Hoeveel ik ook van Utrecht houd, we kunnen als stad nog wel wat leren van de modecultuur van onze zuiderburen. Het zal nog wel even duren voor we mode net zo serieus nemen als de Napolitanen of Parijzenaars, maar in Maastricht en Antwerpen wordt het jezelf uitspreken met kleding al veel meer gevierd. Kies voor felle kleuren, doe die hoge hakken aan en die belachelijk grote ketting om. Ook gewoon op dinsdagochtend. F*ck it.

Tegelijkertijd is de mode-industrie er één waar ontzettend veel om te doen is. En terecht. Een aantal jaar geleden interviewde ik vanuit mijn bestuursrol bij de Zilveren Camera oud jurylid Anne Bloemendaal over haar favoriete Zilveren Camera foto ooit. Ze noemde de serie ‘Syrian Child Labor’ waarmee fotograaf Çigdem Yüksel in 2017 de prestigieuze fotowedstrijd won. Haar foto’s, die laten zien hoe kinderen van vluchtingen in de Turkse stad Gaziantep in zeven verschillende textielfabrieken werken, staan in mijn geheugen gegrift en van het interview met Anne over die foto’s heb ik nog weken wakker gelegen. Het is misselijkmakend dat we met z’n allen bijdragen aan deze slavernij. En dan heb ik het nog niet eens over hoe we met ons materialisme de wereld eigenhandig naar de filistijnen kopen. Ik probeer bewuste keuzes te maken maar ben alles behalve een heilig boontje. En een moraalridder al evenmin. Mijn morele kompas verliest het vaak genoeg van mijn kooplust en ik sta ook niet vooraan de barricade. Maar gelukkig zijn er een heleboel Utrechters voor wie dat niet geldt. Want we zijn dan niet per definitie een modestad, Utrecht barst wel van de creatieve ondernemers, makers en (duurzame) pioniers. Wat een genot om deze editie te maken en op zoek te gaan naar deze mensen. We spraken ondernemers die de wereld een beetje mooier, beter en stijlvoller maken. Namen een kijkje bij ateliers en studio’s en bezochten ontwerpers en makers. We doken in de betekenis van mode en wat Utrechters met hun stukken uitdragen. We gingen dieper in op het onderwerp duurzaamheid met The Sustainable Stylist en het team van SYMPANY. We namen een kijkje bij de makers van onder andere Sûr Atelier, Raphia en Atelier Spat. Spraken jong en gevestigd talent zoals Soof Stoop, Ton Joling en Laura Steenge. We zochten de uniekste Utrechtse winkels voor je uit op het gebied van mode, accessoires en juwelen en we verwelkomden leuke gastcolumnisten.

Maar naast mode schreven we ook volop over interieur en design, gingen we op pad voor het nieuwe culturele seizoen en maakten we een reportage over het gebied Oudenoord/ Pijlsweerd en haar ondernemers. Natuurlijk wijden we ook dit seizoen weer aandacht aan Utrechtse horeca en mochten we dit keer voor een wel heel bijzonder verhaal op pad ver buiten de stadsgrenzen. Samen met een groep Utrechtse horecaondernemers reisden we af naar Yerseke, op zoek naar de mossel. Genoeg te lezen dus. Ik hoop dat we je weer voorzien van tips, verhalen uit je eigen stad die je nog niet kende en mensen van wie je het bestaan nog niet wist. Laat je inspireren en bezoek dit seizoen lokale ondernemers, makers en winkels. Ze hebben het nodig. Ik ga in elk geval deze herfst weer een stapje duurzamer in. Want er is niets mis met kopen. Maar doe het bewust en waar kan duurzaam. Maar vooral: doe het in Utrecht. Ik ga vol goede moed richting de feestdagen.  In een glitterjurk inclusief hoge hakken.

Sanne Dijkgraaf,
Uitgever & hoofdredacteur

Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Voorwoord Sanne: Mode verscheen eerst op UTRG magazine.

De jonge ondernemers groeiden op in een hechte familie, brachten als kinderen zondagen en vakanties samen door en zien elkaar nog steeds met grote regelmaat. Pieter (1987, eigenaar van restaurant Badhuis) en Arnoud (1991, mede-eigenaar van Wij Makelaardij) zijn broers, en hun moeder is de tante van Mathilde (1985, eigenaar van Stories to Cherish). De keuze voor het ondernemen kwam niet uit de lucht vallen. Zowel de vader van Mathilde als die van Pieter en Arnoud zijn echte rasondernemers. Niet zo gek, want hun opa was met zijn veevoer-fabrieken een van de grootste ondernemers van de provincie. “Ik denk dat we ook allemaal heel erg gesteund zijn in onze keuzes om te ondernemen. Dat helpt natuurlijk enorm.” Pieter maakte carrière in de horeca en belandde als bedrijfsleider bij Restaurant Wilhelminapark. Op zijn 24e werd hij mede-eigenaar en begon zijn ondernemerschap. “Ik heb daar een super goede tijd gehad. Na vijf jaar was het tijd om verder te kijken. Het restaurant had meerdere eigenaren en ik wilde wat anders.” Een jaar was hij mede-eigenaar van W3 Wijnen met zijn toenmalige compagnon, en in de eerste lockdown kreeg hij te horen dat restaurant Badhu aan het Willem van Noortplein te koop kwam. “Ik kende deze wijk niet heel goed, maar ik ben gaan kijken en zag een enorme kans. Dus die heb ik gegrepen en de boel verbouwd. We hebben de historie van het pand terug laten komen in het interieur. Het is een pand uit ’27 door architect Houtzagers en was een volksbadhuis. We zouden in oktober opengaan en op de geplande openingsdag werd lockdown twee aangekondigd. Alles stond on hold. Er stonden fulltimers klaar en het duurde maar en duurde maar. Toen besloten we op kerstavond 2020 met een take away vijfgangenmenu te beginnen. Dat sloeg heel hard aan en hebben we 12 weken gedaan. Elke week een nieuw menu. Dat ging als een tierelier. Natuurlijk was het een spannende periode maar we hebben ons erdoorheen gebokst. In het voorjaar konden de deuren open. Inmiddels staat bedrijfsleider Joost op het punt om in te stappen als mede-eigenaar.”

Risico’s nemen
Dat Pieter de covid-periode met slim ondernemerschap wist te overleven ligt volgens zijn broertje deels aan de mindset die ze van huis uit meekregen. “Pa houdt wel van een risicootje, haha. Ik hoor van vrienden wel eens dat er thuis op de rem getrapt wordt. ‘Zou je dat nou wel doen? Wil je geen zekerheid’? Zo was en is het bij ons helemaal niet. Gewoon gaan! We praten er in de familie ook heel veel over. Samen sparren en elkaar om advies vragen. Dat is natuurlijk super fijn.” Pieter: “Ik vind het gewoon heel vet om van niets, iets te maken. Je gaat groeien, neemt steeds meer mensen aan. We begonnen met vier en inmiddels heb ik 40 medewerkers. Echt een concept vanaf nul bedenken, dat is zo ontzettend tof.” Bij Arnoud begon het ondernemerschap iets anders. “Ik ben ingestapt in iets wat al bestond, maar het was wel vanaf dag 1 mijn intentie om uiteindelijk vennoot te worden.” In 2017 begon hij zijn baan bij Wij Makelaardij en in 2025 stapte hij in als mede-vennoot. “En nu onderneem ik dus in dezelfde straat als mijn broer, hoe leuk is dat!”

