Voor sommige mensen is het liefde op het eerste gezicht. Niet voor een ander mens, maar voor een dier. In deze rubriek vertellen Utrechters over hun UTRGse Dierenliefde. Deze editie: Tjerk Ridder (52) en zijn ezel Lodewijk (12).
“Ik ben van jongs af aan geïntrigeerd door ezels, ik vind ze prachtig,” vertelt theatermaker Tjerk Ridder. Die fascinatie begint al vroeg. “Ik was vier jaar en wij woonden in een rijtjeswoning in Maarn. Mijn vriendje Gerben woonde in een villawijk en achter hem woonde een markante, oudere man in een groot vrijstaand huis. Die man had een ezel in zijn tuin rondlopen, die mocht ook naar binnen door de schuifpui. Ik vond dat toen al zo bijzonder. Dat wil ik later ook, dacht ik.”
Sint Maarten
Die kinderdroom kwam uit toen Tjerk voor zijn theaterproject Bonne Route! een reis door Europa ontwikkelde langs het pad van Sint Maarten. “Utrecht is een Martinusstad, op de Dom staat geen kruis, maar een man met paard en zwaard die zijn mantel deelde met een arme man. In plaats van met een paard, wilde ik onderweg met een ezel. Als een moderne pelgrim. Wat betekent delen en samenhorigheid vandaag de dag?” Voor die reis zocht Tjerk dus de perfecte ezel. “Ik kwam uit bij De Ezelshoeve in Baarle-Nassau, een project voor verwaarloosde ezels. Ik wist niet welke ik moest kiezen, tot er ineens vanuit een weitje luid naar me gebalkt werd. Zei de eigenaar: dat is Lodewijk. Ik vond hem zo lekker assertief en dominant, hij sloeg zijn voorbeen gelijk om mij heen. Toen dacht ik: dit is hem. Het wordt
gewoon Lodewijk en Tjerk.”
Statusneutraal
Ezels hebben volgens Tjerk een bijzondere kwaliteit. “Een ezel is statusneutraal. Bij een paard vragen mensen van alles, maar bij ezels niet. Het maakt niet uit of je een directeur bent, de koning of welke status je ook hebt. Je kunt gewoon jezelf zijn. Niemand is bang voor een ezel, ze roepen iets zachts op, iets aaibaars.” De band tussen Tjerk en Lodewijk groeide tijdens hun maandenlange wandeling, waar hij later Bonne Route! over maakte, een theater- en muziekprogramma, waarin hij op het podium vertelt en zingt over zijn reisavonturen. “Lodewijk heeft tijdens onze reis ook wel in slaapkamers naast het bed gestaan. Een ezel moet je niet leiden, maar verleiden. Als een ezel iets aan ziet komen, zie je hem denken: wat moet ik doen, wat is wijsheid? Hij handelt naar wat hij beslist. Als we wandelen loopt hij los, hij luistert naar ‘ja’ en ‘nee’. Ik heb van hem geleerd: als het kan, loop dan in eigen ritme.”
Een ontroerend moment was de uitvaart van een vriendin van Tjerk, Anna van Kooij, twee jaar geleden. “Anna had een bijzondere band met Lodewijk en had voor haar overlijden gevraagd of hij ook bij de uitvaart aanwezig kon zijn. Ze is uit het Leeuwenbergh Gasthuis gedragen en later werd de kist verplaatst naar een bakfiets. Lodewijk liep keurig naast de kist, ik liep achter hem. Het was zo krachtig en mooi. Dat is bijna magisch, alsof hij precies wist wat er van hem verwacht werd.” Tjerk droomt van een toekomst waarin Lodewijk bij hem woont. “Nu woont hij bij een vriendin in Maarn. Ik kom er vier keer per week. Ik hoop dat er later in mijn leven een huis – met een schuifpui – komt waar ook Lodewijk bij kan wonen. Alles op zijn tijd, je kan dingen ook niet forceren.”
Tjerk organiseert op zondag 19 april een openbare lentewandeling met Lodewijk in samenwerking met Beauforthuis. Meer info over Tjerk, zijn voorstellingen en samen wandelen kun je vinden op zijn website.
Tekst: Kylie Fletcher
Fotografie: Sophie Bijsterbosch
