zo onpersoonlijk en alleen maar gericht op winst maken. Toen gingen mijn ogen verder open. Wil ik dit nog? Ik wist inmiddels te veel van die wereld, en kon het niet meer verantwoorden.” Na de pandemie begon Elize nee te zeggen tegen klanten. Tegen merken die niet duurzaam en verantwoord ondernemen. “Er bleef echt heel weinig over. Het is wel spannend om keuzes te maken. Om te staan voor je overtuiging vraagt vastberadenheid en geloof in het verhaal. En dat deed ik! Ik kon er niet meer omheen. Groen, duurzaam en bewust bepaalden vanaf dat moment mijn leven. Mijn omgeving begreep het niet zo goed. Die keken anders naar veeteelt en landbouw. Maar dat is ook oké. Ik probeer mensen positief te beïnvloeden, ik zeg liever inspireren, met mijn boodschap en soms duurt het even voor die aankomt.”

Veel nee zeggen
Inmiddels is Elize een bekend gezicht op de socials. Dagelijks om 07.00 uur in de ochtend post zij een bericht. Dat kan gaan over haar privéleven of over andere zaken die haar aan het hart gaan. “Ik heb alles zelf uit moeten vinden. Filmen, editten en goede content creëren. Dat waren leuke uitdagingen tijdens corona.” Daarnaast begon zij een modellenbureau dat alleen werkt voor ‘groene’ klanten. “Dat betekent veel nee zeggen, maar dat geeft niet. Ik geloof in een betere wereld die je samen maakt, dus ik wil graag werken met merken die er hetzelfde over denken als ik.” Ook is zij zelf nog steeds model en helpt zij klanten met verduurzamen en het vertalen van die keuzes aan de markt. “Ja, het is best hard werken om dat allemaal te combineren, maar ik vind het iedere dag leuk! Ik geloof in de boodschap en wil die graag delen met de wereld.” En dat doet ze dus ook dagelijks.

Dikkere huid krijgen
Iedere dag posten betekent dat ze ook iedere dag afgerekend wordt. “Daar moest ik aan wennen. Iedereen heeft een mening over je, en het is heel makkelijk om die ook te uiten. En mensen nemen geen blad voor hun mond. Ik moest wel een dikkere huid krijgen, want je krijgt veel over je heen. Er is helaas veel haat online. Ik post natuurlijk ook over controversiële onderwerpen als fast fashion, het klimaat of de bio industrie. Dat roept soms weerstand op bij mensen. Maar ik deel ook mijn twijfels en ben niet roomser dan de Paus. Ik hou veel van reizen en uitgaan en dat botst soms met mijn principes. Daar maak ik dan ook een video over. Ik ben ook maar een mens… Ook de zoektocht naar wat nu precies duurzaam is, komt regelmatig aan bod. Zo zet ik steeds stapjes naar een betere wereld.”

Elize Been
elizebeen.com
@elizebeen

Tekst: Anneke Gilsing
Fotografie: Marike van Pagée

Het bericht Greenfluencer Elize Been verscheen eerst op UTRG magazine.

De afgelopen jaren ben ik meer met dit dilemma bezig in mijn hoofd. Mijn bedrijf begint vorm te krijgen, ik ben getrouwd en gesetteld. Ik hoef niet meer zo nodig drie keer in de week een borrel te drinken in de stad en bij elke première, opening, netwerkborrel aanwezig te zijn en thuis wordt steeds belangrijker. De behoefte aan dieren om me heen wordt groter. Toch lijkt me niets ellendigers dan ergens wonen waar je de auto moet pakken om een boodschap te doen. Waar je niet op dinsdagavond naar een willekeurig restaurant kunt lopen omdat je geen zin hebt om te koken. Waar je niet spontaan met vrienden een wijntje kunt doen in de stad en waar je niet wekelijks een nieuwe horecazaak kunt ontdekken. Net als veel van mijn leeftijdsgenoten ben ik ook veel vrienden verloren
aan het dorpse leven. Kinderen, ruimte, geen miljoen op de bankrekening. Dan eindig je dus op plekken als Woerden, Leusden, Zeist of zelfs Purmerend. Ik snap het maar het lijkt me verschrikkelijk. Sorry, not sorry.