Mathilde begon drie jaar geleden met fulltime ondernemen. “Stories to Cherish begon eigenlijk uit een soort noodzaak. Mijn beste vriendin overleed heel plotseling. Haar man bleef achter met jonge kinderen. Ik wilde iets voor ze meenemen, ze iets geven waar ze iets aan hadden in het rouwproces, maar ik liep helemaal vast, er was gewoon niets.” Dus besloot Mathilde, die tot dan toe altijd bij reclamebureaus werkte, zelf iets te maken. Ze begon met kaarten, en boeken die helpen bij het gesprek over, en de verwerking van rouw. “Inmiddels is het assortiment wat uitgebreid, en focussen we niet meer alleen op rouw, maar om verhalen in bredere zin. Het draait echt om herinneringen.”

‘We bellen onze ouders

voor raad. Dat maakt

natuurlijk dat je ook nooit

het gevoel hebt dat je er

helemaal alleen voor

staat’

Het ondernemerschap begon bij Mathilde klein, en groeide met de jaren. “Ik deed een soort soft launch. Die week had ik drie orders, dat vond ik helemaal te te gek. En op een gegeven moment had ik er drie per dag. Grappig hoe dat werkt ook, je verzet steeds je succesjes. Dus je krijgt ook steeds een soort nieuwe high.” Niet alleen in de familie, maar ook in haar eigen gezin wordt er veel over ondernemerschap gesproken. “Mijn man is nog veel erger dan ik. Hij is echt een serie-ondernemer. Hij stimuleert mij ook enorm. ‘Doe het gewoon, ga ervoor!’ Dat is natuurlijk heel fijn. Al is ons huishouden misschien niet helemaal
in balans daardoor, haha.”

Haar ouders vonden ons gek
Bij de broers is dat volgens hen zelf juist wel het geval. “Mijn vrouw is helemaal niet ondernemend”, lacht Arnoud. Ook vanuit huis niet. Haar ouders vonden het al heel spannend toen wij een huis kochten. Waren ze helemaal nerveus. En aan de andere kant van de lijn hoorde je mijn vader roepen ‘Doen! Meteen bieden!’” Pieter herkent het. “Ik ben echt een enorme chaoot. Ik ga gewoon, maar ik krijg het ook altijd voor elkaar. Mijn vrouw is heel erg geordend. Alles klopt. Ons gezinsleven is daardoor juist heel erg in balans. Zonder haar had ik dit allemaal ook nooit kunnen doen.” “Dat geldt bij ons ook”, aldus Arnoud. “Omdat mijn vrouw alles thuis op orde houdt, kan ik ook bepaalde keuzes maken.”

Dat er van huis uit zoveel steun is, maakt het ondernemen volgens alle drie een stuk makkelijker. “Onze ouders zijn enorm betrokken bij onze bedrijven”, vertelt Arnoud. “We bellen ze voor raad. Dat maakt natuurlijk dat je ook nooit het gevoel hebt dat je er helemaal alleen voor staat. Pa heeft mij ook echt geholpen bij het inkoopproces. Als het tegenviel of het werd allemaal wat duurder, dan dacht hij mee. Veel ouders zouden misschien zeggen ‘doe maar niet’. Maar hij was heel erg van ‘over een paar jaar voel je dit niet meer’.” Pieter vult aan: “onze vader geeft ook vaak juridisch advies. Daar heb ik meer dan eens gebruik van gemaakt.” Mathilde: “Het is ook het enthousiasme dat je meekrijgt vanuit huis.” “Onze ouders hebben veel ervaring en geven goed advies. Maar vooral dat enthousiasme is fijn. Veel mensen zijn terughoudend.”

Jezelf blijven
Inmiddels zijn Pieter, Arnoud en Mathilde ook geen beginners meer als het gaat om ondernemerschap. Wat de volgende stappen zijn? Mathilde: “Ik wil uiteindelijk een heel grote collectie. Ik ben bezig met meer samenwerkingen met andere kunstenaars. Ik wil meer producten onder mijn eigen merk en identiteit maar ook veel blijven samenwerken. Ook mogen de producten in nog meer winkels liggen.” Arnoud is het kortst bezig, maar droomt al wel over de toekomst. “Misschien en tweede vestiging. Maar voor de komende jaren willen we vooral processen optimaliseren. Het optimale uit de huidige vestiging halen. Iets meer groeien zodat we misschien een vierde makelaar nodig hebben.” Voor Pieter zijn de toekomstplannen iets dichterbij. “Met Badhuis hebben we iets prachtigs. Ik hoef ook niet te snel te groeien, maar als er een kans voorbij komt waar ik geen nee tegen kan zeggen grijp ik hem zeker. Die kans is ook al voorbijgekomen, want dit jaar open ik samen met Sumeet (eigenaar Sumventure Flightbar) een echte speak-easy in de Predikherenstraat. Maar ik heb zeker niet de ambitie om tien horecazaken te hebben. Ik wil met Badhuis stabiel blijven en elk jaar een beetje beter worden.”

En voor wie ondernemersambities heeft hebben Pieter en Mathilde wel tips. “Blijf positief”, aldus Mathilde. “Ondernemen draait uiteindelijk om de persoon.” Pieter vult aan: “En wees jezelf. Je kunt wel gaan acteren maar dan val je altijd door de mand. Ik geef mijn personeel ook altijd drie heilige regels: ‘wees eerlijk, wees jezelf en doe je best’. En volgens mij is dat waar het om draait.”

@badhuis_utrecht
@mystories_to_cherish_nl
@wijmakelaardij

Tekst: Sanne Dijkgraaf
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Ondernemersfamilie: “Pa houdt wel van een risicootje” verscheen eerst op UTRG magazine.

