Iedere zomer transformeert het Bisonveld in Zeist tot een drie weken durend kamp voor honderden kinderen. Een plek waar iedereen welkom is. Ook als je een rugzakje hebt. Maar Lobbus is niet alleen een zomerkamp waar deelnemers genieten en zichzelf kunnen zijn. De bijna 100 vrijwilligers zijn voornamelijk jongeren die, volgens bestuurslid Silke, tijdens deze weken een echte community vormen. “We zijn een soort mini-maatschappij en dat is heel bijzonder.”
Lobbus is het enige zomerkamp in Nederland waar zoveel kinderen gedurende drie weken terecht kunnen. En dat dat werkt is wel gebleken. Lobbus bestaat deze zomer 80 jaar. Opgericht in 1946, in Zeist, om een plek te creëren voor kinderen die tijdens de schoolvakanties in de economisch slechte tijd net na de oorlog, nergens terecht konden. Lobbus heeft door de jaren heen verschillende vormen gekend en staat sinds 2011 op zichzelf, als stichting. Het kamp wordt voor 100 procent georganiseerd, gerund én begeleid door vrijwilligers.
Silke Paap (35) is bestuurslid en een van de oudste vrijwilligers. Ze loopt, net als de meesten, al wat jaren mee. Inmiddels naast haar vaste baan en gezin met twee kids. “Dat is eigenlijk ook meteen wat Lobbus zo ontzettend uniek maakt. We hebben een vaste schil van ongeveer tachtig vrijwilligers, allemaal jongeren, die ieder jaar terugkeren. Inmiddels vinden meer kinderen ons dan we aankunnen en dus hebben we meer vrijwilligers nodig. Maar dat we al zo’n grote vaste groep hebben is gewoon heel bijzonder.” De doelgroep van Lobbus is dan ook tweeledig. Basisschoolkinderen in de eerste plaats, als deelnemers. Maar jongeren, als vrijwilliger, als tweede. “Lobbus is echt een community, een plek waar iedereen mag zijn, ongeacht waar ze vandaan komen. We zijn ook de enige in Nederland die dat zo aanpakt. Niet alleen omdat we het drie weken lang doen, maar ook omdat we zo extreem inclusief zijn en gericht op het feit dat dit kamp voor iedereen bereikbaar moet zijn. Ook als ze misschien geen kaartje kunnen betalen. Onze vrijwilligers zijn ook echt een belangrijke doelgroep. Het zijn jongeren die vaak, al dan niet via een officieel kanaal, net als sommige deelnemers een rugzakje meenemen. Wij willen voorzien in eventuele begeleidingsbehoeften. Ook bij de deelnemers. Kinderen met meervoudige beperkingen, AD(H)D, fysieke beperkingen, we bieden daar specifieke begeleiding voor. En dat doen we dus met alleen vrijwilligers. Daar is Lobbus altijd heel innovatief in geweest.”
Silke begon 15 jaar geleden in een organiserende rol binnen Lobbus. “Ik heb een achtergrond in social work, en we hebben ook bestuursleden met een onderwijs-achtergrond. Dat is fijn, want je bent verantwoordelijk voor niet alleen het plezier maar ook het welzijn van de kinderen.” Volgens Silke is het niet nodig om allemaal vrijwilligers te hebben met specifieke kennis en ervaring. “We merken dat jongeren eigenlijk gewoon heel veel kunnen. Of in elk geval kunnen leren. Ook vrijwilligers die misschien zelf wat kwetsbaarder zijn kunnen hier zichzelf zijn. Iedereen komt blanco binnen en dan kijken we samen naar wat je wilt, wat je kunt en wat je wilt leren. Dat levert in 99 procent van de gevallen vrijwilligersschap op waar iedereen wat aan heeft.”
Dat zoveel vrijwilligers ieder jaar terugkomen moet ook betekenen dat het werk heel leuk is. “De kinderen die deelnemen, soms wel meer dan 400, worden opgedeeld in leeftijdsgroepen. Per groepje vrijwilligers ben je dan verantwoordelijk voor een van die groepen. In de ochtend drinken we samen koffie, we doen een briefing en kletsen even, daarna vangen we de kinderen op en dan begint de dag. We beginnen met een dagopstart in de arena. Daar ontvouwt zich gedurende de week ook een verhaal, met ieder week een ander thema. We spelen spelletjes, tussen de middag lunchen we met zijn allen en in de middag is er, onder begeleiding, ruimte voor vrij spel. Je bent lekker buiten, je maakt vrienden en er is aan het einde van elke week feest, het is gewoon heel leuk.”
Inmiddels weten meer kinderen Lobbus te vinden dan het team aankan. En daarom zijn er meer vrijwilligers nodig. “We moeten ze natuurlijk iets bieden waardoor ze andere verleidingen van de zomervakantie links laten liggen. Maar ik denk dat het antwoord is dat je hier bij ons echt ergens onderdeel van bent. En dat je ondertussen lekker kunt zijn wie je bent. Je bevindt je even in een bubbel. Geen ouderlijk toezicht, begeleiders die niet meer dan 10, 15 jaar ouder zijn en waar je een leuke band mee krijgt. Het is gewoon heel chill. Er wordt hard gewerkt, maar zo voelt het niet. Ik kan het iedereen aanraden.”
Word je ook vrijwilliger bij Lobbus?
Check de website voor meer informatie en om je aan te melden.
Lobbus
10-28 augustus 2026
lobbus.nl
@stichting_lobbus
Tekst: Sanne Dijkgraaf
Fotografie: Sophie Bijsterbosch