Er is dus maar één oplossing; zorgen dat ik of de loterij win, of zo slim weet te ondernemen dat we een huis kunnen kopen aan de Biltse Rading of de Utrechtseweg, in Groenekan of aan de rand van het Science Park. Dat huis hoeft niet groot te zijn hoor, als er maar twee paarden in de tuin kunnen. Paarden zijn kuddedieren, dus één is zielig. En als ik er één wil meenemen voor een ritje is de ander alleen, en dat is ook zielig. Dus moet er ook nog plek zijn voor een ezel of een shetlandpony. En bij een huis met paarden hoort natuurlijk een roedel honden, dus daar moet ook plek voor zijn. Het lijkt me heerlijk, zolang ik de Dom maar op een ouderwetse stadsfiets zonder versnellingen kan bereiken.

Dat ik deze droom kan verwezenlijken is natuurlijk niet heel waarschijnlijk. Maar gelukkig stap ik na een half uur fietsen op mijn paard Bo in het Panbos en kan onze hond Tommie gewoon in mijn fietskrat mee naar dat spontane wijntje in het centrum. En soms komen er momenten voorbij dat ik écht even mijn innerlijke rancher kan vrijlaten. Zoals tijdens ‘Expeditie Groenekan’, wat onze vrienden Anne en Sander ieder jaar organiseren rondom hun fantastische huis. Afgelopen jaar was het thema ‘Western’ en dus konden Bo en ik richting de Lindenlaan voor een dagje cowboyen.

Afgelopen weekend echter stond ik weer tot aan mijn kuiten in de blubber mest te scheppen in het weiland terwijl de Hollandse regen langs mijn nek mijn jas insijpelde. Met kramp in mijn armen van het omkiepen van de zoveelste loeizware kruiwagen en afgelebberde handschoenen die na drie keer wassen nog naar paardenslobber ruiken. Intens gelukkig voelde ik me toen ik na een warme douche mijn befaamde torenhoge hakken weer aantrok en met twee vriendinnen naar de Lange Nieuwstraat fietste waar we ons culinair in de watten lieten leggen door het team van Jus & Pepper. Het blijft duidelijk, ik wil het allebei. Blijkbaar ben ik een Utrechtse cowgirl in een jurk. En eigenlijk vind ik dat wel prima. En zolang dat droomplekje er nog niet is pak ik gewoon af en toe de auto naar het Panbos.

Sanne Dijkgraaf, uitgever & hoofdredacteur

Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Voorwoord Sanne #10: Cowgirl op hakken verscheen eerst op UTRG magazine.

“Ik ben van jongs af aan geïntrigeerd door ezels, ik vind ze prachtig,” vertelt theatermaker Tjerk Ridder. Die fascinatie begint al vroeg. “Ik was vier jaar en wij woonden in een rijtjeswoning in Maarn. Mijn vriendje Gerben woonde in een villawijk en achter hem woonde een markante, oudere man in een groot vrijstaand huis. Die man had een ezel in zijn tuin rondlopen, die mocht ook naar binnen door de schuifpui. Ik vond dat toen al zo bijzonder. Dat wil ik later ook, dacht ik.”

Sint Maarten
Die kinderdroom kwam uit toen Tjerk voor zijn theaterproject Bonne Route! een reis door Europa ontwikkelde langs het pad van Sint Maarten. “Utrecht is een Martinusstad, op de Dom staat geen kruis, maar een man met paard en zwaard die zijn mantel deelde met een arme man. In plaats van met een paard, wilde ik onderweg met een ezel. Als een moderne pelgrim. Wat betekent delen en samenhorigheid vandaag de dag?” Voor die reis zocht Tjerk dus de perfecte ezel. “Ik kwam uit bij De Ezelshoeve in Baarle-Nassau, een project voor verwaarloosde ezels. Ik wist niet welke ik moest kiezen, tot er ineens vanuit een weitje luid naar me gebalkt werd. Zei de eigenaar: dat is Lodewijk. Ik vond hem zo lekker assertief en dominant, hij sloeg zijn voorbeen gelijk om mij heen. Toen dacht ik: dit is hem. Het wordt
gewoon Lodewijk en Tjerk.”