Bij de Social Impact Factory (SIF) in hartje centrum gebeurt namelijk precies dit. Deze hotspot voor social impact zet projecten op, helpt nieuwe initiatieven en samenwerkingen tot stand komen en biedt werkplekken, meetingspaces en eventruimtes. Allemaal met een duidelijke missie: social impact het nieuwe normaal maken in onze maatschappij. Naast locaties in Amsterdam en aan de Kromme Nieuwegracht, vind je SIF in het monumentale pand aan het Vredenburg, boven stadsbrasserie De Utrechter. Hier kun je niet alleen terecht om te (flex)werken of vergaderen, maar worden ook ontmoetingen geïnitieerd. Met de projecten, inspiratiesessies en events van Social Impact Factory wordt je bovendien geïnspireerd en aangezet tot creatieve verbindingen. De Social Impact Factory is in 2014 bedacht omdat veel bedrijven werken aan oplossingen voor maatschappelijke vraagstukken, maar er nog veel winst te behalen valt uit de samenwerking tussen corporates, (semi)publieke organisaties en sociaal ondernemers. SIF is dus een fysiek bolwerk waar gelijkgestemden de kans hebben om actief samen te werken.

Meer weten? Check de website of kom eens langs voor een dosis inspiratie én impact.

Social Impact Factory 
Vredenburg 40 | Kromme Nieuwegracht 3
socialimpactfactory.com
@socialimpactfactory_

Fotografie: Michiel Ton

Het bericht Social Impact Factory; werken, ontmoeten, impact maken verscheen eerst op UTRG magazine.

De 650 leden van de golfclub hebben er misschien niet al te veel van gemerkt. Begin maart zijn de gasketels ontmanteld en is er een duoblok warmtepomp geïnstalleerd op het park. Vanaf dat moment maakt de golfbaan geen gebruik meer van gas als brandstof voor de keuken, de verwarming of andere toepassingen. Het is hiermee de tweede golfbaan in Nederland die geen gas meer nodig heeft. “Als golfbaan zijn we al langer bezig om te verduurzamen”, vertelt directeur Thomas Kahnt. “Zes jaar geleden ontwikkelden we een visie waarbij drie thema’s centraal stonden: sfeer, uitdaging en duurzaamheid. Het eerste aspect gaat over de gastvrijheid, de horeca, de leden onderling. Het tweede heeft betrekking op de baan zelf, de moeilijkheid van de 9-holes parkbaan. En het laatste thema heeft betrekking op de exploitatie. We vinden dat we als golfbaan ook een verantwoordelijkheid hebben. Niet alleen om financieel gezond te zijn, maar ook om onze omgeving zo min mogelijk te belasten. Onze CO2-uitstoot dus zo laag mogelijk te houden. Dat betekende concreet veel onderzoek doen, berekeningen uitvoeren, nadenken over de manieren waarop we dat zouden kunnen bewerkstelligen. Als een van de eerste dingen hebben we zonnepanelen geplaatst. Er liggen in totaal 75 panelen op het dak. We waren al vroeg bezig met deze aanpassingen. Hadden ook als een van de eersten in Nederland een GEO-certificaat. Dit is een internationaal keurmerk dat golfbanen stimuleert om bewust om te gaan met natuur en milieu en maatschappelijk verantwoord te ondernemen.”

‘We voelen ons maatschappelijk

verantwoordelijk’

In de winter weinig nodig
De golfbaan gebruikte gas in de keuken, om het gebouw te verwarmen en om warm water te genereren. Dat is nu niet meer nodig. De warmtepomp zorgt voor een aangename temperatuur, warm water en de kok is elektrisch gaan koken. “Een warmte-terugwin-installatie zorgde al voor een vermindering van het gasverbruik van dertig procent. Dus dat scheelde al. Zo bewogen we ons langzaam richting de warmtepomp. Het voordeel bij een golfbaan is dat de belasting in de winter niet al te groot is. Het aantal operationele uren is minder. Als het donker is of bijvoorbeeld sneeuwt of ijzelt, wordt er niet gegolfd. We hebben de afgelopen jaren ongeveer 150.000 euro geïnvesteerd in deze duurzame oplossingen. Dat is best een bedrag, maar dat zien we ook als noodzakelijk om verantwoord te ondernemen. Op alle vlakken. We verwachten dit bedrag over zes jaar terugverdiend te hebben, gebaseerd op de huidige energieprijzen. Maar nogmaals, we hebben dit niet alleen gedaan om financiële redenen. We vinden ook dat je als onderneming of organisatie je bijdrage moet leveren aan de toekomst. Het draagt ook bij aan het algemene imago van de baan. En dit gedachtegoed wordt zeker ook ondersteund door de leden. We hebben hier bijvoorbeeld ook mensen in dienst en huren bedrijven in die werken met mensen die een afstand hebben tot de arbeidsmarkt. Dat is ook verantwoord ondernemen.”

Geen pesticiden meer
In de toekomst blijft duurzaamheid zeker op de agenda staan bij Golfbaan Kromme Rijn. “Uitbreiding van de hoeveelheid maairobots bijvoorbeeld. Bladblazers op elektriciteit. Helemaal fossielvrij zou natuurlijk een mooi eindpunt zijn, maar dat ligt wat verder in de toekomst. Zelfvoorzienend worden is een interessante gedachte, maar ook niet haalbaar. Pesticidevrij is daarnaast ook een aandachtspunt. De golf federatie sloot hierover een convenant af, waarbij zij de hele sector aanmoedigt om in 2032 helemaal geen chemische bestrijdingsmiddelen meer te gebruiken. Daar zijn we ook hard mee bezig in overleg met het onderhoudsbedrijf. De ecologische ontwikkeling van de baan staat hierbij ook centraal. Neem bijvoorbeeld de grote waterpartij; de vijver. Daar leven graskarpers. Die zorgen ervoor dat er geen rietvorming komt. Maar de aanwezigheid van deze dieren zorgt er ook voor dat er weinig andere organismen tot bloei komen. We zijn nu aan het kijken hoe we dat beter in evenwicht kunnen krijgen. Ook zoeken we een plek voor zwaluwen en ijsvogels. Daarnaast is er een imker actief op het terrein, zodat we ook honing produceren. De horeca helemaal op biologische basis aanbieden, zou ook nog een duurzame keuze voor de toekomst kunnen zijn. De overstap naar biologisch afbreekbare zeep en schoonmaak-
middelen hebben we al gemaakt, maar er is nog genoeg waar we over na kunnen denken. Never a dull moment dus…”

Golfbaan Kromme Rijn
Sportlaan 6, Bunnik
krommerijn.nl
@golfkrommerijn

Tekst: Anneke Gilsing
Fotografie: Marike van Pagée

Het bericht Duurzaamheid bij Golfbaan Kromme Rijn verscheen eerst op UTRG magazine.

Bij Eyeconic draait duurzaamheid niet om hypes of groene slogans, maar om levensduur, pasvorm en service. De filosofie is simpel: liever één bril kopen waar je verliefd op blijft, dan drie die in de lade verdwijnen. De collectie bestaat uit tijdloze ontwerpen, transparante monturen en lichte metalen van merken die je misschien niet direct herkent, maar waarvan je de kwaliteit onmiddellijk kunt voelen. Door slim te kiezen en combineren (bijvoorbeeld met gekleurde glazen), wijzen de mannen je op een keuze die het hele jaar de juiste is. Dit zorgt niet voor een extra koopmoment, maar wel voor blije klanten. “We wijzen ze op wat er allemaal mogelijk is,” legt Frank uit. “We hebben merken die mensen in eerste instantie niet zullen kennen. Herkennen doe je onze merken misschien niet meteen, maar de kwaliteit ervan zíen… dat zeker. We hebben afgelopen jaar al een hoop mensen blij gemaakt met een mooie kwaliteitsbril.”

Kwaliteit die je herkent
Die aanpak vraagt om de tijd nemen, beter meten en beter adviseren. Maar het werkt. Want mensen herkennen die kwaliteit, ook als ze geen kenner zijn. Frank: “De pasvorm van deze brillen is ook beter en de kleuren zijn mooier. Er is over alles nagedacht en dat merk je. Ik zie het bij elke bril die langs mijn handen gaat. Maar ik merk dat nu ook elke nieuwe klant die kwaliteit gaat herkennen. Dat is mooi om te zien.” Eyeconic maakt bewust
geen promotie met merknamen; ze laten de bril voor zich spreken. Dit eerste jaar ondernemen leerde de mannen ook wat dat écht inhoudt. “De grootste les en tip voor mensen die willen starten: ondernemen is een goed idee hebben en het gewoon gaan doen,” zegt Frank. “Je krijgt een kans om het tot uitvoering te brengen. Dus doen.” Dat ze elkaar goed aanvullen, bleek al snel. Daan: “Je hebt allebei een bepaalde visie en een idee. Als je na een kwartaal merkt dat iets niet werkt, ga je bijsturen, zonder dat je je kern verliest.” Zo begon Eyeconic aanvankelijk zonder de verkoop van lenzen, maar dat veranderde al snel toen bleek dat daar wel degelijk vraag naar was.

Community
Naast de winkel is er ook een community ontstaan, met inmiddels een heuse runclub. Een community van mensen met een gedeelde smaak voor kwaliteit en een groene levensstijl. “Het is een leuke mix van mensen, op de een of andere manier gelinkt aan onze zaak,” zegt Daan. “Eyeconic is een plek geworden waar je ook even binnenloopt, een koffie drinkt en een praatje maakt.” Er was van tevoren geen businessplan, geen moodboard, geen collage. “We hebben heel snel geschakeld. Vrijwel meteen gezien welke mogelijkheden de winkel gaf. En die hebben we maximaal benut,” aldus Frank. “De meters die we het afgelopen jaar hebben gemaakt, hebben vooral laten zien wat we níet hadden gewild. We zijn echt op de goede weg.” Meerennen met runclub Vous? Dat kan! Kijk voor meer info op het Instagram-account: @voussociete

Eyeconic
Oudkerkhof 31
eyeconicoptiek.eu
@eyeconicoptiek

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Duurzame kwaliteit bij Eyeconic verscheen eerst op UTRG magazine.

Carolien Rutgers is eigenaresse van bloemenwinkel Rood&Bloem (Springweg14). Ze was net vertrokken van de zaak om haar kinderen van school te halen toen de explosie plaatsvond. Haar collega Anne belde haar in paniek vanuit de winkel. “Ze durfde het pand aanvankelijk niet te verlaten. Ik ben als een gek teruggefietst.” Wat ze aantrof, was overweldigend. “Je staat op een afstand en dan zie je pas hoe groots het is. Hoeveel brand- weer en hulpdiensten er waren. Dan zie je pas echt wat het is. Ik verstijfde gewoon. Je leven staat echt even stil.” Toch schakelde ze snel over op wat ze zelf haar ‘regelstand’ noemt. “Ik dacht alleen maar: die zaak moet weer gaan draaien.” Drie dagen later hoorde ze dat ze weer naar binnen mocht. Ze ging meteen aan de slag. “Achter de winkel is gewoon alles weg. De kelder stond door het bluswater onder water.”

Twee weken dicht
Rood&Bloem bleef uiteindelijk twee weken gesloten. “Je zit in een rampgebied; later
werd dat beetje bij beetje afgeschaald. Er was al snel een bijeenkomst met de burgemeester. Chapeau voor haar.” De schade in de winkel was groot: kostbare houten meubels uit Frankrijk die elk jaar met kerst een plek krijgen in de winkel, vele dure vazen: de hele voorraad was aangetast door de explosie en het bluswater. “De kelder is leeggepompt. Daar zijn we negen uur mee bezig geweest. Maar er staan nu nog apparaten in om het vocht eruit te halen. In de keuken staat een apparaat voor de geur. En overal verse planten natuurlijk. Dat maakt het begaanbaarder.” Meteen na de heropening werd er geverfd. Carolien koopt nu kleiner in dan voorheen. “Voorraad kost gewoon geld en ik heb ook even geen opslagruimte. Maar ik heb wel iets meer rust. Meer overzicht.” Het contrast met andere ondernemers in de straat is groot. “Andere ondernemers, zoals mijn buren van kledingzaak Zolamanola en kapper Absalom, zijn nog dicht. We hebben goed contact en iedereen is druk met z’n eigen zaak. Maar we willen samen ook de verandering aangaan.”

Warmte uit de stad
Wat haar het meest bijblijft, is de solidariteit. Buren die eten kwamen brengen, pak-
ketjes die werden opgestuurd uit heel Utrecht, zelfgemaakte bordjes die voor de winkel werden neergelegd. “Hulp kwam echt uit onverwachte hoek. Niet alleen uit de wijk, maar uit de hele stad. Heel warm. De warmte die je krijgt is onvergetelijk en zo waardevol in deze wereld.” Utrecht is voor haar een stad gebleken die ook als groot dorp kan functioneren. “Dat zie je pas door al die ellende. Het is heel mooi hoe het werkt.” Te midden van alles staat er ook iets moois te gebeuren. “Ik ga trouwen eind mei. Ik kijk er heel erg naar uit en geniet nu ook extreem van de winkel. Ik ben vooral heel trots op en dankbaar voor mijn bedrijf. Er komt zoveel liefde naar je toe, dat overheerst vooral. Het was een pittige ervaring, maar ik ben heel erg dankbaar dat er niemand is overleden.”