Statusneutraal
Ezels hebben volgens Tjerk een bijzondere kwaliteit. “Een ezel is statusneutraal. Bij een paard vragen mensen van alles, maar bij ezels niet. Het maakt niet uit of je een directeur bent, de koning of welke status je ook hebt. Je kunt gewoon jezelf zijn. Niemand is bang voor een ezel, ze roepen iets zachts op, iets aaibaars.” De band tussen Tjerk en Lodewijk groeide tijdens hun maandenlange wandeling, waar hij later Bonne Route! over maakte, een theater- en muziekprogramma, waarin hij op het podium vertelt en zingt over zijn reisavonturen. “Lodewijk heeft tijdens onze reis ook wel in slaapkamers naast het bed gestaan. Een ezel moet je niet leiden, maar verleiden. Als een ezel iets aan ziet komen, zie je hem denken: wat moet ik doen, wat is wijsheid? Hij handelt naar wat hij beslist. Als we wandelen loopt hij los, hij luistert naar ‘ja’ en ‘nee’. Ik heb van hem geleerd: als het kan, loop dan in eigen ritme.”

Een ontroerend moment was de uitvaart van een vriendin van Tjerk, Anna van Kooij, twee jaar geleden. “Anna had een bijzondere band met Lodewijk en had voor haar overlijden gevraagd of hij ook bij de uitvaart aanwezig kon zijn. Ze is uit het Leeuwenbergh Gasthuis gedragen en later werd de kist verplaatst naar een bakfiets. Lodewijk liep keurig naast de kist, ik liep achter hem. Het was zo krachtig en mooi. Dat is bijna magisch, alsof hij precies wist wat er van hem verwacht werd.” Tjerk droomt van een toekomst waarin Lodewijk bij hem woont. “Nu woont hij bij een vriendin in Maarn. Ik kom er vier keer per week. Ik hoop dat er later in mijn leven een huis – met een schuifpui – komt waar ook Lodewijk bij kan wonen. Alles op zijn tijd, je kan dingen ook niet forceren.”

Tjerk organiseert op zondag 19 april een openbare lentewandeling met Lodewijk in samenwerking met Beauforthuis. Meer info over Tjerk, zijn voorstellingen en samen wandelen kun je vinden op zijn website.

tjerkridder.com
@tjerkridder

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht UTRG’se dierenliefde: Tjerk & Lodewijk verscheen eerst op UTRG magazine.

Wie video’s van haar shows en optredens ziet komt in gedachten precies daar terecht waar Julie haar publiek graag ziet. Denk aan het Parijse nachtclubleven, waarin Julie dwalend door de stad tijdens haar studie in Parijs zelf ook verzeild raakte en wat op haar een onuitwisbare indruk maakte. Stijlvol borrelen en dineren en met optredens van werkelijk geweldige artiesten. Julie: “Aandacht tot in detail voor alles wat bij de avond of nacht hoort. Net als het showmanschap, wat ik tijdens mijn latere verblijf in New York leerde kennen, wil ik dat graag ook zelf uitdragen. Mooi als mijn publiek zich daardoor verliest in de sfeer van de avond.” En dat overkomt je al snel tijdens de indrukwekkende shows die Julie met haar inmiddels vaste band weet te brengen. Met net zoveel aandacht voor hoe zij zichzelf presenteert als onderdeel van die shows, verschijnt ze ook op onze afspraak in een prachtige blauwe jurk, een chique bontjas en op witte pumps. “Ik hou van een verzorgd en stijlvol uiterlijk en heb een zwak voor vrouwelijke filmsterren uit oude Hollywoord films!”