Willemijn de Koning is een van de vier goudsmeden van Atelier 224 op Springweg 22. Ze was samen met collega Karin aan het werk toen de explosie plaatsvond. “Zo’n harde knal: je voelde het echt in je hele lijf. Je kan het met niets vergelijken. Dit is een bom, dacht ik meteen.” De dames keken elkaar aan met een blik van ‘dit is echt helemaal mis’. Willemijn stond op, er volgde een tweede explosie en de winkelruit klapte eruit. Ze liep naar de deuropening en hoorde al snel van haar buurvrouw Sylvia dat het waarschijnlijk een explosie in de steeg was. Haar eerste gedachte was praktisch. “Ik dacht: we moeten gaan opruimen, alles moet in de kluis, want iedereen kan hier zo naar binnen stappen.” De hele winkelruit lag eruit. “Je kon van buiten zo naar binnen stappen; het was zo’n chaos op straat.” Willemijn bleef zo lang mogelijk in de zaak. Ze haalde de etalage leeg en probeerde sieraden en materialen te pakken om in de kluis te leggen. “Ik was meer in een soort trance-modus. Er kwamen nog mensen om brandblussers vragen, maar die werden niet veel later weer teruggebracht, omdat dat natuurlijk geen nut had. Ik dacht niet aan mijn eigen veiligheid: ik probeerde alles op te ruimen in de zaak.” Pas toen hulpdiensten haar nog geen kwartier later wegstuurden, verliet ze het pand. “Het is echt je kindje. Het voelt
heel gek om dat achter te laten in zo’n staat.”

Buiten, achter het lint bij het Springhaver, drong alles langzaam tot haar door. “Ik dacht: er moeten minstens een paar mensen zijn overleden. Ik had een steen in mijn buik.” Alle betrokkenen werden vrij snel en goed opgevangen in Hotel Karel V, vertelt ze. Snel daarna kwam de burgemeester. “Ze stelde iedereen gerust. Het was een heel duidelijk, informatief verhaal. Ze stond er echt als een soort burgermoeder. Heel menselijk, zonder wollig taalgebruik.” De avond van de explosie mochten ondernemers het pand niet meer in. “Dat
kwam pas de volgende ochtend. Maar die avond mochten Karin en ik om de beurt en onder begeleiding van brandweer en politie zoveel mogelijk sieraden veilig opbergen.” De ME reed rond om toezicht te houden. “Dat gaf geruststelling.” Pas zaterdagmiddag konden de ondernemers van Atelier 224 echt terug het pand in, omdat het veilig genoeg was. “Dat was een heel fijn moment. Omdat we zagen dat onze werkbanken nog intact waren.” De kelder stond ondertussen wel blank door bluswater. “Dertig centimeter grachtwater is
uiteindelijk weggepompt door de gemeente. Door dit water moesten we veel uit de opslag
weggooien.”

Wonder
Atelier 224 was 2,5 week dicht. Inmiddels is er een nieuwe ruit en is deze ook opnieuw bestickerd met het logo. “We’re back in business.” Maar de impact is er nog wel. “We hebben nog een dof gevoel. Mijn collega hoort nog iets in haar oor. We merken dat we wat schichtig zijn. Dat zal tijd nodig hebben.” Wat haar het meest bezighoudt, is het besef hoe anders het had kunnen aflopen. Haar fiets stond in de steeg. Ze zag hem later terug op het
journaal. “Ik loop daar heel vaak. Voor hetzelfde geld had iemand daar net gelopen. Het is gewoon niet zo gegaan. Het is echt een wonder.” Ze heeft tijdens de chaos bewust niet gefilmd of gefotografeerd. “Het voelde niet goed. Ik wilde het niet.” En ze relativeert. “Spullen zijn vervangbaar, mensen niet. Daarom is het eigenlijk redelijk banaal dat ik me zo druk maakte over spullen.”

Jeroen Den Hartog van kapsalon Absalom (Springweg 12) was net een dag op de piste in Oostenrijk toen hij hoorde van de explosie. De volgende ochtend brak hij de wintersport af en reed hij terug naar Utrecht. Wat hij aantrof voelde als een filmset. “De Mariaplaats zag er heel raar uit. Overal stonden bouwketen met allerlei hulporganisaties. Ik kon de zaak niet zien; wij mochten er niet bij.” De timing kon nauwelijks slechter. Jeroen was twee jaar eerder voor zichzelf begonnen op de Springweg, na twaalf jaar samen met een partner twee locaties en tien man personeel te hebben gerund. “Ik wilde niet groter. Ik merkte dat ik daar steeds geïrriteerder van werd.” Hij begon opnieuw, op zijn eigen manier. “Niet meer cateren naar iedereen, gewoon alles zoals ik het zelf wil.” Na anderhalf jaar was alles eindelijk zoals hij het wilde. Zijn rooster op orde, mensen die een stoel huurden, rust. “Het voelde als in een kalme zee ronddobberen. Ik was even klaar met onrust en het oplossen van problemen die ik niet zelf veroorzaakte.” En toen kwam de explosie.

Acht regels
De kapsalon werd hard geraakt. Alle ruiten en spiegels sprongen en de zaak ligt in puin. Maar de grootste klap kwam niet op de dag zelf. Die kwam digitaal, anderhalve week later, via de mail. Zijn huisbaas schreef hem slechts acht regels: dat hij ging renoveren, wanneer Jeroen zijn spullen kon ophalen, dat de opslag van spullen niet vergoed werd, en dat hij, als het klaar was, tegen dezelfde huur mocht terugkomen. Geschatte duur: negen tot tien
maanden. Jeroen is woest. “Er was geen verdere uitleg, niks. En toen dacht ik: maar hallo, zo werkt dit niet.” Hij stuurde een stevige mail terug, mede namens een jurist. De huisbaas reageerde niet. “Dit is echt absurd. Ik ben een goede huurder, ik zit er al dertien jaar; zelfs langer dan dat het pand van hem is. Het gaat echt helemaal nergens over.” Wat hem het meest steekt, is het gebrek aan respect. “Voor hem ben ik gewoon een kleine kruimel, maar dit is mijn leven. Dit werk is mijn leven en hij gaat daar aan voorbij. Je kan ook gewoon vertellen dat je me eruit wil hebben.” Ondertussen werkt Jeroen vanuit een tijdelijke ruimte boven It’s a Present op de Lijnmarkt. De eigenaar bood hem twee dagen na de explosie de ruimte aan. “Ik ben daar ontzettend dankbaar voor, maar het voelt niet goed. Het zou niet moeten hoeven. Het voelt voor mij nu een beetje als thuiskapper meets kapsalon. Het is net voldoende, een 6. Ik ga daar heel slecht op, want ik ga altijd voor een dikke 8 of 9. Als ik hier nog een paar maanden zit, ga ik het kappersvak niet zo leuk meer vinden, denk ik.” Zijn vriend zette ondertussen een crowdfunding op. “Dat geeft mij zeker wat rust en lucht.” Hij nam ook zijn medewerker Fleur mee in de tijdelijke situatie. “Dat ben ik niet verplicht, want ze huurt een stoel bij mij, maar het is wel fijn. We zijn nu nog hechter, nog meer een team.”

Lief zijn
De emoties komen en gaan. “Soms is er veel irritatie en vermoeidheid. Het allerzwaarst is dat ik weet dat het komende jaar helemaal in het teken staat van die explosie, hoe snel het ook wordt opgelost.” Huilen lukt nog niet. “Er is nog zoveel onduidelijk. Gelijk hebben is anders dan gelijk krijgen. Links- of rechtsom gaat het pijn doen.” Maar opgeven is geen optie. “Dit is mijn kindje. Ik heb twee jaar geleden twintig mille geïnvesteerd. Je kan ook gewoon even lief zijn.” De komende tijd komt er hopelijk meer duidelijkheid voor de ondernemer: een gesprek met de huisbaas is toegezegd.

Voor dit artikel spraken we slechts drie van de getroffen ondernemers aan de Springweg. Bij Mannenkledingzaak Cris (Springweg 7a), De Bruijn Haarmode (Springweg 20), AudioZaal Hi-Fi (Springweg 15) en bakkerij Keek (Springweg 16) was ook veel schade, maar de zaken zijn weer open. Kledingzaak Zolamanola (Springweg 10) is nog altijd gesloten en heeft enorme schade. Het is onduidelijk wanneer de zaak weer open gaat.

Rood&Bloem
@roodenbloem

Atelier 224
@atelier_224utrecht

Absalom
@absalom.hair

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Bas van Setten (explosie beelden)

Het bericht Leven na de explosie: ondernemen aan de Springweg verscheen eerst op UTRG magazine.

De afgelopen jaren ben ik meer met dit dilemma bezig in mijn hoofd. Mijn bedrijf begint vorm te krijgen, ik ben getrouwd en gesetteld. Ik hoef niet meer zo nodig drie keer in de week een borrel te drinken in de stad en bij elke première, opening, netwerkborrel aanwezig te zijn en thuis wordt steeds belangrijker. De behoefte aan dieren om me heen wordt groter. Toch lijkt me niets ellendigers dan ergens wonen waar je de auto moet pakken om een boodschap te doen. Waar je niet op dinsdagavond naar een willekeurig restaurant kunt lopen omdat je geen zin hebt om te koken. Waar je niet spontaan met vrienden een wijntje kunt doen in de stad en waar je niet wekelijks een nieuwe horecazaak kunt ontdekken. Net als veel van mijn leeftijdsgenoten ben ik ook veel vrienden verloren
aan het dorpse leven. Kinderen, ruimte, geen miljoen op de bankrekening. Dan eindig je dus op plekken als Woerden, Leusden, Zeist of zelfs Purmerend. Ik snap het maar het lijkt me verschrikkelijk. Sorry, not sorry.

Er is dus maar één oplossing; zorgen dat ik of de loterij win, of zo slim weet te ondernemen dat we een huis kunnen kopen aan de Biltse Rading of de Utrechtseweg, in Groenekan of aan de rand van het Science Park. Dat huis hoeft niet groot te zijn hoor, als er maar twee paarden in de tuin kunnen. Paarden zijn kuddedieren, dus één is zielig. En als ik er één wil meenemen voor een ritje is de ander alleen, en dat is ook zielig. Dus moet er ook nog plek zijn voor een ezel of een shetlandpony. En bij een huis met paarden hoort natuurlijk een roedel honden, dus daar moet ook plek voor zijn. Het lijkt me heerlijk, zolang ik de Dom maar op een ouderwetse stadsfiets zonder versnellingen kan bereiken.

Dat ik deze droom kan verwezenlijken is natuurlijk niet heel waarschijnlijk. Maar gelukkig stap ik na een half uur fietsen op mijn paard Bo in het Panbos en kan onze hond Tommie gewoon in mijn fietskrat mee naar dat spontane wijntje in het centrum. En soms komen er momenten voorbij dat ik écht even mijn innerlijke rancher kan vrijlaten. Zoals tijdens ‘Expeditie Groenekan’, wat onze vrienden Anne en Sander ieder jaar organiseren rondom hun fantastische huis. Afgelopen jaar was het thema ‘Western’ en dus konden Bo en ik richting de Lindenlaan voor een dagje cowboyen.

Afgelopen weekend echter stond ik weer tot aan mijn kuiten in de blubber mest te scheppen in het weiland terwijl de Hollandse regen langs mijn nek mijn jas insijpelde. Met kramp in mijn armen van het omkiepen van de zoveelste loeizware kruiwagen en afgelebberde handschoenen die na drie keer wassen nog naar paardenslobber ruiken. Intens gelukkig voelde ik me toen ik na een warme douche mijn befaamde torenhoge hakken weer aantrok en met twee vriendinnen naar de Lange Nieuwstraat fietste waar we ons culinair in de watten lieten leggen door het team van Jus & Pepper. Het blijft duidelijk, ik wil het allebei. Blijkbaar ben ik een Utrechtse cowgirl in een jurk. En eigenlijk vind ik dat wel prima. En zolang dat droomplekje er nog niet is pak ik gewoon af en toe de auto naar het Panbos.

Sanne Dijkgraaf, uitgever & hoofdredacteur

Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Voorwoord Sanne #10: Cowgirl op hakken verscheen eerst op UTRG magazine.

“Ga naar een reparateur die onafhankelijk is. Voor gezond eten ga je ook niet naar de McDonalds,” legt hij uit. Volgens Maurits Riton Logtenberg wordt repareren bewust ontmoedigd. “Apple is geen fabrikant, het is een ontwerpbureau met de beste marketeers ter wereld. Ze maken 294 miljoen winst per dag. Amac is een reseller met maar één doel: verkopen, verkopen, verkopen. Er zit zeer weinig marge op reparatie, daarom wordt er niet gerepareerd. Maar er is ook geen expertise.”

Repareren is geen armoede
Het probleem zit dieper dan alleen de winkels. “Repareren wordt geassocieerd met armoede. Alle producten worden steeds duurder, de levensduur korter en we repareren niet. In de IT-sector is het bang en blij maken: bang maken dat je computer gehackt kan worden als je niet de nieuwste updates hebt en blij maken met nieuwere modellen en functionaliteiten. Zo werkt het systeem.” Bij Macleasy doen ze het anders. “Wij doen altijd gratis onderzoek en de meeste reparaties voeren wij binnen 24 uur uit, met dataherstel. In de winkel ben je je data vaak kwijt. Wij bepalen eerst de behoefte van de klant en dan komt het product. Wat heb jij nodig? Jouw kosten zijn ook maximaal 550 euro, altijd. Je krijgt tot 24 maanden garantie. En het allermooiste: alles wordt uitgevoerd door neurodivergent talent.”

Die sociale component is essentieel. “73 procent van mijn medewerkers heeft een arbeidsbeperking. Wat ik als klein bedrijf kan, kan de corporate ook. Sociaal circulair is het behouden en toevoegen van waarde. We verlengen de levensduur van 5 naar 10 jaar.” Logtenberg denkt verder dan alleen repareren. “Wanneer is iets echt kapot? Wanneer de klant vindt dat het kapot is. Als we niet kunnen repareren, dan hergebruik: we doneren. Computers die wel nog goed zijn, doneren we aan vrouwelijke statushouders of nieuwkomers. Voor jou is iets niets meer waard, maar voor een ander wel.”