Haar liefde voor zang heeft ze niet van een vreemde. Haar vader is de in 2018 overleden Franse chansonnier Fernand Huard en als kind ging Julie al vaak mee naar theaters waar hij optrad. Zijn indrukwekkende muzikale carrière was een inspiratie voor de jonge Julie. Af en toe vroeg hij haar tijdens zijn optredens ook het podium op om mee te zingen. Julie: “Ik was een echt vaderskindje, wilde niet dat wat hij muzikaal betekende stopte na zijn overlijden en besloot me volledig op muziek te gaan richten.” Dat bleek niet zonder succes. Julie won in 2019 de prestigieuze Liesbeth List prijs en eind 2021 de Europese Artist of the Year Award. Ze startte haar eigen YouTube kanaal en werd opgemerkt door de Grammy-winnende band van Lady Gaga en Tony Bennet. Een uitnodiging om met hen op te treden in New York volgde en daarbij wist Julie de harten van veel Amerikanen te veroveren. Als klap op de vuurpijl kreeg ze een podium aangeboden in New Yorks meest toonaangevende jazzclub: Birdland.

Een miljoen volgers
“Alles bij elkaar ben ik dus nog helemaal niet zo lang bezig met mijn band”, licht Julie toe. “Succes vraagt om een duidelijke visie, discipline, hard werken en zelfverzekerdheid. Geloven in wat je doet. Dat begon bij mij na het overlijden van mijn vader en kreeg een boost tijdens de coronacrisis. Toen kwamen veel dingen stil te liggen en besloot ik om mijn YouTube kanaal te starten waarop ik video’s van mijn songs en optredens kon delen. En via social media bereik je tegenwoordig al gauw veel mensen in zowel binnen- als buitenland.” Haar account telt inmiddels ruim 1 miljoen volgers. De live versie van ‘Die With A Smile’, een cover van Lady Gaga en Bruno Mars, die Julie op 1 november 2024 op haar YouTube account postte, leverde 1.119.946 likes op. Dat mag je gerust een enorm succes noemen. Internationaal scoorde Julie met haar single ‘Danse, Danse, Danse’ uit 2023, vijf maanden op rij onafgebroken op de eerste plek in de Duitse en Italiaanse Latin-hitlijsten. Een bijzondere vermelding waard is ook ‘La Petite Femme’, één van de prachtige chansons van haar vader, waarvoor Julie in 2020 een video opnam in Parijs. Andere chansons die ze in navolging van haar vader zingt, geeft Julie een geheel eigen interpretatie. En ze beperkt zich niet alleen tot chansons: ook voor big bands en swingmuziek heeft Julie een enorme voorkeur. Dat begon al op jonge leeftijd. Julie: “Ik breng songs van bijvoorbeeld Frank Sinatra, Louis Armstrong en Edith Piaf en combineer die met muziek van de huidige generatie zoals Lady Gaga, Teddy Swims en Sabrina Carpenter. Zo hoop ik een brug te slaan tussen de verschillende werelden die ik heb ervaren in New York en Parijs. Wel altijd in een eigen jasje en ook instrumentaal geven we nummers graag een nieuw geluid. Poppy, maar wel met een dikke knipoog naar de jazz- en swingtijd. ‘Glampop’ is hoe ik het
zelf vaak noem!”

Na een recent optreden op nationale televisie toerden Julie en haar band de afgelopen maanden door Nederland met de theatershow ‘Let’s Go Paris!’, vol eigen songs en liedjes van zowel bestaande als voormalige artiesten in een eigen versie. Op 17 januari verzorgde Julie het Nieuwjaarsconcert ‘The Grand Soirée’, een avondvullend evenement met een meergangendiner in kasteel de Wittenberg in Wassenaar.

Julie Huard
juliehuard.nl
@juliehuardchante

Tekst: Maurice Hengeveld
Fotografie: Manny Fontanilla

Het bericht UTRG’s talent: Julie Huard verscheen eerst op UTRG magazine.