Grote ambitie
Zijn ambitie voor Utrecht is groot. “We moeten opnieuw leren denken. Sociaal circulair en vooral lokaal. We hoeven niet naar het buitenland. Het is belangrijk dat iedereen dit gaat zien. Ik ben trots op Utrecht. Daarom vind ik ook dat onze stad in 2030 de meest circulaire en inclusieve stad moet zijn, ook op IT-gebied. Ik wil 10.000 computers gerepareerd in plaats van gerecycled, 1.000 vluchtelingen een laptop gedoneerd, 100 neurodivergente jongeren opgeleid, geen computers meer die liggen te verstoffen in de kast en een standaard levensduur van 10 jaar voor een computer hebben gerealiseerd. Wist je dat er jaarlijks miljoenen – nog werkende – laptops worden weggegooid?”

Logtenberg heeft tot slot een heldere boodschap. “We zijn helemaal niet inclusief, duurzaam en circulair in deze wereld, maar we kunnen wel laten zien hoe het kan. Bottom-up, niet vanuit de overheid. Het kan alleen maar als je samenwerkt en weet wat de talenten zijn van iemand.”

Macleasy
Vredenburg 40
(1e etage Social Impact Factory)
macleasy.nl
@macleasy

Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Macleasy: repareren in plaats van kopen verscheen eerst op UTRG magazine.

Toen Jan Willem Onderwater het perfecte onzichtbare T-shirt voor onder een overhemd niet vond, besloot hij het zelf op de markt te brengen. Inmiddels is Noshirt al zestien jaar een begrip in Nederland én daarbuiten, en groeide het merk uit tot veel meer dan alleen een webshop voor duurzame, onzichtbare ondershirts. Sinds de opening van de studio in de Domstraat een jaar geleden heeft Noshirt zich officieel geworteld in de stad waar het allemaal begon: Utrecht.

De locatie in Utrecht is de eerste fysieke winkel van Noshirt. Na vijftien jaar online, was het een droom die uitkwam. Jan Willem: “We zijn online begonnen met één ondershirt voor heren. Al jaren ergerde ik me aan T-shirts die je door mijn overhemd heen zag. Maar een alternatief was er niet. Daarom hebben we Noshirt ontwikkeld. Een onzichtbaar ondershirt van goede kwaliteit dat je niet ziet, en dat vooral heel lekker voelt en draagt.” Jan Willem bleek niet de enige die hiernaar op zoek was. In de loop der jaren groeide Noshirt uit tot vaste partner onder vele overhemden. Ook de collectie groeide. Wat begon met één ondershirt voor heren, de Noshirt Original, is inmiddels een complete lijn onderkleding voor mannen en vrouwen, met ondershirts, boxershorts, bottoms en sokken. “Maar als er één ding is wat Noshirt uniek maakt, is dat het fijne gevoel. Het hebben van een fysieke plek waar mensen dat gevoel zelf konden ervaren, was daarom al jaren een wens. Vorig jaar kwam die wens uit. ”Het pand, op steenworp afstand van de Dom, is een winkel en werkplek in één. Maartje de Meij, een bekend gezicht in de lokale retail, is verantwoordelijk voor de studio van Noshirt. Dat klantcontact is altijd verweven geweest in de formule van het bedrijf. “We betrekken de echte dragers van Noshirt vaak bij onze processen. We vragen ze wat ze fijn vinden, wat ze graag willen zien en waar we onszelf nog kunnen verbeteren. Dankzij de studio staan we nu nog dichterbij. We zien echte reacties en krijgen direct feedback. Dat vinden we ontzettend waardevol.”

Echte slow fashion
Maar wat maakt Noshirt nou zo’n fijne keuze voor onder je kleding? Marie-Fleur Hoeks, directeur van het bedrijf: “Duurzaamheid zit in het DNA van Noshirt. Nu is het natuurlijk superrelevant, gelukkig maar, maar voor ons was het altijd al vanzelfsprekend. Onze belofte is ‘comfort by nature’. We verkopen échte slow fashion. Het blijft heel lang goed, de stoffen zijn van premium kwaliteit en mensen doen er heel lang mee. Ik geloof heilig in ons product.” Dat blijkt onder andere uit het retourbeleid. “Ook na het dragen, wassen en drogen, mogen klanten hun bestelling nog terugsturen als ze niet tevreden zijn. We willen mensen altijd een goed gevoel geven. En daar staan we 100 procent achter, in zowel ons product als onze service. ”Bij het ontwerp en de selectie van materialen gaat Noshirt dan ook zorgvuldig te werk. De onderkleding is beschikbaar in het duurzame, ultrazachte Tencel, 100 procent Merinowol en hoogwaardig Supima katoen. “Niemand gebruikt Supima katoen”, vertelt Marie-Fleur. “Het is heel duur, dus je marge is kleiner. Maar het is een product van de hoogste kwaliteit en het voelt erg lekker. Datzelfde geldt voor Tencel, dat gemaakt is van houtvezels en daardoor circulair is. Merinowol is een recente toevoeging. Ook van topkwaliteit, zodat het zacht aanvoelt en niet kriebelt. Bovendien volgt het one seam-design, waarbij er geen zijnaden zijn maar één platte naad over de rug, alle lichaamsvormen. Daardoor zit het voor iedereen comfortabel.”

‘ik geloof in sustainable growth’ – Jan willem

De toekomst
Het succes van Noshirt heeft zich wel bewezen. En de toekomst? Jan Willem: “Ik wilde altijd al in de levendigheid zitten, dus nu met de winkel midden in de stad is die droom gerealiseerd. We hebben een trouwe klantbase, maar ook nieuwe klanten weten ons te vinden.” Daar weet Maartje alles van. “Een vrouw kwam binnen omdat ze ons op social media had gezien. Ze voelde de Tencel, en nam meteen drie Tencel Noshirts mee. Ze vond de stof zó prettig om te voelen. Een andere klant fietste langs, zette zijn fiets voor de studio neer, kocht snel zeven Noshirts die hij al jaren draagt en riep lachend: ‘tot de volgende ronde!’”. Marie-Fleur voegt toe dat de studio ook bijdraagt aan nieuwe toevoegingen in de collectie: “Het contact met klanten laat ons zien welke wensen er echt leven. Zo horen we geregeld dat een favoriet shirt er ook in het zwart mag zijn, of dat klanten graag een Merinowol-versie met korte mouwen zouden willen. Die signalen nemen we mee naar ons atelier en in december lanceren we een aantal van deze nieuwe Noshirts. Het is zo fijn om deze feedback te krijgen. Er ontstaat bijna altijd een gesprek, en dat vinden we misschien wel het leukste van alles.”

Noshirt
Domstraat 25
noshirt.nl
@noshirt.nl

Tekst: Sanne Dijkgraaf, Donna van de Ven
Fotografie: Sophie Bijsterbosch

Het bericht Het succes van Noshirt verscheen eerst op UTRG magazine.

Waar veel juweliers familiezaken zijn, met veelal eigen panden, begon Peter op 25-jarige leeftijd als goudsmid vanuit een ateliertje onder een trap in Hengelo. Vijftien jaar geleden werd dat een winkel met goudsmederij aan de Ganzenmarkt met zijn vrouw Judith. “Geen bank die in ons geloofde. We moesten het echt zelf doen, dus de eerste jaren had Judith er gewoon nog een baan naast.” Toen Arno als vriend in het leven van het echtpaar kwam besloot hij bij te springen op de zaterdagen. “Ik was er na twee jaar wel achter dat je echt niet zomaar juwelier wordt, er komt zoveel kennis bij kijken.” Na een onverwacht en kort ziektebed van Judith overleed zij in 2019 op veel te jonge leeftijd. “We vielen niet in een zwart gat, we werden erin getrapt”, vertelt Peter. “Ik moest door met de zaak, er was geen keuze.” Met gelukkig veel steun van de omgeving en leveranciers, “Heleen Bron was echt een klankboord, die hield de vinger aan de pols”, lukte het Peter om de zaak voort te zetten. “Ik ben heel blij dat ik het niet heb hoeven verkopen en dat het gelukt is. Het was echt een periode van erop of eronder, en dat heb ik allemaal eigenlijk niet bewust meegemaakt.” Arno besloot alles om te gooien, en er vol in te springen. Nu, 15 jaar na de opening van de eerste winkel, vieren zij het jubileum van Van Bruggen Juwelen op hun gloednieuwe, met eigen bloed, zweet en tranen gerenoveerde, plek.

Echt de tijd nemen

“Toen we alles een beetje op de rit hadden kregen we natuurlijk ook COVID op ons nek”, vertelt Arno. “We hebben die periode samen op een heel creatieve manier goed opgelost.” Peter vult aan: “Ik ben er trots op dat we met heel veel moeite toch elke maand de huur hebben kunnen betalen. Door slim en hard te werken. Tuurlijk, we hebben maanden spaargeld ervoor opgeofferd en onszelf een periode niet uitbetaald, maar we hebben het wel gered.” Service heeft voor de heren altijd bovenaan de prioriteitenlijst gestaan. Mensen die de winkel binnenstappen voelen zich altijd welkom en gezien. “Tijdens de pandemie moesten we 1-op-1 afspraken inplannen met mensen, maar daardoor kregen klanten nog veel meer tijd en service van ons. Dat werkte.” In no-time groeide Van Bruggen uit zijn jasje. Toen de deuren van de wereld letterlijk weer open gingen was er ineens geld en behoefte bij mensen. “Toen hebben we vastgehouden aan het concept van persoonlijke afspraken. We hebben in die periode heel veel vaste klanten gemaakt.” Volgens Arno willen klanten van Van Bruggen ook graag geadviseerd worden. “Ze willen aan de hand genomen worden, echt even de tijd nemen. Het zijn ook niet het soort mensen dat maar één keer een mooie ring koopt. Een van onze merken, Bron, speelt hier ook heel leuk op in. Je kunt je collectie altijd blijven uitbreiden.” In de afgelopen jaren hebben Arno en Peter zich naar eigen zeggen weten te profileren als de beste juwelier. De verhuizing naar een groter pand, aan het Oudkerkhof 22, was vorig jaar dan ook een logische stap.

Van vier naar vijf sterren

“Het is groter”, vertelt Arno. “Dus we kunnen hier nog meer inspelen op privacy. Maar we hebben overal ook nog een schepje bovenop gedaan. Nóg betere koffie, nóg mooiere bonbons erbij. We zijn van vier naar vijf sterren gegaan. Alles moet kloppen nu, tot de geur aan toe.” Ook het atelier van Peter is in de nieuwe winkel zichtbaar. Achter een glazen schuifdeur kunnen klanten het ambacht van dichtbij zien. “Dat maakt het maakproces zichtbaar, het is een open keuken concept.” De weg naar het huidige succes was volgens Peter een lange. “We zijn heel bescheiden. En onze winkel biedt ook dat; bescheiden luxe. Het heeft lang geduurd maar we hebben echt veel terugkerende klanten. Bijna alleen maar. We kennen ze, we kennen hun vrouwen, we weten wat ze mooi vinden.” “Service, service, service”, voegt Arno lachend toe. Ook de verhoudingen tussen juweliers in Utrecht onderling is volgens de twee warm. “We mogen elkaar allemaal en sturen regelmatig werk naar elkaar door”, aldus Peter. “We verkopen geen sieraad maar een tevreden klant. Iemand iets verkopen wat niet bij diegene past werkt echt niet. De definitie van goed advies is ook weten als wij niet de aangewezen juwelier voor iemand zijn.”

En wat voor juwelier is Van Bruggen dan precies? “Geen klinkende namen maar unica’s”, zegt Arno. “We verkopen bijzondere merken. Een mix van Italiaanse en Nederlandse merken. Allemaal Europese juwelenhuizen. Naast Bron bijvoorbeeld Nanis en Brusi. En we zijn het enige verkooppunt in Nederland van Vandergang horloges.” Naast mooie collecties van anderen maakt Peter dus ook eigen werk. “Verlovingsringen maken we eigenlijk altijd zelf. Dat is echt iets wat ik graag op maat maak”, vertelt hij. “Maar sowieso kunnen we natuurlijk alles creëren.” De stijl? “Artistiek klassiek. Timeless classic. Ambacht en materiaalgebruik vinden we heel belangrijk”, gaat hij verder. “We gebruiken natuurlijke materialen en geloven niet in synthetische diamant en dat soort concepten voor onze winkel. We zijn begaan met het milieu.” Arno vult aan: “Als je bij ons iets koopt wat je precies wat je koopt. We gaan ook net zo lang door tot dat zo is, al duurt het drie afspraken.” Dat de heren terecht trots zijn op wat ze hebben bereikt is duidelijk zichtbaar. “Het is best bijzonder dat we in zo’n gesloten landschap met een koevoet toch een plekje hebben kunnen krijgen” vertelt Peter. “Ik zou nu niet meer weten hoe ik dat heb gedaan. Maar we zijn consistent gegroeid, steeds een beetje. Eigenlijk vind ik dat best heel bijzonder.” Klaar zijn de twee naar eigen zeggen dan ook nog lang niet. “Het wordt allemaal nog veel toffer, houd ons maar in de gaten.”

Van Bruggen Juwelen
Oudkerkhof 22
vanbruggenjuwelen.nl
@vanbruggenjuwelen

Tekst: Sanne Dijkgraaf
Fotografie: Marike van Pagée

Het bericht Timeless classics bij Van Bruggen Juwelen verscheen eerst op UTRG magazine.